11.BÖLÜM:KAYIP İSİM
IV. SON SAYFADAKİ İSİM
“Artık sıra sende.”
Lara'nın ensesindeki tüyler diken diken oldu.
Ses kendi sesiydi.
Fakat kelimelerin arasında kendisinin kullanmadığı bir soğukluk vardı. Sanki biri onun ağzını ödünç almış, konuşmayı ondan öğrenmiş ve şimdi öğrendiklerini ona karşı kullanıyordu.
Lara arkasını döndü.
Kimse yoktu.
Dört sandalye, masanın etrafında sessizce duruyordu.
Yine de az önce birinin oturduğuna emindi.
Sandalyelerden birinin oturağında ince bir çöküntü vardı. Kumaş, görünmeyen bir ağırlığın altında ezilmiş gibi içeri gömülmüştü.
Lara bir adım yaklaştı.
Çöküntü yavaşça düzeldi.
Lara durdu.
“Kim var orada?”
Cevap gelmedi.
“Beni duyduğunu biliyorum.”
Tavandaki lamba bir kez titredi.
Lara elindeki dosyayı masaya bıraktı. Parmaklarının arasındaki mavi kurdeleye baktı. Kumaşın bir ucu nemlenmişti.
Burnuna hafif bir lavanta kokusu geldi.
Ardından zihninde bir görüntü belirdi.
Küçük eller.
Beyaz bir yatak örtüsü.
Pencereye vuran yağmur.
Ve kendisine benzeyen bir kız çocuğu.
Kızın bileğinde mavi bir kurdele vardı.
Lara gözlerini kapattı.
“Sen kimsin?”
Bu kez cevap zihninin içinden gelmedi.
Masanın üzerindeki dosyadan geldi.
Sayfalar kendiliğinden çevrilmeye başladı.
Birinci sayfa.
İkinci sayfa.
Üçüncü sayfa.
Kâğıtların hışırtısı odada giderek yükseldi. Sayfalar hızlandıkça hava soğudu. Dosyanın son sayfasına gelindiğinde bütün sayfalar aynı anda durdu.
Lara eğildi.
Az önce kendi imzasını gördüğü boş alan artık yazılarla doluydu.
DANIŞANIN ADI: LARA BENNETT.
GÖRÜŞME TARİHİ: 17 EKİM.
GÖRÜŞME SAATİ: 03.17.
GÖRÜŞME NEDENİ: KİMLİK KARIŞIKLIĞI VE TEKRARLAYAN ALGILAMA BOZUKLUKLARI.
Lara'nın kaşları çatıldı.
Bir sonraki satırı okudu.
DANIŞANIN İFADESİ: “BENİM YANSIMAM BEN DEĞİL.”
Lara'nın parmakları kâğıdın kenarına tutundu.
“Hayır…”
Sayfanın altına yeni bir satır eklendi.
UZMANIN NOTU: DANIŞAN, KENDİSİNİ ÜÇ AYRI KİŞİ OLARAK TANIMLAMAKTA; DÖRDÜNCÜ KİMLİĞİN VARLIĞINI İNKÂR ETMEKTEDİR.
Lara'nın nefesi kesildi.
Üç ayrı kişi.
Dördüncü kimlik.
Aynalar.
Kırık camlar.
Mavira.
Hepsi birbirine karışıyordu.
Sayfanın en altındaki yazı yavaşça silindi.
Yerine tek bir cümle geldi.
DANIŞANIN SON SÖZLERİ: “BEN LARA DEĞİLİM.”
Lara dosyayı kapattı.
“Ben Lara'yım.”
Sesi odada yankılandı.
“Ben Lara Bennett'im.”
Lambanın ışığı güçlendi.
Lara derin bir nefes aldı.
“Ben Lara Bennett'im!”
Bu kez yankı geri dönmedi.
Onun yerine masanın altından bir ses yükseldi.
“Öyleyse neden kendi adını söylemek zorundasın?”
Lara dondu.
Ses bir çocuğa aitti.
Lara yavaşça masanın altına eğildi.
Karanlığın içinde iki göz parladı.
Küçük bir kız çocuğu masanın altında oturuyordu.
Dizlerini göğsüne çekmişti.
Saçları yüzüne düşüyordu.
Bileğinde mavi bir kurdele vardı.
Lara'nın boğazı düğümlendi.
“Mavira?”
Çocuk başını kaldırdı.
“Beni hatırladın.”
Lara dizlerinin üzerine çöktü.
“Sen kimsin?”
Çocuk gülümsedi.
“Bunu daha önce de sordun.”
“Ne zaman?”
“Beni ilk gördüğünde.”
Lara'nın başı ağrımaya başladı.
“Ben seni hiç görmedim.”
Çocuğun gülümsemesi kayboldu.
“Beni görmedin.”
Başını hafifçe yana eğdi.
“Ama beni gördüğünü hatırlıyorsun.”
Lara cevap veremedi.
Çocuk masanın altından çıktı.
Ayakları zemine değdiğinde hiçbir ses çıkmadı.
Lara geri çekilmek istedi ama hareket edemedi.
Çocuk ona yaklaştı.
“Bana bir şey söyle.”
Lara güçlükle yutkundu.
“Ne?”
“Annemizin yüzünü hatırlıyor musun?”
Lara'nın gözleri doldu.
“Evet.”
“Hangisinin?”
Lara sustu.
Çocuk başını salladı.
“İşte sorun bu.”
Bir adım daha yaklaştı.
“Sen annemizin yüzünü hatırlamıyorsun, Lara.”
Lara'nın nefesi hızlandı.
“Yeter.”
“Sen yalnızca sana gösterilen yüzü hatırlıyorsun.”
“Sus.”
“Fotoğraflardaki yüzü.”
“Sus!”
“Rüyalarındaki yüzü.”
Lara kulaklarını kapattı.
Çocuk yine de konuştu.
“Peki ya gerçek yüzünü hiç görmediysen?”
Lara gözlerini kapattı.
Bir görüntü zihnine çarptı.
Beyaz bir oda.
Metal bir masa.
Dört sandalye.
Ve masanın karşısında oturan bir kadın.
Kadının yüzü karanlıktı.
Lara'nın gözleri aniden açıldı.
Çocuk artık karşısında değildi.
Masadaki dosya da kaybolmuştu.
Yalnızca mavi kurdele kalmıştı.
Lara ayağa kalktı.
“Bunu sen mi yaptın?”
Sessizlik.
“Bana cevap ver!”
Odanın duvarındaki saatin camı çatladı.
İbreler durdu.
03.17.
Lara saatten gözlerini ayırmadı.
Sonra camın iç yüzeyinde bir el belirdi.
Saatin arkasından bir el uzanıyordu.
İnce parmaklar camı içeriden tıklattı.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez.
Dördüncü vuruşta camın ortasında bir yüz belirdi.
Lara'nın yüzü.
Ama bu kez yüzün sahibi gülümsemiyordu.
Dudaklarını oynattı.
Ses çıkmadı.
Lara saate yaklaştı.
“Ne söylüyorsun?”
Yüz yeniden konuştu.
Bu kez ses duyuldu.
“Arkana bakma.”
Lara'nın kalbi hızlandı.
Çünkü aynı anda arkasından bir ayak sesi geldi.
Ardından bir tane daha.
Sonra bir üçüncüsü.
Ve dördüncüsü.
Dört farklı kişinin ayak sesleri, odanın içinde aynı anda ilerliyordu.
Lara saate baktı.
Camdaki yüz başını salladı.
“Lara…”
Arkasındaki ayak sesleri durdu.
Saatin içindeki yüzün gözleri büyüdü.
“Ne olursa olsun…”
Lara'nın omuzları gerildi.
“...sakın onların arasında kendini arama.”
Lamba söndü.
Karanlıkta bir kapı açıldı.
Ve bir kadın konuştu.
“Geç kaldın, Lara.”
V. DÖRDÜNCÜNÜN ODASI
Lamba yeniden yandığında Lara başka bir yerdeydi.
Duvarlar beyazdı.
Zemin beyazdı.
Tavan beyazdı.
Odanın ortasında metal bir masa duruyordu.
Masanın üzerinde dört dosya vardı.
Dört sandalye masanın çevresine yerleştirilmişti.
Duvarın karşısında, tavandan zemine kadar uzanan büyük bir ayna bulunuyordu.
Lara'nın ilk fark ettiği şey, aynada kendisini görememesiydi.
İkinci fark ettiği şeyse odada yalnız olmamasıydı.
Kapının yanında Sarp duruyordu.
Başını öne eğmişti.
Lara ona doğru yürüdü.
“Sarp?”
Sarp başını kaldırmadı.
“Sarp, bana bak.”
Cevap yoktu.
Lara koluna dokundu.
Sarp'ın bedeni bir görüntü gibi dağıldı.
Lara'nın parmakları boşluktan geçti.
Sarp ortadan kayboldu.
Lara olduğu yerde kaldı.
Nefes alamıyormuş gibi göğsünü tuttu.
“Hayır…”
Aynaya döndü.
Camın yüzeyi yavaşça karardı.
Ardından dört siluet belirdi.
Birincisi Lara'ydı.
İkincisi de.
Üçüncüsü de.
Dördüncüsü ise diğerlerinden daha uzundu.
Yüzü görünmüyordu.
Lara aynaya yaklaştı.
Dört siluet aynı anda başlarını kaldırdı.
İlk Lara konuştu.
“Ben hatırlıyorum.”
İkinci Lara konuştu.
“Ben unutmadım.”
Üçüncü Lara konuştu.
“Ben hiç doğmadım.”
Lara'nın dizleri titredi.
Dördüncü siluet sessiz kaldı.
Lara aynaya dokunmak istedi.
Camın yüzeyinde kendi elinin izi belirdi.
Fakat parmakları cama değmemişti.
Aynanın içindeki dördüncü siluet başını kaldırdı.
Yüzü yavaşça aydınlandı.
Lara'nın yüzüydü.
Ama gözlerinin altında ince bir çizgi vardı.
Lara'nın yüzünde bulunmayan, tanımadığı bir iz.
Üç çizgili daire şeklindeki doğum lekesi.
Siluet elini kaldırdı.
Lara da istemsizce elini kaldırdı.
Ancak hareketleri aynı değildi.
Aynadaki kişi elini indirdi.
Lara'nın eli havada kaldı.
Siluet başını çevirdi.
Lara'nın başı karşıya bakmaya devam etti.
Lara geri çekildi.
“Sen ben değilsin.”
Dördüncü siluet gülümsedi.
“Bunu kanıtlayabilir misin?”
Lara cevap veremedi.
Siluet aynaya yaklaştı.
“Adını biliyorsun.”
Bir adım daha.
“Geçmişini biliyorsun.”
Bir adım daha.
“Aileni tanıdığını sanıyorsun.”
Lara'nın gözleri doldu.
“Kes şunu.”
Siluet elini camın üzerine koydu.
“Peki ya bütün bunları sana ben hatırlattıysam?”
Lara başını iki yana salladı.
“Hayır.”
“Peki ya senin hatırladığın her şey…”
Siluetin yüzü karardı.
“...benim unuttuğum şeylerse?”
Odanın içindeki bütün ışıklar söndü.
Lara karanlıkta bir sandalye sesi duydu.
Ardından bir dosya açıldı.
Bir kâğıt hışırdadı.
Ve bir kadın, sanki önünde oturan birine not okuyormuş gibi konuşmaya başladı.
“Danışan, kendisini Lara Bennett olarak tanımlıyor.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Danışan, aynada gördüğü kişinin kendisi olmadığını ileri sürüyor.”
Bir sayfa çevrildi.
“Danışan, çocukluğuna ilişkin hatırladığı olayları ailesinin anlattığı bilgilerle karıştırıyor.”
Lara karanlıkta duva
Yorumlar
- Salih Yıldırım: O çığlık acı bir sır var gizli ondaki
- Tarık Arslan: isim hanesinin boşluğu bile içinde bir karanlık taşıyor olabilir
- Emre Meydan: Kapağı ardında yatan tüm sorular ile yüzleşmen gerekiyor bu an için
- Ceren Deniz: Birinin orada olduğunu hissediyorsan koş buradan gitsin
- Büşra: kapının arkasında seni bekleyen gerçeklerle yüzleşme zamanı geldi!
- Ruskoavo Turk: lara duyduğun ses niye bu kadar soğuk?
- Fulya Büyük: Bu sahne tam anlamıyla korkutucu ve kapalı kalma istemeyip bağırmak geliyor içimden
- Nisa Ergin: dördüncü kimliğin ne olduğunu bulmalısın yoksa kaybolursun
- Ebru YILDIRIM: Hadi lara gerçekten o kadar unuttun mu her şeyi?