5. BÖLÜM: AYNANIN ÖTEKİ TARAFI
Lara birkaç saniye boyunca yerde öylece kaldı.
Nefesi düzensizdi. Kalbi göğsünün içinde öylesine hızlı çarpıyordu ki, sanki odadaki sessizliği bile bastırıyordu. Elini yere dayayıp doğrulmaya çalıştı. Başını kaldırdığında karşısındaki adamı gördü.
Hâlâ oradaydı.
Ama bu kez yüzünde önceki soğukkanlı ifade yoktu.
Gözleri aynaya kilitlenmişti.
Lara onun baktığı yere döndü.
Ayna karşısındaydı.
Fakat aynada yalnızca oda görünüyordu.
Lara yoktu.
Bir an nefes almayı unuttu.
— Ben... neden aynada yokum?
Adam cevap vermedi.
Lara ayağa kalkmaya çalıştı. Dizleri titriyordu.
— Sen kimsin?
Sessizlik.
— Benden ne istiyorsun?
Yine cevap yoktu.
Lara'nın sabrı tükenmeye başladı.
— Lanetli soyumla mı ilgili bu?
Adamın bakışları bir anlığına değişti.
Lara bunu fark etti.
— Bennett cadısı olduğum için mi buradasın?
Adam başını hafifçe kaldırdı.
Ama yine konuşmadı.
Lara bir adım attı.
— Bana cevap ver!
O anda aynanın içinden çok hafif bir tıkırtı geldi.
Tık.
Lara dondu.
Tık.
Bu kez daha yakından gelmişti.
Aynanın yüzeyine doğru yavaşça yaklaştı.
Adam ilk kez konuştu.
— Dokunma.
Lara durdu.
— Neden?
Adamın sesi neredeyse fısıltıydı.
— Çünkü o taraf seni bekliyor.
Lara'nın boğazı düğümlendi.
— Hangi taraf?
Adam cevap vermedi.
Lara aynaya baktı.
Bu kez yansıması geri gelmişti.
Ama bir sorun vardı.
Yansıması kendisine bakmıyordu.
Aynadaki Lara başını eğmiş, doğrudan adamı izliyordu.
Gerçek Lara arkasını döndü.
Adam hâlâ aynı yerdeydi.
Tekrar aynaya baktığında yansıması bu kez ona dönmüştü.
Lara'nın yüzü bembeyaz kesildi.
Aynadaki Lara dudaklarını oynattı.
Ses çıkmadı.
Sonra ikinci kez söyledi.
Bu kez Lara kelimeleri okuyabildi.
“Beni neden bıraktın?”
Lara geri çekildi.
— Ben seni tanımıyorum...
Aynadaki görüntü gülümsedi.
Lara'nın yüzünde böyle bir gülümseme yoktu.
Adam hızla Lara'nın önüne geçti.
— Bakma.
— O ne?
— Bakma dedim.
— Bana söyle!
Adam cevap vermedi.
Lara'nın gözleri doldu.
— Ben gerçekten Bennett cadısı mıyım?
Sessizlik.
— Soyum lanetli mi?
Yine sessizlik.
— Ailem bana ne yaptı?
Adam gözlerini kapattı.
Sanki cevabı biliyor ama söylemek istemiyordu.
Lara'nın sesi titredi.
— Neden kimse bana hiçbir şey anlatmıyor?
Tam o anda evin bütün ışıkları söndü.
Karanlık.
Tamamen karanlık.
Lara nefesini tuttu.
Telefonunu çıkardı.
Ekran kendi kendine açıldı.
Saat:
03.17
Lara'nın eli titremeye başladı.
— Hayır...
Telefon ekranı bir kez karardı.
Sonra yeniden açıldı.
03.17
Bu kez ekranda saatin altında başka bir şey vardı.
Bir cümle.
“UYANMA.”
Lara telefonu elinden düşürdü.
Adam bir anda ona baktı.
Yüzündeki korku artık saklanamayacak kadar açıktı.
— Geç kaldık.
Lara ona döndü.
— Ne için?
Adam cevap vermedi.
Aynadan yeniden bir ses geldi.
Bu kez tıklama değildi.
Bir nefes sesi.
Lara yavaşça aynaya baktı.
Aynadaki görüntü değişmişti.
Artık oda görünmüyordu.
Bir hastane koridoru vardı.
Uzakta beyaz bir kapı.
Kapının üzerinde kırmızı bir ışık yanıp sönüyordu.
Lara'nın kalbi sıkıştı.
Çünkü o koridoru daha önce görmemişti.
Ama bir şekilde tanıyordu.
Aynadaki görüntüde bir kadın ağlıyordu.
Kucağında küçük bir bebek vardı.
Kadın başını kaldırdı.
Lara'nın gözleri büyüdü.
Kadının yüzünü seçemiyordu.
Ama kollarındaki bebeğin bileğinde küçük, koyu renkli bir iz vardı.
Aynı iz...
Lara'nın bileğinde de vardı.
Bir anda aynadaki kadın başını Lara'ya çevirdi.
Ve fısıldadı:
— Onu uyandırma.
Lara geriye doğru sendeledi.
— Kimi?
Kadın cevap vermedi.
Hastane koridorundaki kırmızı ışık söndü.
Ayna yeniden eski hâline döndü.
Lara'nın yansıması karşısındaydı.
Fakat bu kez yansıma gülümsemiyordu.
Ağlıyordu.
Lara'nın gözlerinden yaş gelmiyordu.
Ama aynadaki Lara'nın yanaklarından yaşlar süzülüyordu.
Sonra aynadaki Lara elini kaldırdı.
İşaret parmağıyla aynanın buğulu yüzeyine tek bir şey yazdı:
03.17
Lara birkaç adım geri çekildi.
Adamın sesi karanlığın içinden geldi.
— Artık seni gördü.
Lara ona döndü.
— Kim?
Adam cevap vermedi.
Aynanın içinden ikinci bir ses yükseldi.
Bu kez Lara'nın kendi sesiydi.
— Ben.
Ve saat hâlâ...
03.17'ydi.