7.BÖLÜM: ÜÇÜNCÜ ÇOCUĞUN SIRRI

03.17 YANSIYANLAR

Lara kapıya doğru bir adım atmadı.

Kapı ona doğru bir adım attı.

Koridor uzamıyordu. Kısalıyordu. Duvarlardaki aynalar teker teker kararıyor, içlerindeki odalar sönüyordu. Geriye sadece o kapı kalmıştı.

Üzerinde yazan sayı yanıp sönüyordu: *03:17*

Telefonu yerden aldı. Ekran hala aynı saati gösteriyordu. 03:17 donmuştu.

Aynadaki yazı silinmemişti.

*BENNETT SOYU SENİNLE BAŞLAMADI.*

*AMA SENİNLE BİTMEYECEK.*

Ve alttan üçüncü bir satır, tırnak izi gibi yavaşça kazındı:

*"ÜÇÜNCÜ ÇOCUĞU UYANDIRDIN."*

— Lara.

Ses arkasından geldi.

Gizemli adam geri dönmüştü. Ama bu kez yüzü bembeyazdı. Lara'nın bileğindeki mühre bakıyordu. O dairesel sembol, içindeki üç ince çizgi... artık hafifçe mor ışık veriyordu.

— O mühür Bennett mührü değil dedin, dedi Lara. Sesi titremiyordu artık. Ne mührü o zaman?

Adam diz çöktü, Lara'nın seviyesine geldi.

— Bennettler aynaları pencere olarak kullanır. Ama bir de Kapıyı açanlar vardır. Onlar Bennett doğmaz. Onlar aynanın diğer tarafından gelir. Ve geldiklerinde bileklerinde bu yanar.

Lara geri çekildi.

— Ben buradayım. Diğer taraftan gelmedim.

— Sen geldin. Sadece tek başına gelmedin.

Adam cebinden eski, yanmış bir fotoğraf çıkardı. Hastane odası. İki beşik dolu. Üçüncüsü boş değil. Üçüncüsünde bir battaniye var. Battaniyenin üzerinde aynı mühür: Daire içinde III.

— Annen ikiz doğurmadı, Lara. Üçüz doğurdu. İkisi bu tarafta kaldı. Sen ve ablan. Üçüncüsü... ağlamadı. Doktorlar öldü dedi. Ama Bennettlerde ölüm böyle olmaz. Beden ölür, yansıma kalır.

Lara'nın boğazı kurudu.

— Yani aynadaki...

— Kardeşin. Seninle aynı anda doğan ama bu tarafa hiç geçemeyen kardeşin. 17 yıldır aynanın içinde büyüyen kardeşin. Ve sen her 03:17'de uyandığında, o seni buraya çağırıyordu.

Tam o sırada koridorun sonundaki kapı aralandı.

İçeriden soğuk bir rüzgar geldi. Mum ışığı değil, telefonların ekran ışığı gibi beyaz, ölü bir ışık.

Ve içeriden bir kız çıktı.

Lara'nın aynısı.

Ama saçları daha uzun, gözlerinin altı mor, bileğinde aynı mühür yanıyor. Üzerinde hastane battaniyesinden yapılmış gibi eski bir elbise.

Gülümsedi.

— Sonunda.

Lara konuşamadı.

Öteki Lara, yani Üçüncü Çocuk, elini uzattı.

— 17 yıldır senin hayatını izledim. Senin anneni, senin odanı, senin uykularını. Şimdi sıra sende benim tarafımı izlemende.

Gizemli adam bağırdı:

— Lara ona dokunma! *Corvus Vinculum'u hatırla!* Kitabı kullan!

Lara'nın aklına Büyük Kitap geldi. Az önce gördüğü o kocaman, kapağında III yanan kitap. Çantasındaydı. Fermuarı kendiliğinden açıldı.

İçinden mor duman çıktı.

Üçüncü Çocuk'un yüzü ilk kez korkuyla değişti.

— Onu nereden buldun?

Lara kitabı iki eliyle tuttu. Sayfaları rüzgarla kendi kendine açılıyor, durmuyordu. Tam ortada bir sayfada durdu.

*Incantatio Noctis Corvus III*

Sayfanın ortasındaki III sembolü, Lara'nın bileğindeki mühürle aynı anda yanmaya başladı.

Üçüncü Çocuk bir adım geri attı.

— Yapma. Yaparsan ikimiz de...

Lara fısıldadı:

— _Vokatio Spiritus Umbrae..._

Oda titredi.

Aynalar çatlamadı. Hepsi aynı anda Lara'ya döndü.

Lara devam etti.

— _Adveniat Nuncius Plumae Nigrae..._

Koridorun duvarlarındaki aynaların hepsi karardı. İçlerinden kargalar çıkmaya başladı. Gerçek kargalar değil, gölgeden yapılmış, gözleri mor yanan kargalar. Kapaktaki kargalar gibi.

Yüzlerce.

Hepsi Üçüncü Çocuk'un etrafında dönmeye başladı.

Üçüncü Çocuk çığlık attı. İlk kez sesi bir çocuğun sesi gibiydi.

— DUR! Onlar beni buraya hapsetti! Ben de senin kadar Bennett'im! Ben ölmedim! Beni unuttular!

Gizemli adam Lara'nın kolunu tuttu.

— Dinleme onu! O artık Bennett değil! O gece ayinde geri gelen şey o! O Yansıyanların ilki!

Lara'nın bileğindeki mühür yanıyordu. Acıtmıyordu. Hatırlatıyordu.

Bir an için gözlerinin önüne bir anı geldi. Kendine ait olmayan bir anı.

Hastane odası. Annesi ağlıyor. Doktor diyor ki: "İki bebeği kurtardık. Üçüncüyü kurtaramadık."

Ama annesi üçüncü beşiğe bakıyor. Beşik boş değil. Beşikte bir bebek var. Gözleri açık. Ağlamıyor. Aynaya bakıyor. Doğduğu ilk saniyede aynaya bakıyor ve gülümsüyor.

Lara fısıldadı:

— Sen... sen o aynaya ilk dokunan oldun.

Üçüncü Çocuk'un gözlerinden siyah yaşlar aktı.

— Ben kapıyı açtım. Sizin için. Hepiniz için. Ve kapı bir daha kapanmadı.

Kitap Lara'nın ellerinde daha da ısındı. Son cümleyi söylemesi gerekiyordu.

— _Aperi Portam Inter Mundos, Audi Voks Korvi, Veni ad Me!_

Tüm kargalar aynı anda çığlık attı.

Kapı - 03:17 yazan kapı - tamamen açıldı.

Kapının arkasında ev yoktu.

Bennettlerin eski evi vardı. O taş duvarlı, duvarlarında yüzlerce aynalı, uzun koridorlu ev. Ve o koridorun sonunda...

Yüzlerce Lara duruyordu. Farklı yaşlarda. Bazıları bebek, bazıları yaşlı. Hepsi bileğinde aynı mühürle ona bakıyordu.

Hepsi Üçüncü Çocuk'tu.

Gizemli adamın sesi kulağının dibinde fısıldadı:

— Anladın mı şimdi? Üçüncü Çocuk bir kişi değil. Bennett soyundaki her Üçüncü Çocuk, aynanın içinde birikiyor. Sen sonuncususun. Eğer o kapıdan içeri girersen, soyun seninle bitmeyecek... seninle tamamlanacak.

Üçüncü Çocuk elini son kez uzattı. Bu kez yalvararak değil, bir abla gibi.

— Gel. Annemize neden aynaları örttüğünü birlikte soralım.

Lara bir adım attı.

Kitap yere düştü.

Ve saat...

03:18 oldu.

Saat ilerlemişti.

İmkansızdı. 17 yıldır saat hiçbir gece 03:18 olmamıştı. Hep 03:17'de donardı.

Tüm ev nefes aldı sanki.

Aynalardaki karanlık çekildi. Kargalar toz oldu. Koridorun sonundaki kapı - o taş evin kapısı - kapanmadı. Açık kaldı.

Üçüncü Çocuk'un yüzündeki korku silindi. Yerine... rahatlama geldi.

— İlerledi, dedi fısıltıyla. İlk kez ilerledi.

Gizemli adam Lara'nın kolunu bıraktı. Yere çöktü.

— Başardın.

Lara anlamadı.

— Ne başardım? Ben büyüyü bitirmedim.

— Bitirmen gerekiyordu zaten, dedi adam. 100 yıldır Bennettler hep aynı şeyi yaptı. Kapıyı kapatmaya çalıştılar. Mühürlediler. Aynaları örttüler. Dualar, tılsımlar... Hepsi kapıyı kapalı tutmak içindi. O yüzden saat hep 03:17'de kaldı. Zaman ilerlemedi.

Başını kaldırdı, Lara'ya baktı.

— Sen ilk defa kapıyı kapatmaya çalışmadın. Açtın.

Üçüncü Çocuk yavaşça Lara'ya yaklaştı. Artık gölge değildi. Ayak sesleri vardı. Nefesi vardı.

— 17 yıldır ben kapının bekçisiydim, dedi. İçeride biriken tüm Üçüncü Çocuklar adına. Biz çıkamasın diye değil, siz girmeyesiniz diye bekliyorduk. Çünkü içerisi... doldu.

Lara açık kapıdan içeri baktı.

Taş evin koridoru artık boş değildi. Orada duran yüzlerce Lara yoktu. Tek bir masa vardı. Masanın üzerinde üç şey:

Annesinin gençlik fotoğrafı.

Yanmış bir doğum belgesi. Üzerinde üç isim yazıyor ama üçüncüsü karalanmış.

Ve Büyük Kitap'ın ilk sayfası. Lara'nın elindeki kitabın eksik olan ilk sayfası.

Üçüncü Çocuk masaya yürüdü, fotoğrafı eline aldı.

— Annemiz biliyordu. O yüzden aynaları örttü. Bizi unutmak için değil, bizi hatırlamamak için. Çünkü bir Bennett Üçüncü Çocuğunu hatırlarsa, kapı açılır.

Annesinin fotoğrafının arkasında bir yazı vardı. Annesinin el yazısı:

"Eğer bunu okuyorsan, saat 03:18 olmuştur. Demek ki artık korkmamıza gerek kalmadı."

Lara'nın gözleri doldu.

— Annem... yaşıyor mu içeride?

Üçüncü Çocuk başını iki yana salladı.

— Hayır. Ama beklediği yer burası değildi. O hep bu kapının önünde bekledi. Senin 03:18 yapmanı.

O anda evin alt katından bir ses geldi.

Gerçek evden. Bennett Konağı'ndan değil, Mersin'deki evinden.

Bir kapı sesi.

Annesinin sesi:

— LARA. Yemek hazır!

Lara irkildi. Bu ses... bu evde olmaması gereken bir ses.

Gizemli adam gülümsedi.

— Duydun mu? Zaman ilerleyince, diğer taraftaki sesler de gelmeye başlar. Artık iki ev birbirine bağlı değil. İki zaman birbirine bağlı.

Üçüncü Çocuk Lara'nın elini tuttu. Eli sıcaktı. Soğuk değildi.

— Şimdi bir seçim yapman gerekiyor, küçük kardeşim.

Masadaki doğum belgesini gösterdi. Karalanmış üçüncü ismin üzerini yavaşça sildi.

Orada bir isim belirdi:

LARA BENNETT - 03:17

— Bu benim adım değil, dedi Lara.

— Hayır, dedi Üçüncü Çocuk. Bu ikimizin adı. 17 yıl önce bize tek bir isim verildi. Çünkü tek bir beden için iki ruh fazlaydı. Biri kalmalıydı.

Doğum belgesinin yanına bir kalem koy

Yorumlar

• Tc. Halil: @mstfblt889 kötü
• Mustafa Mete Bulut: Asla çabuk geçmeyecek
• Mustafa Mete Bulut: Bennett laneti gibi bir his desem ne dersin
• Tuğba Derya Erdoğan: Sakın ona yaklaşma!
• Elif Levent: Burada bir adam var dikkat et vefasızlığa düşme
• Feride Vatan: iki taraflı seçimi iyi düşünmen gerek bunca zorluktan sonra vazgeçme
• Zeynep Avcı: 4:3:17 de donmuş saat sana nasıl bir kötü his veriyor lara
• Salih Yıldırım: Yalnız değilsin lara aynalar arasında birçok hikaye var unutma
• Ruskoavo Turk: Kapatmaya çalışmak zorunda değiliz bunu herkes denedi ama sen açmalısın
• Eda Rüzgar: Göz ne kadar benzeşse de tehlikeli olabilir
• Tc. Halil: Üç bebeğin sırlarını çözdüğün anı çabuk geçirmeni isteyeceğim ya lara