8.BÖLÜM:KAYIP RUH
8. BÖLÜM — KAYIP RUH
Bazı ruhlar ölmez.
Bazıları kaybolur.
Aynalar bazen geçmişi göstermez.
Sakladığı şeyi geri getirir.
Lara, yıllardır kendisine ait sandığı hayatın içinde
başka birinin ruhunu taşıdığını bilmiyordu.
Ve şimdi tek bir soru vardı:
Aynadaki kişi gerçekten onun yansıması mıydı?
Yoksa Lara'nın yıllar önce kaybettiği,
hiç yaşamamış olması gereken ruhu mu?
03:17'de başlayan hiçbir şey, 03:17'de bitmez.
“Üçüncü olan…”
Kadının sesi aynaların arasından yükseldi.
Lara'nın nefesi kesildi.
Sarp'ın bakışları dondu.
Kadın başını yavaşça kaldırdı.
Yüzü hâlâ yoktu.
Sadece düz, solgun bir yüzey vardı.
Ama ses…
Lara'nın annesinin sesiydi.
“...annenizdi.”
Sessizlik.
Lara önce hiçbir şey söylemedi.
Sonra çok yavaş bir şekilde başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Kadın cevap vermedi.
“Hayır…”
Lara bu kez daha yüksek sesle konuştu.
“Annem üçüncü çocuk değildi.”
Aynadaki kadın bir adım attı.
Gerçek dünyada hareket etmedi.
Sadece yansıması hareket etti.
“Bunu sana kim söyledi?”
Lara'nın gözleri Sarp'a kaydı.
Sarp susuyordu.
“Sen biliyorsun.”
Sarp başını kaldırdı.
“Lara…”
“Sen biliyorsun!”
Sesi koridorda yankılandı.
Yankı geri döndüğünde Lara kendi sesini duydu.
Ama yankı onun söylediğini tekrar etmiyordu.
“Annen biliyordu.”
Lara dondu.
Sarp'ın yüzü sertleşti.
“Yankılara cevap verme.”
“Ne?”
“Ne duyarsan duy.”
Sarp bir adım yaklaştı.
“Burada duyduğun hiçbir sesin sana ait olduğundan emin olamazsın.”
Lara cevap verecekken aynadaki kadın konuştu.
“Annen de ilk başta böyle söyledi.”
Lara'nın kalbi hızlandı.
“Ne söyledi?”
Kadın başını yana çevirdi.
“‘Ben anne değilim.’”
Lara'nın kaşları çatıldı.
“Ne demek istiyorsun?”
Aynanın yüzeyi dalgalandı.
Bir görüntü oluştu.
Eski bir oda.
Beyaz duvarlar.
Perdeler.
Küçük bir yatak.
Ve genç bir kadın.
Lara'nın annesi.
Kadın yatağın kenarında oturuyordu.
Kucağında küçük bir çocuk vardı.
Lara.
Çok küçük bir Lara.
Annesi onun saçlarını okşuyordu.
Lara görüntüye yaklaşmak istedi.
Sarp kolunu tuttu.
“Yaklaşma.”
“Bu benim annem.”
“Evet.”
“Bu benim çocukluğum.”
“Evet.”
“Öyleyse neden korkuyorsun?”
Sarp cevap vermedi.
Lara tekrar aynaya baktı.
Annesi küçük Lara'nın karşısına çömeldi.
“Beni duyuyor musun?”
Çocuk Lara başını salladı.
“Eğer gece uyanırsan…”
Anne bir an durdu.
“...sakın aynaya bakma.”
Lara'nın yüzü değişti.
Çocuk Lara annesine baktı.
“Niye?”
Annesi cevap vermedi.
Sadece odadaki aynayı örten örtüye baktı.
Sonra fısıldadı:
“Çünkü o zaman seni hatırlar.”
Lara'nın içinden soğuk bir ürperti geçti.
“Ben bunu hatırlamıyorum.”
Sarp ona baktı.
“Hatırlaman gerekmiyor.”
“Neden?”
“Çünkü bazı anılar unutulmaz.”
Sarp'ın sesi daha da alçaldı.
“Bazıları senden önce unutulur.”
Aynadaki görüntü değişti.
Bu kez Lara'nın annesi tek başınaydı.
Elinde bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafa baktı.
Sonra fotoğrafı ters çevirdi.
Arkasına bir şey yazıyordu.
Lara gözlerini kıstı.
Yazıyı okuyamıyordu.
Birden görüntü yakınlaştı.
Tek bir cümle görünür oldu:
“Lara hiçbir şeyi hatırlamamalı.”
Lara'nın nefesi kesildi.
“Bunu neden yazmış?”
Sarp cevap vermedi.
“Bunu neden yazmış, Sarp?”
Sarp'ın gözleri aynadan ayrılmadı.
“Çünkü seni korumaya çalışıyordu.”
“Kimden?”
Sarp yutkundu.
“Benden.”
Lara dondu.
“Ne?”
Aynadaki görüntü bir anda değişti.
Genç Sarp.
Eski bir ev.
Lara'nın annesi.
Ve aralarında duran bebek.
Lara görüntüye baktı.
Bebek ağlamıyordu.
Uyumuyordu.
Sadece…
aynaya bakıyordu.
Sonra bebeğin gözleri hareket etti.
Aynanın içindeki Lara'ya baktı.
Lara geri çekildi.
Çünkü bebeğin gözleri…
kendisinin gözleriydi.
“Bu ne?”
Sarp'ın sesi titredi.
“Onu görmemeliydin.”
“Kim bu?”
Sarp cevap vermedi.
Lara bir kez daha sordu.
“Bu kim?”
Aynadaki bebek gülümsedi.
Sonra çok küçük bir sesle konuştu.
“Abla.”
Lara'nın yüzü bembeyaz oldu.
Sarp gözlerini kapattı.
“Hayır…”
Bebek tekrar konuştu.
“Abla…”
Bu kez sesi daha netti.
“Beni neden unuttun?”
Lara'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Ben seni tanımıyorum.”
Bebek başını eğdi.
“Biliyorum.”
Sonra aynanın içindeki bütün görüntüler karardı.
Tek bir cümle kaldı.
“Çünkü seni hatırlayan bendim.
Karanlık.
Lara gözlerini kapattığını düşündü.
Ama kapatmamıştı.
Çünkü gözlerinin önünde hâlâ koridor vardı.
Aynalar.
Sarp.
Saat.
03:19.
Hepsi yerindeydi.
Fakat bir şey değişmişti.
Sarp artık karşısında değildi.
Lara başını çevirdi.
“Sarp?”
Cevap yok.
“Sarp!”
Koridor boştu.
Aynaların hiçbirinde de Sarp görünmüyordu.
Lara'nın nefesi hızlandı.
“Sarp!”
Arkasından bir ses geldi.
“Buradayım.”
Lara döndü.
Sarp karşısındaydı.
Ama…
bir sorun vardı.
Lara bunu hemen anlayamadı.
Sadece bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyordu.
Sarp ona bakıyordu.
“İyi misin?”
Lara cevap vermedi.
Sarp bir adım attı.
“Lara?”
Lara geri çekildi.
“Sen…”
“Ne?”
“Sen az önce nerede olduğunu söyledin.”
“Buradaydım.”
“Hayır.”
Sarp'ın kaşları çatıldı.
“Lara, ben hiç ayrılmadım.”
Lara aynaya baktı.
Aynada Sarp yoktu.
Lara'nın kalbi hızlandı.
Gerçek Sarp'a baktı.
Sonra aynaya.
Tekrar Sarp'a.
“Sen…”
Sarp aynaya döndü.
Bir anlığına yüzündeki ifade kayboldu.
“Lara.”
“Senin yansıman yok.”
Sarp aynaya baktı.
Sonra sakin bir şekilde:
“Benim zaten yansımam yok.”
Lara'nın içi buz kesti.
“Ne?”
Sarp başını ona çevirdi.
“Bunu sana söylemedim mi?”
“Hayır.”
Sarp gülümsedi.
“Emin misin?”
Lara cevap veremedi.
Sarp bir adım daha yaklaştı.
“Belki de söyledim.”
“Hayır.”
“Belki unuttun.”
“Hayır!”
Sarp'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Lara…”
“Sen Sarp değilsin.”
Sessizlik.
Sarp'ın gözleri karardı.
“Bunu nereden çıkardın?”
Lara aynayı işaret etti.
“Çünkü senin yansıman yok.”
Sarp başını hafifçe eğdi.
“Peki ya seninki?”
Lara dondu.
Aynaya baktı.
Kendi yansıması…
yoktu.
Ayna boştu.
Sarp'ın da yansıması yoktu.
Koridor vardı.
Duvarlar vardı.
Saat vardı.
Ama Lara yoktu.
Lara'nın nefesi kesildi.
“Hayır…”
Sarp ona yaklaştı.
“Şimdi anladın mı?”
Lara geri çekildi.
“Ne?”
“Burada olan kişi…”
Sarp'ın sesi değişti.
Artık Sarp'ın sesi değildi.
Annesinin sesiydi.
“...sen değilsin.”
Lara çığlık atacak gibi oldu.
Aynaların hepsi aynı anda aydınlandı.
Ve her aynada Lara vardı.
Onlarca Lara.
Yüzlerce Lara.
Çocuk Lara.
Genç Lara.
Yaşlı Lara.
Ağlayan Lara.
Gülen Lara.
Uyuyan Lara.
Hepsi aynı anda ona bakıyordu.
Sonra…
hepsi aynı anda konuştu.
“Hangimiz gerçek?”
Lara kulaklarını kapattı.
“Susun!”
“Hangimiz gerçek?”
“Susun!”
“Hangimiz gerçek?”
“Yeter!”
“Hangimiz gerçek?”
Lara yere çöktü.
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
“Ben Lara'yım.”
Aynalardaki bütün Lara'lar sustu.
Bir saniye.
İki saniye.
Sonra içlerinden biri güldü.
“Bunu herkes söylüyor.”
Lara başını kaldırdı.
Bir aynada çocuk hâli vardı.
Çocuk Lara ona bakıyordu.
“Ben de Lara'yım.”
Başka aynadaki Lara konuştu.
“Ben de.”
Bir diğeri:
“Ben de.”
Sonra hepsi:
“Ben de.”
Lara'nın zihni bulanıyordu.
Hangisi gerçekti?
Hangisi yansımaydı?
Hangisi geçmişti?
Hangisi henüz yaşanmamıştı?
Bir anda aynalardan biri değişti.
Annesi göründü.
Lara'nın annesi.
Bu kez yüzü netti.
Gözlerinde korku vardı.
Dudaklarını oynattı.
“Lara…”
Lara ayağa kalktı.
“Anne?”
Kadın aynanın içinden başını salladı.
“Bana inanma.”
Lara'nın gözleri büyüdü.
“Ne?”
Annesi tekrar konuştu.
“Bana bile.”
Sonra görüntü değişti.
Aynadaki anne yaşlandı.
Sonra gençleşti.
Sonra çocuk oldu.
Sonra…
Lara oldu.
Lara geri çekildi.
Aynadaki Lara gülümsedi.
“Annen sana hiç yalan söylemedi.”
Lara fısıldadı:
“Öyleyse neden korkuyor?”
Yansıması cevap verdi:
“Çünkü o da ne olduğunu bilmiyor.”
“Sen nesin?”
Yansıma sustu.
Sonra elini cama koydu.
“Ben…”
Camın yüzeyinde ince bir dalga oluştu.
“...senin hatırlamadığın şeyim.”
Saat tekrar çalıştı.
03:17
Lara'nın başı döndü.
“Hayır…”
Saat yeniden 03:17 olmuştu.
Az önce 03:19'du.
Sarp ortada yoktu.
Aynalar değişmişti.
Ve Lara artık hangi olayın önce, hangisinin sonra olduğunu anlayamıyordu.
Bir aynaya baktı.
Saat 03:17.
Başka aynaya baktı.
03:18.
Bir di
Yorumlar
- Ayşe Aydın: Keşke geçmişine daha dikkatli baksaydın
- Ege Korkmaz: @mstfblt889 annenin sesi duyulunca içim ürperdi
- Duygu Aktaş: sen kim olduğunu bulmalısın bu çok karışıktı
- Ruskoavo Turk: lara bu sırları keşfetmek için kendini tehlikeye atma
- Zeynep Avcı: Bu bölüm çok tüyler ürpertici hissettirdi