9.BÖLÜM:DÖRDÜNCÜ
I. KIRIK CAMLARIN ARDINDA
Bazı kapılar dışarıya açılmaz.
Bazıları insanın içine açılır.
Ve bazen bir insanın kendisinden kurtulabilmesi için önce kendisinin kim olduğunu hatırlaması gerekir.
Peki ya hatırladığı kişi, hiçbir zaman var olmamışsa?
03.22.
Son aynanın parçalanmasıyla birlikte evin içindeki bütün sesler kesildi.
Ne rüzgâr vardı artık ne de duvarların arasından sızan o boğuk fısıltılar.
Yalnızca cam parçalarının zemine düşerken çıkardığı ince sesler duyuluyordu.
Bir tanesi Lara'nın ayakkabısının önünde durdu.
Bir diğeri döşemenin üzerinde dönerek ilerledi.
Sonra her şey sustu.
Lara kıpırdamadı.
Gözleri yerdeki cam parçalarına takılıydı. Her parçanın üzerinde tavanın farklı bir bölümü görünüyordu. Birinde avize, diğerinde çatlamış duvar, bir başkasında karanlık pencere…
Lara yavaşça eğildi.
Parçaların arasında kendi yüzünü aradı.
Hiçbirinde yoktu.
Elini uzatacak oldu.
Tam o sırada camlardan biri, hiçbir dış etki olmadan ters döndü.
Lara'nın parmakları havada kaldı.
Camın arka yüzünde siyah bir leke vardı.
Leke büyüdü.
İnce bir çizgiye dönüştü.
Ardından harfler belirmeye başladı.
BİRİNİZ EKSİK.
Lara'nın boğazı kurudu.
Yazıya biraz daha yaklaştı.
Harfler birer birer silindi.
Yerlerine başka bir cümle geldi.
AMA HEPİNİZ BURADASINIZ.
Lara doğruldu.
Arkasındaki kapıya baktı.
Az önce kapıdan çıkan kadın ortadan kaybolmuştu. Küçük kız da yoktu. Sarp'ın sesi kesilmiş, evin koridorları karanlığa gömülmüştü.
Yalnızca duvardaki saat çalışıyordu.
Tik.
Lara'nın omuzları gerildi.
Tak.
Saatin akrebiyle yelkovanı hareket etti.
03.23.
Lara'nın dudakları aralandı.
Saat ilerliyordu.
Gerçekten ilerliyordu.
Az önce zamanın içine hapsolduğunu düşünmüştü. Şimdiyse dakikalar geçiyordu ve bu, onu rahatlatmak yerine daha fazla korkutuyordu.
Çünkü zamanın ilerlemesi, buradan çıkabileceği anlamına gelmiyordu.
Belki de yalnızca bir şeyin tamamlanmak üzere olduğunu gösteriyordu.
Lara cebine uzandı.
Telefonu oradaydı.
Ekranını açtı.
Şarj yüzde seksen yediydi.
Saat 03.23'ü gösteriyordu.
Bildirim yoktu.
Şebeke yoktu.
Ekranın üst kısmında yalnızca tek bir simge yanıp sönüyordu.
KAMERA AÇIK.
Lara kaşlarını çattı.
Telefonun kamerasını kendisi açmamıştı.
Ekrana dokundu.
Ön kamera görüntüsü belirdi.
Ekranda salon vardı.
Kırık aynalar, devrilmiş sandalye, duvarın kenarındaki eski saat…
Lara telefonu yavaşça kendisine çevirdi.
Ekrandaki görüntüde yüzü görünmesi gerekiyordu.
Fakat görüntüde kendisi yoktu.
Lara telefonu indirdi.
Salonun ortasında duruyordu.
Tekrar kaldırdı.
Ekranda boş salon vardı.
Bu kez nefesi hızlandı.
Telefonu kapattı.
Bir saniye sonra yeniden açtı.
Kamera hâlâ çalışıyordu.
Görüntüde salonun kapısı yavaşça açıldı.
Lara arkasına döndü.
Kapı yerinde kapalıydı.
Ekrana baktı.
Kapı yeniden açıldı.
İçeri biri girdi.
Uzun saçlı, solgun yüzlü bir kadın.
Kadın kameraya sırtını dönmüş, salonun ortasında duruyordu.
Lara'nın parmakları telefonu daha sıkı kavradı.
Kadın başını çevirmeye başladı.
Önce omzu göründü.
Sonra yanağı.
Sonra gözünün kenarı.
Lara ekranı kapatmak istedi.
Parmağı hareket etmedi.
Kadın sonunda kameraya döndü.
Lara'nın yüzüydü bu.
Ama yüzündeki ifade, Lara'nın daha önce hiçbir fotoğrafında görmediği kadar sakindi.
Kadın gülümsedi.
Telefonun hoparlöründen cızırtılı bir ses yükseldi.
“Beni duyabiliyor musun?”
Lara telefonu elinden düşürdü.
Cihaz zemine çarptı.
Ekran karardı.
Bir süre yalnızca kendi nefesini duydu.
Sonra yerdeki telefondan bir bildirim sesi geldi.
Lara başını eğdi.
Ekran yeniden yanmıştı.
Tek bir mesaj görünüyordu.
Bilinmeyen Numara:
Beni neden dışarıda bıraktın?
Lara'nın gözleri doldu.
“Ben seni dışarıda bırakmadım.”
Sesi boş salonda yankılandı.
Telefonun ekranı bir kez daha aydınlandı.
O zaman kapıyı neden kapattın?
Lara cevap vermedi.
Çünkü hatırlamıyordu.
Hangi kapıdan söz edildiğini bile bilmiyordu.
Telefonun ekranına yeni bir mesaj düştü.
Annen hatırlıyor.
Lara'nın başı yavaşça kalktı.
Karşısındaki karanlık koridora baktı.
“Annem nerede?”
Bu kez cevap telefondan gelmedi.
Koridorun sonundan bir kapı gıcırtısı duyuldu.
Ardından bir kadın konuştu.
“Lara?”
Lara'nın gözleri büyüdü.
Bu sesi tanıyordu.
Çocukluğunda geceleri korktuğunda onu sakinleştiren, ateşi çıktığında başucunda bekleyen, uyumadan önce saçlarını okşayan kadının sesiydi.
Annesinin sesi.
“Lara, buraya gel.”
Lara'nın ayakları istemsizce kapıya yöneldi.
Sonra durdu.
Sekizinci bölümde duyduğu sözler zihninde yankılandı.
Bana bile inanma.
Lara gözlerini kapattı.
“Sen kimsin?”
Koridorun sonundaki kadın cevap vermedi.
“Bana kim olduğunu söyle.”
Uzun bir sessizlik oldu.
Ardından kadın ağlamaklı bir sesle konuştu.
“Ben senin annenim.”
Lara'nın çenesi titredi.
“Bunu kanıtla.”
Kadın bir süre sustu.
Sonra çocukluğundan bir ayrıntı söyledi.
Lara'nın kimseye anlatmadığı, yalnızca annesinin bildiği bir geceye ait bir ayrıntı…
Lara'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Bir adım attı.
Sonra bir adım daha.
Tam koridorun başına ulaştığında kadın yeniden konuştu.
“Fakat sana bir şey söylemem gerekiyor.”
Lara durdu.
“Ne?”
Kadının sesi değişti.
Artık ağlamıyordu.
“Buradan çıkarsan beni hatırlamayacaksın.”
Lara'nın yüzündeki ifade dondu.
“Ne demek bu?”
“Beni burada bırakırsan beni unutacaksın.”
“Sen zaten burada değilsin!”
Kadın hafifçe güldü.
Bu, annesinin gülüşü değildi.
“Öyle mi?”
Koridorun lambası titredi.
Kadın kapının eşiğinden bir adım geri çekildi.
“Öyleyse neden beni görüyorsun?”
Lara'nın kalbi göğsüne vuruyordu.
Kadının yüzü karanlığa karıştı.
Son duyduğu şey, kapının kapanırken çıkardığı sesti.
Ardından saat yeniden ilerledi.
03.24.
Lara yalnız kalmıştı.
En azından öyle sanıyordu.
Yorumlar
- Ayşe Aydın: lara dışarı çıkmamalı bu sahnede çok korkutucu
- Umay Vuralcan: Burada geçirdiğin zamanın kıymeti aniden kayboluyor
- Metin Taner Yavuz: Gerçekten unutulmanın eşiğine geldi
- Nazlı Güler: Unutmak istemediği anıları var ama bu sonuçları cabası
- Ayşe Pekmez: Bütün bunlar uyanılmaz bir rüya gibi Kesin bir çözüm yolu olmalı
- Sevgi Korkmaz: Kayıp birinin ardından sorduğun sorular ağır gelir insana
- Aslı Akçay: Bu soruyu sormak bile insanı boğuyor içinde kaybolma
- Aslı Kılıç: Bu sonle hesaplaşılmalıdır Çok ürkütücü bir durumla yüzleşiyor lara
- Zafer Kaan Genç: ekranda görünmesi gerekirdi neden yoktu ki?