AKAY
Kapının altından sızan o soluk koridor ışığına bakarken, içeride yarattığım fırtınanın kulaklarımdaki uğultusu hâlâ dinmemişti.
Aşağıdan gelen motor sesleri, kapıların sertçe kapanma telâşı ve Baha Bey’in o kalın, emir veren sesi... Hepsi uzaklaşan bir kâbus gibi siliniyordu. Bacaklarımı kendime çekmiş, yatağın köşesinde sessizce oturuyordum. Kolumdaki o derin sıyrık ince bir sızıyla sızlıyor, dün gece o karanlık mezbahanın soğuk demirleri tenimde yeniden canlanıyordu. Dün geceye kadar sadece adalet hayalleri kuran, kendi halinde o masum kız ile bugün bu malikanenin tahtını sallayan kız arasında uçurumlar vardı.
Ve ben o uçurumdan aşağı çoktan atlamıştım.
Kapı hafifçe, neredeyse hiç ses çıkarmayacak kadar sessizce aralandı. Gelenin kim olduğunu görmek için başımı kaldırmama gerek yoktu. Toprak, içeri adım atıp kapıyı arkasından yavaşça çekti. Üzerindeki o sert, ulaşılmaz adam maskesini bırakmış gibi omuzları düşmüştü.
Hiçbir şey söylemeden yatağa doğru yürüdü. Yanıma, bacaklarımın hemen ucuna, yere oturdu. Sırtını yatağın kenarına yasladı ve kafasını kaldırıp doğrudan gözlerimin içine baktı. O her zamanki meydan okuyan, tehlikeli bakışının yerini, ne söyleyeceğini bilemeyen o ham ve savunmasız hali almıştı.
— Aşağıdaki o sessizliği duydun mu? diye fısıldadı, sesi neredeyse duyulmayacak kadar yumuşaktı. — Babam oradan çıkarken... ilk defa yaşlandığını gördüm Akay. Yıllardır inandığı, üzerine titrediği o dünyanın, kurduğu o sahte güvenliğin tek bir kağıt parçasıyla, tek bir flash bellekle nasıl yerle bir olabileceğini anladı.
Gözlerimi ondan kaçırmadım.
— Ben sadece adaletin yerini bulmasını istedim Toprak, dedim sesimdeki o titrek ama inatçı tınıyla. — O çocuklar... onların gözlerindeki o korku zihnimden silinmiyor. Ben dün gece orada ölebilirdim. Ama bilerek gitmedim mi? Belki de sadece... kurban olmaktan bıktım.
Toprak başını hafifçe yana eğdi. Elini uzattı, tereddüt eden parmak uçlarıyla kolumdaki yırtık kabanın kenarına, sıyrığın hemen yanına dokundu. O temastaki sıcaklık, içimdeki o buz gibi donmuş yalnızlığı öyle bir ısıttı ki, boğazımda acı bir düğüm oluştu.
— Seni ilk gördüğümde, diye fısıldadı, gözleri kolumdaki yaradan tekrar gözlerime çıkarken, — bu eve ait olmadığını, buranın vahşi doğasının seni ezeceğini düşünmüştüm. Seni korumak istemiştim Akay. Uzaklara, kimsenin seni bulamayacağı bir yere gitmeni...
Durdu, yutkundu.
— Ama sen gittin, ellerini o ateşe buladın. Ve şimdi... seni koruyamıyorum çünkü sen benden bile daha cesursun.
Dudaklarımda acı, hüzünlü ama bir o kadar da sahiplenici bir tebessüm belirdi. Elim yavaşça kalktı ve parmaklarım onun omzuna, ceketinin yakasına dokundu.
— Beni korumana ihtiyacım yok ki Toprak, dedim gözlerim dolarken ama sesim hiç olmadığı kadar kararlı çıkarken. — Birlikte yanmamız gerekiyor belki de. Bu şehir bizi yutmadan, biz bu şehri yakmalıyız.
Toprak derin, sarsıcı bir nefes aldı. Göz bebekleri büyümüş, içindeki o bastırılmış duygular yüz hatlarına okunur bir şekilde yansımıştı. Yavaşça doğruldu, yüzü yüzüme o kadar yaklaştı ki, nefesi tenimi okşadı.
— Korkuyor musun? diye sordu, sesi kısıktı ama içinde yankılanan o derin koruma içgüdüsü gizlenemiyordu. — Gerçekten her şeyi kaybetmekten... o eski, huzurlu günlerine bir daha asla dönememekten korkmuyor musun?
Başımı iki yana salladım. Gözümden süzülen tek bir damla yaş, yanağımın üzerinden süzülüp çenemde durdu. Toprak, baş parmağıyla o yaş damlasını narin bir hareketle sildi; dokunuşu öylesine yumuşaktı ki, bu sert malikanenin tüm duvarlarını yerle bir edebilirdi.
— Ben buraya gelirken zaten her şeyi geride bıraktım, dedim fısıltıyla. — Artık geri dönüş yok Toprak. Ne senin için, ne benim için.
Omuzlarımı saran kollarıyla beni kendine çekti. Yüzümü göğsüne yasladığımda, dışarıdaki fırtınanın uğultusu ve malikanenin soğuk duvarları bir an için yok oldu. Sadece onun kalp atışları ve ikimizin arasında örülen o tehlikeli, kırılgan ama bir o kadar da gerçek bağ kaldı.
Sıkıca sarıldım ona. Bu savaşın bizi nereye götüreceğini, yarın sabah güneş doğduğunda neyle karşılaşacağımızı bilmiyordum. Ama bildiğim tek bir şey vardı: Bu ateşin içinde artık yalnız değildim.
O an, dışarıdaki fırtınanın malikanenin camlarını döven şiddetli uğultusu bile aramızdaki o kırılgan sessizliği bozmaya yetmedi. Başım Toprak’ın geniş göğsüne yaslıyken, üzerimdeki kabanın kumaşına sinen o nemli ve soğuk gece kokusu yavaş yerini tanıdık bir huzura bırakıyordu. Ama bu huzur, yaklaşan büyük fırtınanın fırtına öncesi sessizliği olduğunun bilincindeydim.
Toprak, parmaklarını saçlarımın arasında yavaşça gezdiriyor, her bir dokunuşu sanki içimdeki o korku ve öfke harmanını yatıştırmaya çalışır gibi bir özen taşıyordu.
— Babam şimdi o limana gidiyor, dedi sesi göğsünden gelen bir titreşimle kulaklarıma ulaştı. — Kazım’la yüzleşecek. O belleğin kopyasının kimin elinde olduğunu öğrendiğinde... buraya döneceği anı hayal edebiliyorum Akay. Bizi korumakla o pisliğin ortağı olmak arasında kalan o adam, bu kez tamamen köşeye sıkışmış durumda.
Yavaşça başımı kaldırıp yüzüne baktım. Çenesindeki o sert hatlar gerilmiş, kara gözleri odanın loş ışığında tehlikeli bir kararlılıkla parlıyordu.
— Peki biz ne yapacağız Toprak? dedim, sesimdeki merak sese dönüştüğünde. — Bu odada oturup babanın döneceği anı mı bekleyeceğiz? Yoksa...
Cümlemi tamamlamama gerek kalmadı. Toprak, dudaklarındaki o karanlık ama bir o kadar da büyüleyici tebessümle başını hafifçe salladı.
— Beklemek bize göre değil, Akay, dedi, ellerini omuzlarımdan indirip ellerimi avucunun içine alırken. Parmakları parmaklarımı sıkıca sardı. — Babam limandaki antrepoları temizlemeye çalışırken, biz bu çarkın tam kalbine, o ana merkezine ineceğiz. Kazım’ın tüm bu ağı yönettiği asıl yeri... o malikaneyi ve hesapları biliyorum.
Derin bir nefes aldım. İçimdeki o heyecan dalgası, korkunun yerini tamamen aldığında tenimdeki sıyrığın sızısı bile hafiflemiş gibi hissettim.
— Hazırım, dedim hiç tereddüt etmeden.
Toprak yavaşça ayağa kalktı, bana da kalkmam için elini uzattı. O an, bu evin duvarlarının arasında sıkışıp kalmış iki yabancı değil, bu karanlık şehre meydan okuyan iki suç ortağıydık.
— O zaman sabaha kadar bu imparatorluğu başlarına yıkıyoruz, dedi, elimi sıkıca kavrayarak odanın kapısına doğru yönelirken.
Kapıyı araladığımızda, koridorun karanlığı bizi bekliyordu. Ama artık ne o karanlıktan ne de geride bırakacağımız geçmişten korkuyordum. Fırtına kopmuştu ve biz o fırtınanın tam merkezinde yürüyorduk.
Koridora adım attığım an, sırtımdan aşağı buz gibi bir ürperti süzüldü. Toprak’ın elimi sımsıkı tutan parmaklarındaki o güven veren sıcaklık, zihnimdeki o en büyük, en kanlı gerçeği örtmeye yetmiyordu.
Toprak benim bu karanlıkta tutunduğum limanımdı, evet... Ama benim kim olduğumu, o üniformanın bana ne yüklediğini unutmaya hakkım var mıydı?
Ben sadece bu malikaneye sığınan, çaresizce adalet arayan o yaralı kız değildim. Ben bir askerdim. Yeminini kanıyla, teriyle içmiş; her şeyden, hatta kendi canından ve aşkından bile önce vatanını koymuş bir asker.
Gözlerim bir anlığına koridorun sonundaki aynaya kaydı. Orada gördüğüm silüet, sadece omzundaki yarayı taşıyan Akay değildi. Yıllarca dağlarda, o çamurlu postalların içinde, soğuk gecelerde vatana feda ettiği gençliğini gördüm. Verilen o ağır kayıpları, göğsünde sakladığı o gizli görev emirlerini, gözünü kırpmadan ölüme yürüdüğü o anları... Geçmiş, öyle bir çırpıda kabanı bir kenara fırlatır gibi üzerimden atabileceğim bir yük değildi. Benim çabalarım, döktüğüm o gizli gözyaşları, feda ettiklerim... Hepsi benim kemiklerime işlemişti.
Toprak adımlarını hızlandırıp beni merdivenlere doğru çekerken, duraksadığımı fark edip arkasına döndü. Gözlerinde beliren o endişeli, sorgulayan bakışla bana baktı.
— Akay? İyi misin? Yarana mı yüklendin? diye fısıldadı, sesi bu devasa koridorda yankılanarak.
Onun yüzüne, gözlerindeki o masum ve tehlikeli adanmışlığa baktım. O beni bu savaşta yanında bir partner, bu ateşe birlikte yürüyeceği bir kadın olarak görüyordu. Ve ben, ne
Yorumlar
- Efe Işıldar: pirinç dökmeden önce geri dönmeyecek olmalısınız artık bir karar vermelisiniz
- Aylin Gür: bizi izliyor gibi hissetmek rahatsız edici bence dikkatli olmalısınız
- İbrahim Ergin: Keşke kapı açıldığında bir işaret olsa bu kız çıkabilse o kötü ruhlardan
- Deniz Mutlu: akay bu sahne beni gerçekten etkiledi o karanlık anların ağırlığı çok yoğun
- Nisa Ergin: Yeni başlangıçlara cesaret etmek gerçekten zor akay fakat birlikte başarma ihtimaliniz var