GÖREV

ADELAİDE (AKAY)

Büyük bir şatoyu andıran malikanenin ağır havası, Toprak’ın zehir gibi keskin sözleriyle daha da boğucu bir hal almıştı. Annemin gözlerindeki korku dolu yalvarışı, Baha Bey’in yüzündeki yorgun çizgileri ve Toprak’ın öfkeyle parlayan kara gözlerini arkamda bırakarak odama çekilmiştim. O devasa odanın ortasında, bana ait olmayan bir yatağın kenarında uzun süre öylece oturmuştum. Babamın Adana’daki o mütevazı evdeki boyası dökülmüş duvarlarını, oturduğumuz eski minderleri özlemiştim. Buradaki her şey o kadar fazlaydı ki, nefes almak bile lüks gibi geliyordu.

Fakat bu yabancı hayata alışmama gerek kalmayacak, fırtına çok daha hızlı kopacaktı.

Soğuk, keskin bir Ekim rüzgârı liman bölgesinin terk edilmiş depolarının üzerine kabus gibi çökmüştü. Uzaktan, paslı konteynırların arasından sızan sarı sokak lambası ışığı, yerdeki su birikintilerine vuran kasvetli bir gölge bırakıyordu. Limanın bu ücra köşesi, haritalarda bile unutulmuş gibiydi; ama burası, insan tacirlerinin ve vicdansız tüccarların en karanlık pazarlıklarını yaptığı merkezdi.

Siyah kabanımın etekleri rüzgârda savrulurken, adımlarımı tamamen sessiz tutarak paslı demir merdivenlerden yukarı tırmandım. Zihnimde Baha Bey’in verdiği dosyadaki fotoğraflar yankılanıyordu: Henüz dünyaya doyamamış, gözleri korkuyla açılmış küçük çocuklar... Mide bulandırıcı, insanlığın en dip çukuruydu burası. Ve ben, Akay Adelaide Mayer olarak, bu çukurun ta ortasına iniyordum.

Gözetleme camından içeri baktım. İçerideki koku; nem, mazot ve korkunun kokusuydu. Ortadaki geniş masanın etrafında, ellerinde sigaralarıyla tüccar kılığına girmiş üç adam ve kapıda devasa yapılı iki koruma duruyordu. Köşeye yığılmış büyük, demir kafeslerin içinde ise minik bedenler... Ses çıkaramayan, korkudan birbirine sarılmış çocuklar...

İçimdeki o tanıdık öfke, buz gibi bir soğukkanlılığa dönüştü. Kapının kilit mekanizmasına uzandım.

— Hey, içerideki! Kimsin sen?

Arkamdan gelen kalın, boğuk sesle birlikte nefesimi tuttum. Korumalardan biri sigarasını söndürüp ağır adımlarla bana doğru yaklaşıyordu. Zaman durmuş gibiydi.

Sırtım ona dönük haldeyken hafifçe gülümsedim. Baha Bey’in o devasa malikanesinden buraya, bu cehennemin çukuruna uzanan yol, meğer benim asıl yerimmiş. Yıllardır babamın odasında beklediğim o adalet, başkalarının ellerine bırakılamayacak kadar kıymetliydi.

Adam elini omzuma doğru uzattığı an, ani bir hamleyle bileğini yakalayıp tüm ağırlığımla öne doğru bükerek beton zemine çiviledim. Boğazından çıkan boğuk inilti, içerideki diğer adamların dikkatini çekmeye yetmişti.

Demir kapı gıcırtıyla açıldığında, içerideki adamlar silahlarına uzandı ama çok geç kalmışlardı.

— Gece yeni başlıyor, diye mırıldandım parmaklarımın arasındaki gizli bıçağın soğukluğunu hissederken. — Ve buradaki herkes için hesap verme vakti geldi.

flash belleği masaya öyle kolayca bırakıp herkesi susturmak bir film sahnesi gibiydi belki ama gerçekler... Gerçekler o kadar pürüzsüz ve temiz değildi. O gece liman deposundan çıkarken ellerim sadece çocukların gözyaşlarıyla değil, midemi bulandıran o ağır, ekşi ölüm kokusuyla kaplanmıştı.

Flash belleği masaya bırakmamıştım. Onu parmaklarımın arasında sıkarken, omzumdaki derin sızının ve zihnimden bir türlü silinmeyen o odanın görüntüsünün altındaydım.

Çünkü o depo sadece bir sevkiyat merkezi değilmişti.

Gözlerimi kapattığımda hâlâ o bodrum katındaki metal masaları, üzerleri streçle kaplanmış soğuk çelik dolapları ve lambadan sarkan çıplak ampulün o hastalıklı sarı ışığını görüyordum. Çocukların tutulduğu o kafeslerin hemen yanında, duvara monte edilmiş medikal dolaplardaki kan lekelerini, yere damlamış ve kurumuş kahverengi izleri unutmam imkansızdı. Orası bir ticaret merkezi değil, canlı canlı sökülen masumiyetin, antiseptik kokusuna karışmış demir ve kan kokulu bir mezbahaydı.

Şebekenin o kilit adamını etkisiz hale getirirken bizzat o kanlı masaların arasından geçmek zorunda kalmıştım. Adamın üzerine atladığımda, tırnaklarımın arasına dolan o pisliğin ve adamın can havliyle yüzüme sıçrayan sıcak kanının hissi hâlâ tenimde yankılanıyordu. Midem kasılmış, boğazıma tırmanan o acı safra tadını yutmak için dişlerimi birbirine öyle bir sıkmıştım ki çenem uyuşmuştu. Kolumdan aldığım o derin sıyrık, üzerimdeki siyah kabanın kumaşını yırtmış, tenime batan paslı bir demir parçası yüzünden oradaki her saniyem ayrı bir azap olmuştu. Ben bir süper kahraman değildim; babasının mezarından yeni koparılmış, daha yasını bile tutamamış, elleri ilk defa bir adamın canını yakmakla kirlenmiş yirmi yaşında bir kızdım

Odanın sessizliğinde, kendi yalnızlığımla baş başayken o acı gerçeği kabullenmek zorunda kaldım.

Yavaşça yatağın kenarına çöktüm. Gözlerimden süzülen o tek damla yaş, yanağımdaki kurumuş kan lekesine karıştı. Belki beni kimse anlamıyordu, belki de bu evin içindeki kimselerin bu vahşetten haberi bile yoktu. Ama ben kendi çocukluğuma lanet ederken, o çocukları bugün böyle görünce ne kadar huzurlu yaşadığımı acı bir şekilde anlamıştım. Ben en azından kanlı bir nefes almıyordum. Onların... o masalardan kurtulanların bile bundan sonra alacağı her nefes kan kokacaktı. Ben en azından babamın fakir ama temiz odasında, yoksulluğun içinde bile vicdanımla büyümüştüm. Ya onlar? Onların çocukluğunu, tenindeki o steril kokunun altına saklanan leş gibi paralarla çaldılar!

Toprak kapının önünden geçerken duraksadı; odadan dışarıya sızan o sessiz hıçkırığı ya da iç çekişimi duymuş muydu bilmiyorum. Ama kapıyı açıp içeri girmedi. Çünkü bu acıyı, bu yükü kimse benimle paylaşamazdı.

Flash belleği cebimden çıkarıp avucumun içine sıktım. Bu savaşı kendi başıma, bu malikanenin gölgesinde ama tamamen yalnız yürütmek zorundaydım

Sabahın ilk ışıkları malikanenin pencerelerine vurduğunda, gözlerimi kırpıştırarak o soğuk zeminden kalktım. Bütün gece o kanlı masalar, çocukların sessiz çığlıkları ve tenimde kalan pas kokusu zihnimde dönüp durmuştu. Ayna karşısına geçtiğimde yanağımda kurumuş kan lekesini ve boynumdaki morarmış izleri gördüm. Elimdeki suyu yüzüme çarparken, bu evi ve buradaki insanları korumanın tek yolunun sessizlik olduğunu biliyordum. Baha Bey ve Toprak, bu dünyanın sadece yasal ve parıltılı yüzünü biliyorlardı. Onların elleri temizdi; benim ellerim ise henüz ilk günden kirletilmişti.

Üzerimdeki yırtık siyah kabanı çıkarıp dolabın en dip köşesine sakladım. Derin bir nefes alıp saçlarımı topladım ve odadan çıktım. Merdivenlerden inerken evdeki o ağır sessizlik, sanki birazdan kopacak fırtınanın habercisi gibiydi.

Geniş salona adım attığımda, Baha Bey ve Toprak’ın kahvaltı masasında sessizce oturduklarını gördüm. Toprak, bardağındaki kahveyi karıştırırken gözleri dalgın bir şekilde masaya sabitlenmişti. Annem ise mutfakla salon arasında koşturan hizmetlilere talimat veriyordu. Beni gördükleri anda masadaki bütün hava bir anda değişti.

— Günaydın, dedim sesimi olabildiğince sakin ve düz tutmaya çalışarak.

Toprak başını kaldırıp doğrudan bana baktı. Gözlerindeki o keskin ve sorgulayan bakış, dün gece odamın kapısının önünde durduğunu ve içerideki fırtınayı sezdiğini ele veriyordu. Ama hiçbir şey söylemedi. Sadece sandalyemi çekip oturmamı izledi.

— İyi misin Akay? diye sordu Baha Bey, gözlerindeki o yorgun şefkatle. — Dün gece oldukça geç saatlere kadar odandan çıkmadın. Buraya uyum sağlamak kolay değil, biliyorum. İstiyorsan bir süre seni derslerden veya dışarıdaki işlerden uzak tutabiliriz.

Masadaki tabağa bakarken dudğumda alaycı ama hüzünlü bir tebessüm belirdi. Dışarıdaki işlerden uzak durmak mı? Onlar hala benim dün gece neyin içine düştüğümden bihaberdiler.

— İyiyim Baha Bey, dedim fincanı elime alırken parmaklarımın hafifçe titremesini gizlemeye çalışarak. — Sadece... yeni bir hayata alışmak biraz zaman alıyor, o kadar.

Toprak çatalını tabağa sertçe bırakıp bana doğru eğildi. Sesini alçaltarak ama içinde inceden bir öfke barındırarak konuştu:

— Yalan söylüyorsun, dedi doğrudan gözlerimin içine bakarak. — Dün gece odandan gelen sesleri duydum. Sen buraya sadece zengin bir ailenin kayıp kızı olarak ge

Yorumlar

• Duygu Aktaş: Alışmalarını istemeyenlerin umurunda değil ama senin mücadele etmeni bekliyorlar
• Samet Can Zengin: içeridekiler bu acıyı asla hissedemez her gün soru sorarak mustarip edebilirler seni
• Ebru YILDIRIM: Bu gerçeği kendi ellerinde temizleme çaban çok değerli akay yalnız değilsin
• Tarık Arslan: Yaptığın şey cesur ama dikkatli ol gerektiği gibi savun kendini
• Tolga Korkut: O pis dünyaya girmemeni isterdim keşke baştan bu yükü taşımak zorunda kalmasaydın
• Poyraz Pekün: O gece tam anlamıyla bir cehennem gibi hiçbir canlı böyle bir acıyı yaşamamalı
• Damla Pınar: Çocuklar için duyduğun öfke çok haklı toprak bunu bilmiyor ama sen biliyorsun
• Ali Ergin: Hayatı dışarıda hissizleştiriyorlar unutma ki gözyaşların bu yalanları sorgulayabilir
• Yaman Kurtuluş: akay o malikanenin karanlık havasında gerçekten zor Yalnız hissetmen normal