HAYAT

Komutanım... dedim, boğazımdaki o düğümle. — Ben ne arıyordum o dağlarda? Neden vurdular beni?

Albay, gözlerimin derinliklerine baktı. O bakışta, az önce rüyamda hissettiğim o sarsılmaz güvenin gerçeği vardı.

— Vatan borcu, Akay, dedi tok ve kararlı sesiyle. — Sınırın o ucunda, adını bile kimsenin bilmediği o karanlık adamlarla çarpışıyordunuz. Timin geri kalanı seni sağ salim sırtlayıp getirdi buraya. Operasyon bitti, bitti o cehennem. Artık güvendesin.

Toprak yoktu.

Albay’ın o güven veren eli yavaşça elimden kaydı. Yüzündeki yorgun çizgiler, otuz yıllık askerlik hayatının ve geride bıraktığı kayıpların birer nişanesi gibiydi.

— Şimdi dinlenme vakti, Akay, dedi Albay ayağa kalkarken. Üzerindeki üniformayı hafifçe düzeltti, o disiplinli ama bir o kadar da korumacı duruşunu takındı. — Doktorlar birkaç gün daha burada kalman gerektiğini söylüyor. Sonra seni izne göndereceğiz. Memlekete, kafanı dinleyebileceğin sakin bir yere gidersin. Toparlanman lazım.

Albay odadan çıktıktan sonra, o devasa hastane odası yeniden kendi sessizliğine büründü. Bip... Bip... Bip... Monitörün hızı yavaşlamış, düzenli bir raya oturmuştu. Zihnimdeki o uğultulu fırtına dinmiş, geriye sadece vücudumdaki acı ve zihnimi kemiren o sessizlik kalmıştı.

Günler birbirini kovaladı.

Hastaneden taburcu olduğum gün, sonbaharın o serin ve gri rüzgarı yüzüme çarptı. Askeri hastanenin demir kapısından adım atarken üzerimde sivil kıyafetlerim vardı ama üzerimden kalkmayan o ağırlık ruhumdaydı. Timden arkadaşlarım, beni yalnız bırakmamışlardı; uzaktan uzağa halimi sormuşlar, "Geçmiş olsun Üsteğmenim" demişlerdi. Ama hiçbiriyle o rüyamdaki gibi dramatik sahneler yaşanmamıştı. Sadece sırtıma vurulan dostane eller, "Ucuz atlattın komutanım" diyen mert sesler vardı.

Birlik binasına döndüğümde her şey aynıydı. Masam, üzerindeki haritalar, telsizlerin o monoton hışırtısı... Dosyalar arasında kaybolmak, o dağlardaki operasyon raporlarını tek tek incelemek ve yarım kalan işleri tamamlamak iyi geldi. Zihnimdeki o hayali dünyayı söküp atmak zor olmamıştı; çünkü gerçek hayat, kurşun yarası kadar somut ve gerçekti.

Birkaç ay sonra, o kurşun izi tenimde soluk bir nişana dönüşürken, kendimi aynanın karşısında buldum.

Saçlarımı toplarken aynadaki kadına baktım.

Tabi ben size anlatmadım benim annem ve anneannemler vardı Eve döndüğümde, annemin ve anneannemin sesleriyle şenlenen o odalar şimdi bana o günlerin ağır gölgesini hatırlatıyordu. Ama bu defa kaçmıyordum.

O küçük kızın o evde bir hafta boyunca cenazelerin başında ne yemek yiyebildiğini, ne ses çıkartabildiğini, sadece donuk gözlerle duvarı izlediğini hatırladım. O zamanlar kimse bulamamıştı beni; günlerce o sessizliğin içinde, dışarıdan gelecek en küçük bir adımdan korkarak beklemiştim. Küçük bedenimin taşıyamayacağı kadar büyük bir dehşetti o.

Bazen aklıma geliyordu ve ben artık buna üzülemiyordum bile o kadar donuklaşmıştı ki zihnim ve duygularım bir robottan farksızdım

Yarayı sardılar, üniformayı geri verdiler ama o hastane odasından çıktıktan sonra hiçbir şey eskisi gibi değildi. İnsan, ölümün kıyısından dönünce dünyayı siyah-beyaz görmeye başlıyor. Renkler soluyor, sesler boğuklaşıyor, en kalabalık yerler bile dünyanın en ıssız çölüne dönüyordu.

Birliğe döndüğümde masamın üzerinde duran o gizli ibareli zarfı ilk o an fark ettim.

Üzerinde adıma yazılmış resmi bir mühür vardı ama gönderen ordu komutanlığı değildi. İçinden çıkan tek sayfalık talimatı okurken, sol kaburgamdaki kurşun izi yeniden sızlamaya başladı. O dağlardaki operasyon sadece sıradan bir sınır çatışması değilmiş... Bize anlatılanlar, haritada işaretlenen o tepeler, kaybolan o timler... Hepsi büyük bir gizemin sadece görünen yüzüydü.

Yaralarım tam kapanmadan beni yeniden göreve çağırıyorlardı. Ama bu sefer hedef dağlar değildi.

Dosyada adı geçen yer, yıllar önce gizemli bir şekilde mühürlenmiş olan eski bir askeri araştırma üssüydü. Ve raporda yazan o tek cümle zihnimi kazımaya yetti: "Akay Üsteğmen'in o bölgeden sağ kurtulabilen tek kişi olması tesadüf değildir."

Aynadaki o donuk kadına baktım. Robotlaşmış zihnim, hissizleşen kalbim... Belki de tam olarak bu yüzden seçilmiştim. Korkuyu bilmeyen, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir insan, en tehlikeli silahtı.

Bavulumu memlekete götürmek için hazırladığım o çanta, masanın diğer köşesinde öylece duruyordu. Seçim anıydı: Ya o güvenli ama sahte huzura, annemin ve anneannemin evine dönecektim... Ya da o dosyanın peşinden gidip o karanlık gerçeğin düğümünü kendi ellerimle çözecektim.

Toparlanıp kapıya yöneldim. Nereye gitmem gerektiği çok açıktı.

Yorumlar

Eda: O yorgun ifadeyi görmek ne üzücü Dinlenmen lazım doğru karar al
Berk Emir Baran: Ne zor durumdasın akay umarım bu ağırlığı bir an önce atarsın
Esra Sancak: Arkadaşların yanında çok değerlisin onların destekleri umarım seni güçlendirir
burak yılmaz: Sınır ötesi operasyonlar hayatını büyük ölçüde değiştirdi Üzerinden silkinmelisin
Hocaaan trabzonlu: O gizemli zarf içindeki mesaj her şeyi altüst edebilir
Pınar Eryılmaz: Korkma ve cesur ol
Funda Vuralcan: Kıyametin kenarından döndükten sonra zihnin normalleşecek mi nasıl hissedeceksin?