UYANIŞ

Geceye, yağmura ve önümüzde uzanan o kanlı savaşa doğru adım attık.

Toprak’ın yanında, ateşe yürüyen bir kadın...

Vatanının huzurunda, yeminine sadık bir asker...

Toprak’ın elini tuttuğumu, o karanlık malikaneden geceye ve ateşe doğru adım attığımızı sanıyordum...

Ancak bir an sonra Toprak’ın sesi boğuklaştı. Yüzü, yağmur damlalarının ardında eriyip giden bir gölge gibi silinmeye başladı. Etrafımdaki o heybetli malikane duvarları,ve daha nicesi

Parçalanan o dünyadan geriye sadece kulakları kesen, ritmik bir bip sesi kaldı.

Bip... Bip... Bip...

Gözlerimi açmaya çalıştım. Kirpiklerimin üzerine tonlarca ağırlık çökmüştü sanki. Ağzımdaki o plastik ve metalik tat, boğazımı yakan kuru bir acıyla birleşti. Zihnimdeki o fırtınalı gece, yerini gözlerimi yakan bembeyaz, steril bir ışığa bıraktı.

Ne bir malikane vardı ne Toprak... Ne Baha Bey ne de o karanlık geçmiş.

Göğsüme bağlanan kablolar, kolumdaki serum hortumları ve burnumdaki oksijen kanülü... Burnuma dolan o tanıdık, keskin hastane ve dezenfektan kokusu yüzüme tokat gibi çarptı.

— Üsteğmenim? Beni duyabiliyor musunuz? Üsteğmen Akay!

Başımda beliren yeşil önlüklü bir doktor ve hemşireler hızla hareket etmeye başladı. Doktor, gözlerime küçük bir fenerle bakarken tepedeki monitörün ritmik sesleri hızlandı.

— Nabız yükseliyor! Bilinci açılıyor, hemen komutanına haber verin!

Gözlerimi yavaşça odaya çevirdim. Beyaz tavan, gri duvarlar ve pencereden içeri süzülen sıradan, gri bir sabah ışığı. Kolumu kaldırmak istedim ama vücudum ağır bir külçe gibiydi. Göğsümün sol tarafında, kaburgalarımın hemen altında sızlayan o devasa yara...

O an her şey bir film şeridi gibi zihnime akmaya başladı.

Zihnimdeki o rüya ile hastanenin bu acımasız, steril gerçekliği birbirine öylesine sarılmıştı ki, hangisinin gerçek hangisinin düş olduğunu ayırt etmek beynimde keskin bir sızıya yol açıyordu.

Toprak’ın o sıcak eli hâlâ parmaklarımın ucunda hissediliyordu sanki. Oysa şimdi parmak uçlarımda sadece hastane yatağının o soğuk demir korkulukları vardı.

Bakışlarım odanın içinde hızla gezindi. Beyaz tavan, gri duvarlar, tavana asılı serum torbası...

— Ben... n-neredeyim?

Sesim boğazımdan sökülür gibi, çatallı ve zayıf çıktı. Hemşirelerden biri hemen su bardağına uzanıp dudaklarıma küçük bir pamukla su sürmeye çalışırken, diğeri doktoru uyardı. Ama zihnimdeki o fırtına dinmek bilmeyen bir uğultuyla devam ediyordu.

— Toprak... Baha Bey nerede? diye fısıldadım, gözlerim korkuyla açılırken. Kalp monitoründeki o ritmik bip sesleri hızlandı, kulaklarımda çınlayan bir alarma dönüştü. — O malikane... Liman... Oradaydık, ellerim kanlıydı, babası...

Doktor endişeyle kaşlarını çatıp omzuma hafifçe dokundu.

— Üsteğmenim, sakin olun. Burası askeri hastane. Günlerdir operasyon sonrası yoğun bakımdaydınız, ağır bir yara aldınız. Kimden bahsediyorsunuz? Yanınızda bizden başka kimse yok, burada güvendesiniz.

Başımı iki yana salladım, tenim soğuk bir terle kaplanmıştı. Rüya mıydı bütün bunlar? O dram, o tehlikeli yakınlık, o acımasız kararlar, parmaklarımın ucundaki o silahın metal soğukluğu... Nasıl olur da bir zihnin oyunu olabilirdi? Hâlâ Toprak’ın o kısıktaki sesini kulağımda duyabiliyordum. O nefes, o kabanın kokusu... Nasıl yalandı? Nasıl rüyaydı?

— Hayır... Hayır, oradaydım, diye mırıldandım, sol göğsümün altındaki o devasa sancı nefesimi keserken elimi refleksle hastane önlüğünün üzerinden yarama götürmeye çalıştım. — Kolumdaki o sıyrık... Malikanenin o soğuk duvarları... Baha Bey’in yüzündeki o çaresizlik... Hepsini gördüm! Gerçekti onlar!

Doktor, hemşireye aceleyle bir işaret yaptı. — Sakinleştirici yapın, bilinci henüz tamamen toparlanamıyor, sanrı görebilir travmadan ötürü...

— Dokunmayın bana!

Elimi kaldırmak istedim ama kollarım tonlarca ağırlık altındaymış gibi kıpırdamadı. Gözlerimden süzülen yaşlar, şakaklarıma doğru akarken içimdeki o acı gerçekle yüzleşmenin dehşetiyle kavruldu. Toprak yoktu. O malikane, o tehlikeli sokaklar, o imkansız aşk... Hiçbiri var olmamıştı. Sadece dağlardaki o pusu, göğsüme yediğim o mermi ve komada geçen günlerin zihnime kazıdığı upuzun, acı dolu bir sanrı vardı.

Hafiften koluma giren iğnenin o soğuk sızısı yayılırken, göz kapaklarım yeniden ağırlaşmaya başladı. Zihnimdeki o iki dünya birbirine karışıyor, Toprak’ın yüzü yavaş yavaş silinip yerini acımasız hastane duvarlarına bırakıyordu.

Ve ben, o karanlığa gömülmeden önce son kez fısıldadım:

Hangisi gerçekti... Oradaki savaş mı, yoksa uyandığım bu kabus mu?

Sakinleştiricinin damarlarıma yayılan o buzul soğukluğu zihnimi uyuşturmaya çalışıyordu ama içimdeki fırtınayı dindirmeye yetmiyordu. Göz kapaklarım ağırlaşsa da zihnimdeki o ince çizgi kopmuştu bir kere; gerçekle sanrı bir sarmaşık gibi birbirine dolanmıştı.

Gözlerimi kapatmaya korkuyordum. Çünkü gözlerimi kapattığım an, o karanlık malikanenin koridorları, Toprak’ın o ham ve savunmasız bakışları yeniden karşıma dikiliyordu.

— Akay Üsteğmenim, beni duyabiliyor musun?

Kapının eşiğinde beliren o heybetli silüete kaydı gözlerim. Üzerinde bej rengi üniformasıyla Albay duruyordu. Postallarının sert topuk sesleri, az önce rüyamda malikanenin merdivenlerinden inen Toprak’ın adımlarına karıştı sanki. Başım feci şekilde dönüyordu.

— Komutanım... dedi hemşire aceleyle geri çekilerek. — Hastamız uyandı ama bilinci çok bulanık. Kim olduğunu bilmediğimiz isimler söylüyor, rüyayla gerçeği karıştırıyor.

Albay yavaş adımlarla yatağımın yanına yaklaştı. Yüzündeki o babacan ama disiplinli ifade, tanıdık bir demir gibi duruyordu karşımda. Eliyle doktora ve hemşirelere "Yalnız bırakın" işareti yaptı. O odadan çıkarken, kalan o ağır sessizlikte sadece monitörün bip sesleri ve benim düzensiz nefeslerim vardı.

— Toprak... dedim, sesim boğazımda kuruyan kan gibi pürüzlü ve çaresiz çıkarak. — Komutanım, o malikane... Baha Bey’in elindeki o belgeler... Ben oradaydım. Görevdeydim, değil mi? Beni oraya siz gönderdiniz...

Albay derin bir iç çekti. Sandalyeyi yatağımın kenarına çekip oturdu. Nassırlı, kocaman elini yavaşça serum takılı olan soğuk elime koydu.

— Akay, dedi, sesi o devasa odada yankılanan bir kayalık gibi tok ve sakindi. — Sana ne gördün, zihninde hangi cehennemden geçtin bilmiyorum evlat. Lakin toparlan kızım gerçeğine dön Akay bize lazımsın evlat

Albay elini kaldırdı ve aslında kızı olduğunu bilmeden içtenlikle ve merhametle saçlarını okşadı yıllar önce sevdiği evlendiği kadına o kadar benziyordu ki Akay sanki onun kızıydı şimdi nerdeydi acaba o kadın nerdeydi mihrisi

Yorumlar

Recep Karaca: Bu yaralar çıkmadı hiç iç üzerinde akacak gözyaşı hele şimdiden
İsmail Keskin: Hiç beklemediğin biri gibi ona sarılmaları yürekte acı veriyor @kilicedanur711
Ferhat Durmuş: Çok can yakıcı
Nazlı Kara: Hemşireler bile sesine karşı o kadar nazik değil bilinci bulanık olanı yakından izle!
Emir Polat Yüksel: albay içten davranıyor ama acını paylaşmk zor bu şey
Ayla Başar: Kendine bunu yapma
İsmail Parlak: Ne zormuş böyle bir acıyla uyanmak Geçmişin hayaletleri seni rahat bırakmaz
Ece Oral: toprakla o karanlık malikane çok kötüydü Yazık ki oraya girdi
Eda Pekcan: Yerim olamaz o yükünü üzerinden atma zamanı değil mi?
Aslı Ekmekçi: Birincil görev savaşta onurlandırmalısın ama şu an gerçekle yüzleşmen gerek