# 27. BÖLÜM — KAPAN
# 27. BÖLÜM — KAPAN
Ekrandaki yazı hâlâ duruyordu.
**KAYIT 001 — İLK ARIZA TESPİT EDİLDİ.**
Leoniss, tarihe bir kez daha baktı. Kayıt, onun doğumundan aylar öncesine aitti.
“Bu mümkün değil,” dedi.
Deniz elindeki dosyaya göz attı. “Keşke mesele sadece tarihin yanlış olması olsa.”
Leoniss ona dönecekti ki arkalarından bir uyarı sesi geldi.
**KAYIT ODASI MÜHÜRLENİYOR.**
Duvarlardaki ışıklar kırmızıya döndü. Gizemli kişi koridorun sonuna baktı.
“Gitmemiz gerekiyor.”
Leoniss dosyayı Deniz'den aldı. “Bana açıklama yapacağını söylemiştin.”
“Yapacağım. Ama burada değil.”
Koridorun ilerisinden metalik bir gürültü duyuldu. Ardından dört ayaklı bir makine köşeyi döndü. Gövdesindeki mavi ışık yanıp sönüyor, başını andıran bölümü hareketlerini takip ediyordu.
Deniz geri çekildi.
“Bizi buldu.”
“Koşun!” dedi gizemli kişi.
Üçü geçide daldı. Leoniss dosyayı düşürmemek için kolunun altına sıkıştırdı. Arkalarındaki mekanik ses giderek yaklaşıyordu.
Önlerinde bir kapı belirdi. Deniz kolu indirdi, ancak kapı açılmadı.
“Kilitlemişler.”
Leoniss kapının üzerindeki işareti gördü. Annesinin verdiği yüzük parmağında ısınmaya başlamıştı.
Elini kilide yaklaştırdı.
İlk anda hiçbir şey olmadı. Sonra yüzüğün üzerindeki çizgiler hafifçe parladı. Kilitten bir tıkırtı geldi ve kapı aralandı.
“İçeri girin,” dedi Leoniss.
Deniz onun geçmesini bekledi. Leoniss bunu fark edip kısa bir bakış attı ama vakit kaybetmeden içeri girdi. Diğer ikisi de peşinden geçti. Kapı arkalarından kapandı.
Makinenin sesi dışarıda bir süre daha duyuldu. Sonra uzaklaştı mı, yoksa beklemeye mi başladı, anlayamadılar.
Deniz ellerini dizlerine koyup nefeslendi.
“Bir dahaki sefere kapısı açılan bir yere gitsek olmaz mı?”
Leoniss ona baktı.
“Böyle bir yer biliyorsan söyle.”
“Şu an aklıma gelmedi.”
“Öyleyse yürümeye devam et.”
Deniz hafifçe gülümsedi. Leoniss'in de yüzünde kısa bir tebessüm belirdi ama hemen ardından elindeki dosyaya baktı. İçindeki sorular hâlâ cevaplanmamıştı.
Bulundukları yer geniş bir odaydı. Tavana kadar uzanan metal sütunlar duvarlara sıralanmış, ortadaki yuvarlak platformun çevresine küçük ışıklar yerleştirilmişti. Her yer eski görünüyordu. Buna rağmen platformun üzerindeki göstergeler çalışıyordu.
Gizemli kişi kapının yanındaki panele dokundu.
“Burası eski aktarım merkezi. Aethelgard'daki kayıtların bir kısmı buradan geçirilirdi.”
“Bir kısmı mı?” diye sordu Leoniss.
“Bazı kayıtlar ana sistemden silinse bile burada kalabiliyordu.”
Leoniss dosyayı kaldırdı.
“Benim kaydım da mı?”
Kişi cevap vermeden önce platforma baktı.
“Bunu öğrenmek için geldik.”
“Hayır,” dedi Leoniss. “Sen zaten bir şeyler biliyorsun. Ben yalnızca ne kadarını bildiğini anlamaya çalışıyorum.”
Gizemli kişi sustu.
Deniz ikisinin arasında kaldı. Sonunda Leoniss'in yanına geçti.
“Bence burada birbirimizden bir şey saklamayı bıraksak iyi olacak.”
“Katılıyorum,” dedi Leoniss. “Özellikle de benim hakkımda konuşuluyorsa.”
Tam o sırada platformdan bir ses yükseldi.
**LEONISS. BAĞLANTI KURULDU.**
Leoniss irkildi. Deniz de platforma döndü.
Ekranda yeni bir satır belirdi.
**İLK KAYDA ERİŞİM İÇİN ONAY GEREKİYOR.**
Leoniss platforma doğru bir adım attı.
Gizemli kişi önüne geçti.
“Henüz değil.”
“Beni durdurmayı bırak.”
“Ne açacağını bilmiyorsun.”
“Benim doğumumdan önce hakkımda kayıt tutulmuş. Ailem bunu biliyordu. Şimdi de önümde bir sistem var ve bana ilk kaydı açabileceğini söylüyor. Sence neden beklemek isteyeyim?”
Kişi gözlerini kaçırdı.
“Çünkü bazı kayıtlar yalnızca geçmişi göstermiyor.”
Leoniss kaşlarını çattı. “Ne demek bu?”
Cevap gelmedi.
Dış kapıya üç kez vuruldu.
Herkes sustu.
Bir süre sonra tanıdık bir ses duyuldu.
“Leoniss, kapıyı aç.”
Leoniss'in yüzü değişti. Bu sesi başka hiçbir sesle karıştırmazdı.
Babasıydı.
Deniz ona baktı. Leoniss'in elindeki dosyayı daha sıkı tuttuğunu fark etti.
Kapının ardından yeniden ses geldi.
“Deniz de seninle, biliyorum.”
Deniz'in gülümsemesi tamamen kayboldu.
Gizemli kişi kapıya yaklaştı ama kilide dokunmadı.
“Kapıyı açma.”
Leoniss ona döndü. “Babamın sesini tanıyorum.”
“Ben de duyuyorum. Ama bu, kapının arkasındaki kişinin kim olduğunu kanıtlamaz.”
Leoniss bir an durdu. İçinden kapıyı açıp babasına hesap sormak geçiyordu. Fakat biraz önce duydukları, seslere güvenmemesi gerektiğini defalarca göstermişti.
Kapıya yaklaştı.
“Baba, gerçekten sensen bana bir şey söyle.”
Dışarıdan hemen cevap gelmedi.
Sonra babasının sesi duyuldu.
“Annenin sana verdiği yüzüğü sakın çıkarma.”
Leoniss dondu.
Bu ayrıntıyı herkes bilmiyordu.
Gizemli kişi yavaşça ona baktı. Deniz ise kapıyla Leoniss arasında gidip gelen bakışlarını saklayamadı.
Leoniss'in eli kilide uzandı.
“Bekle,” dedi gizemli kişi.
Bu kez Leoniss durdu.
“Ne var?”
Kişi kapıya baktı. “Bunu söyleyebilecek başka biri de olabilir.”
Leoniss'in sabrı tükenmişti ama bu ihtimali de görmezden gelemezdi.
Kapının arkasından babasının sesi yeniden geldi.
“Leoniss. Seni buradan çıkarmaya geldim.”
Leoniss cevap vermedi.
Birkaç saniye sonra kilit kendiliğinden açıldı.
Kapı aralandı.
Eşikte Metal Efendisi duruyordu. Üzerindeki koyu giysinin metal işlemeleri ışığı yansıtıyordu. Yüzü gergindi; önce Leoniss'e, ardından Deniz'e baktı.
Sonra gözleri dosyaya takıldı.
“Onu bulmuşsun.”
Leoniss dosyayı göğsüne çekti.
“Beni doğmadan önce neden izliyordunuz?”
Babası içeri girdi. Kapı arkasından kapandı.
“Dosyayı bana ver.”
“Hayır.”
“Leoniss, bunun ne kadar tehlikeli olduğunu bilmiyorsun.”
“Bildiğim bir şey var. Hakkımda benden habersiz kayıt tutmuşsunuz.”
Metal Efendisi cevap vermedi.
Leoniss bir adım yaklaştı.
“Bu kaydın tarihini gördüm. Annem oradaydı. Bir bebek vardı. Ekranda da ‘İlk Arıza’ yazıyordu. Bana ne olduğunu anlat.”
Babası bir an gözlerini kapattı. Çok kısa sürdü ama Leoniss fark etti.
“Bu kaydı burada açmamalıydın,” dedi.
“Demek ne olduğunu biliyorsun.”
“Her şeyi bilmiyorum.”
“Öyleyse bildiklerini anlat.”
Metal Efendisi, platforma doğru baktı. Ekranın ışığı yüzüne vuruyordu.
“Bazı kayıtlar benim erişimimin dışındaydı. Bu proje de zamanında kapatıldı.”
“Kim kapattı?”
Babası cevap vermedi.
Leoniss'in sesi sertleşti.
“Baba, artık beni korumaya çalışıyormuş gibi davranma. Bana gerçeği söylemediğiniz için buradayım.”
Bu sözlerden sonra odada sessizlik oldu.
Deniz, Leoniss'in yanında kaldı. Elini tutmaya çalışmadı; yalnızca orada olduğunu hissettirecek kadar yakındı.
Metal Efendisi sonunda platforma yaklaştı.
“Kaydı aç.”
Leoniss şaşırdı. “Az önce dosyayı vermemi istiyordun.”
“Fikrimi değiştirdim. Ne olduğunu görmeden sana açıklama yapamam.”
Gizemli kişi hemen araya girdi.
“Bunun iyi bir fikir olduğundan emin misin?”
Metal Efendisi ona sertçe baktı.
“Senin burada ne işin var?”
“Bunu sonra konuşuruz.”
Leoniss ikisine de baktı. Aralarında kendisinin bilmediği bir şey olduğu açıktı.
Ama artık geri adım atmayacaktı.
Platformun önüne geçti ve elini ekrana koydu.
**ONAY ALINDI. İLK KAYIT AÇILIYOR.**
Odanın ışıkları azaldı. Ekranda eski bir görüntü belirdi.
Bir oda.
Bir yatak.
Ve yatağın yanında duran annesi.
Leoniss birkaç saniye boyunca konuşamadı. Görüntüdeki annesi daha genç görünüyordu. Kucağında küçük bir bebek vardı.
Ekranın altındaki tarih, Leoniss'in doğumundan aylar öncesini gösteriyordu.
“Bu… nasıl olabilir?” diye fısıldadı.
Görüntüdeki kapı açıldı. İçeri yüzü net seçilemeyen bir adam girdi.
“Kaydı başlatın,” dedi adam.
Ekran kısa süreliğine bozuldu. Ardından yeni bir yazı belirdi.
**PROJE: İLK ARIZA**
Bir alt satır daha açıldı.
**DENEK HENÜZ DOĞMADI. SİSTEM TEPKİ VERİYOR.**
Leoniss, ekrandan gözlerini ayıramadı.
“Denek kim?”
Metal Efendisi cevap vermedi.
Leoniss ona döndü.
“Baba?”
Babası bu kez doğrudan ona baktı ama konuşmadı.
Tam o sırada ekran karardı. Odanın bütün ışıkları söndü.
Deniz, karanlıkta Leoniss'in yanında olduğunu belli etmek için seslendi.
“Leoniss, buradayım.”
“Biliyorum.”
Cihazdan boğuk bir ses geldi.
“Artık onlar da uyandı.”
Leoniss başını kaldırdı.
“Kim uyandı?”
Yanıt gelmedi.
Birkaç sa