# 28. BÖLÜM — İKİNCİ KAYIT
# 28. BÖLÜM — İKİNCİ KAYIT
**KAYIT 002 — ERİŞİM SAHİBİ: METAL EFENDİSİ.**
Leoniss ekrandaki yazıyı bir süre inceledi. Sonra babasına döndü.
“Bu kayıt neden senin adına?”
Metal Efendisi cevap vermedi. Platforma yaklaşıp ekrandaki işareti kontrol etti.
“Bunun burada olmaması gerekiyordu.”
“Bunu söyledin. Ben neden senin adına olduğunu soruyorum.”
Babası elini ekrana uzattı. Cihazdan kısa bir ses geldi.
**KİMLİK DOĞRULAMASI BEKLENİYOR.**
Metal Efendisi elini geri çekti.
Deniz ekrana baktı. “Seni tanıyor ama yine de onay istiyor.”
“Eski bir güvenlik sistemi,” dedi babası. “Her kayda herkes erişemezdi.”
Leoniss kollarını göğsünde birleştirdi.
“Peki, sen erişebiliyor musun?”
Metal Efendisi bir süre düşündükten sonra elini platformun ortasına koydu.
**KİMLİK DOĞRULANDI.**
Ekran karardı.
Leoniss biraz daha yaklaştı. Deniz yanında duruyordu. Gizemli kişi ise kapının yakınında bekliyordu.
Yeni bir görüntü açıldı.
Geniş bir oda, uzun bir masa ve masanın çevresinde oturan üç kişi…
Görüntü eski olduğu için yüzler tam seçilmiyordu. Yine de Leoniss, adamlardan birini tanıdı. Babasının yanında sık sık gördüğü yaşlı danışmanlardan biriydi.
Ekrandan bir ses geldi.
“Denek üzerindeki gözlem devam edecek mi?”
Başka biri cevap verdi.
“Sonuçları görmeden projeyi durduramayız.”
Leoniss kaşlarını çattı.
“Yine denek diyorlar.”
Babası sessiz kaldı.
Görüntüdeki danışman önündeki dosyayı açtı.
“Çocuk doğduğunda sistem onu algılayamazsa ne olacak?”
Masadakilerden biri sandalyesinde kıpırdandı.
Ardından genç bir adam konuştu.
“Öyle bir şey olmayacak.”
Leoniss ekrana biraz daha yaklaştı.
Adam babasına benziyordu. Daha gençti ama yüzünü ve sesini tanımıştı.
Deniz de fark etmişti.
“Bu sensin,” dedi.
Metal Efendisi başını hafifçe salladı.
Ekrandaki genç adam dosyayı kapattı.
“Çocuk diğerleri gibi büyüyecek. Sistemin onu tanımaması için bir neden yok.”
Yaşlı danışman ona baktı.
“Ya tanımazsa?”
Genç Metal Efendisi hemen cevap vermedi.
“Öyle bir durumda kimsenin dikkatini çekmemesini sağlarız.”
Leoniss babasına döndü.
“Bunu gerçekten söyledin mi?”
“Kaydı izlemeye devam et.”
Leoniss'in kaşları çatıldı ama sustu. Şimdilik kaydın sonunu görmek istiyordu.
Görüntü değişti.
Bu kez uzun bir koridor vardı. Küçük bir çocuk, yanında yürüyen görevlinin elini tutuyordu. Yüzü net değildi.
İlerledikleri sırada duvarlardaki ışıklar birer birer söndü.
Görevli durdu.
“Yine oldu.”
Koridorun diğer ucundan genç Metal Efendisi geldi.
“Çocuğa dokunmayın.”
Görevli geri çekildi. Çocuk ise olduğu yerde kaldı. Korkmuş görünüyordu ama ağlamıyordu.
Görüntü bozuldu.
Ekranda yeni bir yazı belirdi.
**GÖZLEM SONUCU: SİSTEMSEL ALGILAMA BAŞARISIZ.**
Leoniss'in yüzündeki ifade değişti.
“Bu çocuk ben miyim?”
Babası birkaç saniye sustu.
“Evet.”
“Kaç yaşındaydım?”
“Birkaç yaşında olmalısın.”
Leoniss ona baktı.
“Olmalıyım mı?”
“Aradan çok zaman geçti. Her ayrıntıyı hatırlamıyorum.”
Leoniss cevap vermedi. Çocukluğuyla ilgili bazı anıları hatırlıyordu. Annesinin anlattığı hikâyeler, kardeşleriyle geçirdiği günler, babasının çoğu zaman uzak durması…
Ama bu koridoru hatırlamıyordu.
“Beni neden buraya getirmişler?”
“Gözlem yapmak için.”
“Beni çocuk olarak mı görüyorlardı, yoksa üzerinde deney yapılacak biri olarak mı?”
Metal Efendisi'nin yüzü gerildi.
“O zamanlar ne olduğunu anlamaya çalışıyorduk.”
“Ben de şimdi anlamaya çalışıyorum. Aramızdaki fark, sen bunları yıllardır biliyordun.”
Babası cevap vermedi.
Kapının yanındaki ışık aniden yandı.
Gizemli kişi panele baktı.
“Birileri buraya yaklaşıyor.”
Deniz kapıya yöneldi ve dışarıdan gelen sesleri dinledi.
“Kaç kişi?”
“Bilmiyorum. Ama kapıyı açmaya çalışıyorlar.”
Platformdan bir uyarı sesi yükseldi.
**YETKİSİZ ERİŞİM TESPİT EDİLDİ.**
Leoniss ekrana döndü.
“Kayıt bitmedi.”
“Leoniss, gitmeliyiz,” dedi gizemli kişi.
“Bir dakika.”
Görüntüde genç Metal Efendisi yeniden belirdi. Bu kez yalnızdı. Masanın karşısında oturmuş, görünmeyen birine bakıyordu.
Bir ses sordu:
“Çocuk büyüdüğünde gerçeği öğrenirse ne yapacağız?”
Genç Metal Efendisi bir süre sessiz kaldı.
“Öğrenmeyecek.”
Karşısındaki kişi tekrar sordu:
“Ya kendisi bulursa?”
Genç adam başını kaldırdı.
“O gün gelirse ben konuşurum.”
Kayıt sona erdi.
Leoniss yavaşça babasına döndü.
“Bana anlatmayı hiç düşündün mü?”
“Evet.”
“Ne zaman?”
Metal Efendisi cevap vermekte zorlandı.
“Doğru zamanı bekledim.”
Leoniss başını iki yana salladı.
“Benim hayatımda doğru zamanın ne olduğuna da sen karar vermişsin.”
“Seni korumaya çalıştım.”
“Belki. Ama beni neye karşı koruduğunu bile bilmiyordum.”
Babası bir adım attı. Leoniss yerinden kıpırdamadı ama aralarındaki mesafeyi de kapatmadı.
“Bana güvenmediğini düşünmek istemiyorum,” dedi Metal Efendisi.
Leoniss'in sesi yükselmedi.
“Ben sana güvenmek istedim. Ama sen bana hiçbir şey anlatmadın.”
Babası bir süre ona baktı.
“Bunu değiştirebilirim.”
“Nasıl?”
Cevap gelmedi.
Dış kapıya sert bir darbe vuruldu.
Deniz başını çevirdi.
“Artık gerçekten gitmemiz gerekiyor.”
Gizemli kişi arka taraftaki dar geçidi gösterdi.
“Oradan çıkabiliriz. Ama çabuk olmalıyız.”
Leoniss dosyayı aldı ve babasına baktı.
“Benimle geleceksin.”
Metal Efendisi şaşırdı.
“Leoniss, dışarıdakilerin kim olduğunu bilmiyoruz.”
“Biliyorum. Ama seni burada bırakmayacağım. Bana anlatmadığın daha çok şey var.”
Babası kısa bir süre düşündü, sonra başını salladı.
Dördü arka geçide yöneldi. Deniz kapıyı açmaya çalışırken Leoniss babasına döndü.
“Bir şey daha soracağım.”
“Sor.”
“Beni herkesin gözünde güçsüz göstermek için mi ‘arıza’ dediniz?”
Metal Efendisi hemen cevap vermedi.
“Başka türlü davranamazdık.”
“Bu da cevap değil.”
“Biliyorum.”
Deniz kapıyı açtı.
“Geçit açık. Hadi!”
Leoniss babasına son bir kez baktı.
“Bu konuşma bitmedi.”
“Biliyorum,” dedi Metal Efendisi.
Bu kez Leoniss tartışmayı sürdürmedi. Önce geçide girdi. Deniz hemen arkasından geldi. Babası da gizemli kişiyle birlikte onları takip etti.
Kapı kapandığında platformun ışıkları bir kez daha yandı.
**KAYIT 002 TAMAMLANDI.**
Ekran birkaç saniye karanlık kaldı. Ardından yeni bir mesaj belirdi.
**KAYIT 003 İÇİN ERİŞİM KONTROL EDİLİYOR.**
Sistem kısa bir süre bekledi.
**ERİŞİM SAHİBİ: LEONISS.**
Gizemli kişi geçidin girişinde durdu.
Arkasından gelen sesleri dinlemek için başını çevirmişti. Ekranın ışığı koridorun duvarına vurunca yazıyı gördü.
Bir adım geri attı.
Gözlerini isimden ayıramıyordu.
“Hayır…” diye fısıldadı.
Deniz sesini duyup durdu.
“Ne oldu?”
Gizemli kişi hemen ekrana bakmayı bıraktı.
“Bir şey yok. Devam edin.”
Ama sesi eskisi gibi değildi.
Leoniss bunu fark etti.
“Neye baktın?”
“Sonra anlatırım.”
“Bunu daha önce de söyledin.”
Gizemli kişi cevap vermedi. Geçide girdi ve kapının kapanmasını bekledi.
Leoniss birkaç saniye yerinde kaldı. Ardından Deniz'e baktı.
“Bir şey gördü.”
Deniz başını salladı.
“Ben de öyle düşünüyorum.”
“Peki, neden söylemiyor?”
Deniz geçidin karanlık ucuna baktı.
“Bilmiyorum. Ama öğrendiğimiz her şeyden sonra, artık hiçbirimizin birbirine her şeyi anlattığından emin olamıyorum.”
Leoniss dosyayı daha sıkı tuttu.
Bu kez babasının sakladıklarıyla yetinmeyecekti. Gizemli kişinin bildiklerini de öğrenecekti.
Çünkü Kayıt 003'ün kime ait olduğunu sistem çoktan söylemişti.
Ve birileri bunun ortaya çıkmasını istemiyordu.