29. BÖLÜM — KARANLIKTAKİ SES

Geçit boyunca sessizce ilerliyorduk. Önde Leoniss vardı. Deniz hemen arkasından geliyor, Metal Efendisi ile gizemli kişi de bizi takip ediyordu. Duvarlardaki küçük ışıklar arada bir sönüyor, birkaç saniye sonra yeniden yanıyordu.

Deniz bir süre sonra yavaşladı.

“Bir şey soracağım.”

Leoniss arkasına baktı. “Ne oldu?”

“Bu geçidin nereye çıktığını bilen var mı?”

Gizemli kişi hiç duraksamadan cevap verdi.

“Eski aktarım merkezinin diğer tarafına.”

“Peki, oraya vardığımızda neyle karşılaşacağız?”

“Bilmiyorum.”

Deniz başını hafifçe salladı.

“En azından dürüst bir cevap aldık.”

Leoniss kısa bir an gülümsedi ama hemen önüne döndü. Kayıt 002'de gördükleri hâlâ aklındaydı. Babasına sormak istediği çok şey vardı. Fakat şimdi konuşursa yine aynı cevabı alacağından korkuyordu.

Birkaç adım daha ilerlediler.

Leoniss aniden durdu.

Arkasından bir ayak sesi gelmişti.

Diğerleri de durunca ses kesildi.

Deniz ona yaklaştı.

“Bir şey mi duydun?”

Leoniss cevap vermeden dinledi. Kendi nefesini, Deniz'in kıyafetlerinin hafif hışırtısını ve uzaktan gelen uğultuyu duyabiliyordu. Birkaç saniye bekledi ama başka bir ses gelmedi.

“Birisi arkamızdan geliyor sandım.”

Metal Efendisi geçidin gerisine baktı.

“Burada bizden başka kimse olmamalı.”

Leoniss babasına döndü.

“Olmamalı mı?”

Babası cevap vermedi. Yalnızca önüne dönüp yürümeye başladı.

Bu sessizlik Leoniss'in içini rahatlatmamıştı.

Bir süre sonra aynı ses yeniden duyuldu.

Tak.

Leoniss yavaşladı. Birkaç saniye sonra bir ses daha geldi.

Tak.

Bu kez Deniz de durmuştu. Ses onların adımlarıyla aynı anda gelmiyordu. Sanki birkaç metre arkalarında biri yürüyordu.

Gizemli kişi elini kaldırdı.

“Kimse konuşmasın.”

Dördü de sessizce bekledi. Ayak sesleri kesildi. Deniz başını hafifçe yana eğerek dinledi, ardından Leoniss'e baktı. İkisi de aynı şeyi düşünüyordu ama hiçbiri bunu söylemek istemiyordu.

Tam yeniden yürümeye başlayacaklardı ki karanlığın içinden bir ses geldi.

“Leoniss…”

Leoniss'in yüzü gerildi. Bu, kardeşinin sesiydi.

“Hayır,” diye fısıldadı.

Deniz yanına yaklaştı.

“Tanıyor musun?”

“Kardeşim.”

Karanlıktan bir ses daha yükseldi.

“Leoniss, beni duyuyor musun?”

Leoniss istemsizce o tarafa doğru bir adım attı. Metal Efendisi kolundan tutarak onu durdurdu.

“Gitme.”

“Ya gerçekten oradaysa?”

“Önce ne olduğunu anlamamız gerekiyor.”

Leoniss gözlerini karanlıktan ayırmadı. Ardından aynı ses yeniden duyuldu.

“Abla, neden beni orada bıraktın?”

Leoniss'in yüzündeki ifade değişti. Deniz bunu hemen fark etti.

“Ne oldu?”

“Kardeşim bana hiç böyle seslenmez.”

Bir süre kimse konuşmadı. Metal Efendisi kızının önüne geçti. Yüzündeki gerginliği saklamaya çalışıyordu ama Leoniss bunu fark etmişti.

“Bu sesin peşinden gitmeyeceğiz,” dedi babası.

Leoniss ona baktı.

“Sen de korkuyorsun.”

Metal Efendisi bir an sustu.

“Ne olduğunu bilmediğimiz bir şeyden korkmakta yanlış bir taraf yok.”

Leoniss bu cevabı beklemiyordu. Babasına söyleyecek bir şey bulamadı. Yeniden karanlığa baktığında ses çoktan kesilmişti.

Gizemli kişi ileriyi gösterdi.

“Burada kalamayız. Devam etmeliyiz.”

Bu kez kimse itiraz etmedi. Geçidin sonuna doğru ilerlerken Leoniss birkaç kez arkasına baktı. Ses bir daha duyulmadı ama takip edildiklerine dair his peşlerini bırakmıyordu.

Geçidin sonunda eski bir kapı vardı.

Metal Efendisi kapının üzerindeki işareti inceledikten sonra kilide dokundu. Kapı açılmadı.

“Burada bir sorun var.”

Deniz yanına geldi.

“Nasıl bir sorun?”

“Bu kapı normalde kilitli olmamalı.”

Deniz kolu aşağı bastırıp kapıyı çekti. Bir kez daha denediğinde de sonuç değişmedi.

“Anlaşılan bugün hiçbir şey normal çalışmayacak.”

Leoniss'in yüzüğü ısınmaya başladı. Elini kapının üzerindeki işarete yaklaştırınca kilidin içinden hafif bir tıkırtı geldi ve kapı yavaşça aralandı.

Leoniss elini geri çekti. Yüzüğün sıcaklığı bir anda kaybolmuştu.

Deniz onun eline baktı.

“İyi misin?”

“Evet. Sanırım.”

Kendi cevabından o da emin değildi.

Kapının arkasında küçük, penceresiz bir oda vardı. Ortada eski bir ekran, önünde de tek bir sandalye duruyordu. Duvarlara kazınmış çizgiler ilk bakışta anlamsız görünüyordu. Ancak aynı işaretin farklı noktalarda tekrarlandığını fark eden Leoniss'in içine yeniden bir huzursuzluk çöktü.

Eşikte durup gizemli kişiye baktı.

“Burayı tanıyor musun?”

Kişi başını iki yana salladı.

“Hayır.”

Leoniss onun yüzünü incelemeye çalıştı. Doğruyu söyleyip söylemediğini anlayamıyordu.

Deniz içeri girerek etrafa göz attı.

“Şimdilik boş görünüyor.”

Sonra Leoniss'e döndü.

“Yanındayım. Gel.”

Leoniss kısa bir tereddütten sonra içeri girdi. Babası ve gizemli kişi de peşlerinden geldi.

Kapı arkalarından kapandı.

Deniz hemen dönüp kapı koluna uzandı. Bir kez bastırdı, ardından biraz daha sert çekti. Kapı açılmayınca Metal Efendisi yanına geldi ve kilidi kontrol etti.

“Bizi içeride tutuyor,” dedi.

Deniz ona baktı.

“Bunu daha iyi bir şekilde öğrenemezdik zaten.”

Kimse cevap vermedi.

Ekran kendi kendine açıldı.

KAYIT 003 BAŞLATILIYOR.

Leoniss ekrana baktı.

“Ben hiçbir şey yapmadım.”

Metal Efendisi kolunu uzatarak onu durdurdu.

“Yaklaşma.”

Ekranda karanlık bir oda belirdi. Ortada bir sandalye vardı. Birisi oturuyordu ama başı öne eğik olduğundan yüzü görünmüyordu.

Görüntü birkaç saniye boyunca değişmedi. Leoniss ekrana dikkatle baktı. Kayıttaki odanın duvarları, içinde bulundukları odaya benziyordu.

“Burası…” diye fısıldadı.

Deniz ona döndü.

“Ne oldu?”

Leoniss cevap veremeden ekrandaki kişi başını hafifçe kaldırdı.

Bir ses duyuldu.

“Beni neden bıraktın?”

Leoniss olduğu yerde kaldı. Deniz gözlerini ekrandan ayırmadan sordu:

“Bu sesi tanıyor musun?”

Leoniss'in boğazı düğümlenmişti.

“Bu benim sesim.”

Ekrandaki kişi başını biraz daha kaldırdı. Görüntü bulanıktı ama yüz hatları Leoniss'e benziyordu. Gözleri kapalıydı.

Leoniss bir adım geri çekildi.

“Bu nasıl mümkün olabilir?”

Metal Efendisi ekrana yaklaşıp kontrol paneline dokundu.

“Kaydı kapatmamız gerekiyor.”

Ancak ekran hiçbir tepki vermedi. Görüntü bir anda bozuldu, ince bir cızırtı yükseldi ve ardından tamamen kayboldu.

Oda karanlığa gömüldü.

Deniz, Leoniss'in elini tuttu.

“Buradayım.”

Leoniss onun elini sıktı.

“Biliyorum.”

Birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı. Sonra karanlığın içinden bir fısıltı geldi.

“Arkana bakma.”

Ses o kadar yakındı ki Leoniss, birinin hemen arkasında durduğunu düşündü. Başını çevirmek istedi ama kendini durdurdu.

“Sen de duydun mu?” diye fısıldadı.

Deniz başını hafifçe salladı.

“Evet.”

Metal Efendisi karanlığa seslendi.

“Kim var burada?”

Cevap gelmedi.

Ardından odanın köşesinden bir gıcırtı duyuldu. Sanki ağır bir şey zeminde hareket ediyordu. Birkaç saniye sonra aynı ses yeniden geldi, bu kez daha yakından.

Gizemli kişi duvara yaslandı.

“Kimse hareket etmesin.”

Herkes bekledi. Leoniss gözlerini karanlığa alıştırmaya çalışıyordu ama odanın köşesini seçemiyordu. Sadece sesin geldiği yönü tahmin edebiliyordu.

Sonra kulağının hemen arkasından bir fısıltı duydu.

“Baban sana her şeyi anlatmadı.”

Leoniss irkilerek dönmeye çalıştı. Deniz elini sıktı.

“Bekle!”

Leoniss durdu. Kalbi hızla atıyordu.

“Bunu kim söyledi?”

Kimse cevap vermedi. Ardından fısıltı bir kez daha duyuldu.

“İkinci kayıtta gördüğün çocuk… sen değildin.”

Metal Efendisi aniden sesin geldiği tarafa döndü.

“Kes sesini!”

Işıklar bir an titredi ve yeniden söndü.

Leoniss babasına döndü.

“Bu ne demek?”

“Şimdi bunun zamanı değil.”

Leoniss artık kendini tutamıyordu.

“Ne zaman olacak? Her sorduğumda aynı şeyi söylüyorsun!”

Babası cevap veremeden ekran yeniden açıldı. Görüntüdeki sandalye boştu.

Ekranın ortasında bir cümle belirdi.

ÖZNE ODADA.

Deniz yavaşça etrafına baktı.

“Burada kimse yok.”

Leoniss cevap vermedi. Yerdeki gölgeyi fark etmişti.

Önce kendi gölgesini gördü. Ardından Deniz'in, babasının ve gizemli kişinin gölgelerini…

Bir gölge daha vardı.

Beşinci bir gölge, odanın köşesinden uzanıyordu. Ancak o köşede kimse durmuyordu.

Leoniss'in eli Deniz'in elinde gerildi.

“Deniz