# 33. BÖLÜM — GEÇİDİN SONUNDA

Geçit o kadar dardı ki Leoniss yürürken omzunu duvara çarpıyordu. Tavandan aralıklarla su damlıyor, ayaklarının altındaki metal zemin her adımda hafifçe ses çıkarıyordu.

Deniz önündeki karanlığa baktı.

— Buranın bir yere çıktığını biliyoruz, değil mi?

Gizemli kişi cevap vermedi.

Deniz başını ona çevirdi.

— Cevap vermemek, hayır demenin yeni yolu mu?

— Konuşmayı kesersen sesimizi daha az duyururuz.

— Güzel. Demek ki birileri bizi dinliyor.

Leoniss araya girdi.

— Deniz, lütfen.

— Tamam. Sustuk.

Birkaç saniye sonra Deniz yeniden konuştu.

— Ama gerçekten birileri bizi dinliyorsa bunu bilmemiz gerekiyor.

Leoniss istemeden gülümsedi. Sonra bileğindeki mühre baktı. Yeni işaret hâlâ yerindeydi. Ne parlıyor ne de ısınıyordu.

Sanki biraz önce hiçbir şey olmamıştı.

Babası arkasından seslendi.

— Mührün nasıl?

— Normal.

Metal Efendisi adımlarını yavaşlattı.

— Herhangi bir değişiklik hissedersen bana söyle.

Leoniss durdu.

— Neden? Bu işaretin ne olduğunu artık biliyor musun?

Babası ona baktı.

— Hayır.

— O zaman neden sürekli soruyorsun?

Metal Efendisi cevap vermek yerine önüne döndü.

Leoniss'in sabrı tükeniyordu. Fakat geçidin ortasında tartışmanın kimseye faydası olmayacağını biliyordu.

Bir süre daha ilerlediler.

Derken gizemli kişi elini kaldırdı.

— Durun.

Hepsi olduğu yerde kaldı.

İleriden hafif bir tıkırtı geliyordu.

Bir kez.

Sonra iki kez.

Deniz fısıldadı.

— Bu da mı eski sistemin parçası?

Gizemli kişi başını iki yana salladı.

— Hayır.

Tıkırtı yeniden duyuldu.

Bu kez arkalarından.

Deniz yavaşça arkasına döndü. Geçidin gerisi karanlıktı. Geldikleri yolu göremiyordu.

— Biri arkamızda, dedi.

Metal Efendisi silahını kaldırdı.

— Kim varsa ortaya çıksın!

Cevap gelmedi.

Leoniss'in mührü birden soğudu.

Elini bileğine götürdüğü sırada önlerindeki duvar aydınlandı. Yüzeyde ince çizgiler belirdi ve bu çizgiler birleşerek bir kapının şeklini oluşturdu.

Gizemli kişi geri çekildi.

— Bu mümkün değil.

Leoniss ona baktı.

— Neden?

— Bu geçidin sonunda kapı olmaması gerekiyordu.

Deniz derin bir nefes verdi.

— Bugün herkesin bir şeylerin olmaması gerektiğini öğrendiği gün galiba.

Leoniss duvardaki çizgilere yaklaştı. Mühründeki yeni işaret, kapının ortasındaki sembolle aynı şekle sahipti.

Elini uzattı.

Babası hemen bileğini tuttu.

— Dokunma.

Leoniss ona döndü.

— Bunu neden yapabildiğimi bilmek istiyorum.

— Ya kapının ardında bir şey varsa?

— Zaten her yerde bir şey var!

Sesi istemeden yükseldi.

Metal Efendisi elini bıraktı.

Bir süre kızına baktı. Sonra daha alçak bir sesle konuştu.

— Seni korumaya çalışıyorum.

Leoniss'in yüzündeki öfke biraz değişti ama kaybolmadı.

— Benden gerçeği saklayarak mı?

Babası cevap veremedi.

Tam o sırada kapının ortasındaki sembol parladı.

Duvar ağır bir sesle iki yana ayrıldı.

Ardında küçük bir oda vardı. İçeride masa, birkaç eski ekran ve duvara sabitlenmiş metal bir dolap bulunuyordu. Odanın ortasında ise tek bir sandalye duruyordu.

Deniz kapının eşiğinde kaldı.

— Buraya daha önce gelmiş gibi hissediyorum.

Leoniss ona döndü.

— Geldin mi?

— Hayır. Ama şu an gördüğüm şey bana tanıdık geliyor.

Gizemli kişi odaya girmeden önce koridoru kontrol etti.

— İçeri girin. Fazla vaktimiz yok.

Leoniss masaya yaklaştı. Ekranlardan biri kendiliğinden açıldı.

**GİZLİ GÖZLEM NOKTASI**

Altında bir tarih vardı.

Leoniss tarihi okuyunca kaşlarını çattı.

— Bu kayıt, benim doğumumdan önce oluşturulmuş.

Metal Efendisi'nin yüzü gerildi.

Deniz ekrana eğildi.

— Burada başka bir şey yazıyor.

Ekranın alt kısmında yeni bir satır belirdi.

**GÖZLEM ALTINDAKİ KİŞİ: BELİRLENEMEDİ**

Ardından görüntü değişti.

Bir koridor göründü. Görüntünün sonunda bir kadın duruyordu. Yüzü kameraya dönük değildi ama elindeki küçük nesne seçilebiliyordu.

Eski, gümüş renkli bir yüzük.

Leoniss istemsizce kendi bileğine baktı.

— Bu, annemin mührüne benziyor.

Metal Efendisi ekrana yaklaştı.

— Görüntüyü büyüt.

Gizemli kişi komutu girdi.

Kadının eli ekranda büyüdü. Yüzüğün üzerindeki işaret açıkça görünüyordu.

Leoniss'in bileğindeki mühür bir kez titredi.

Deniz bunu fark etti.

— Aynı işaret mi?

Leoniss başını salladı.

— Evet.

Görüntüdeki kadın bir kapının önünde durdu. Kapının arkasından çocuk sesi geldi.

— Anne?

Kadın bir an hareketsiz kaldı.

Sonra başını çevirdi.

Görüntü tam yüzünü gösterecekken ekran karardı.

Leoniss masaya yaklaştı.

— Hayır, hayır… Geri getir!

Gizemli kişi yeniden denedi ama ekran cevap vermedi.

Metal Efendisi elini masaya koydu.

— Buradan çıkmalıyız.

Leoniss ona döndü.

— Az önce annemi mi gördük?

Babası sustu.

— Baba, sana soruyorum!

— Görüntüdeki kişinin annen olduğunu söyleyemem.

— Ama yüzüğü tanıdın.

Metal Efendisi gözlerini kaçırdı.

Bu sessizlik Leoniss'e yetmişti.

— Biliyorsun, dedi. En azından bir şey biliyorsun.

Tam o sırada odanın kapısı kendiliğinden kapandı.

Deniz hızla kapıya yöneldi.

— Yine mi?

Kapıyı çekti ama açılmadı.

Ekran yeniden çalıştı.

Bu kez görüntü yoktu. Yalnızca beyaz bir yazı belirdi.

**GÖZLEM TAMAMLANDI.**

Ardından ikinci satır açıldı.

**YENİ HEDEF BELİRLENDİ.**

Leoniss'in bileğindeki mühür soğudu.

Deniz arkasını döndü.

— Yeni hedef kim?

Ekranda birkaç harf belirdi. Önce okunmuyordu. Sonra görüntü netleşti.

**DENİZ.**

Oda sessizliğe gömüldü.

Leoniss ekrana baktı, sonra Deniz'e döndü.

Deniz de ona bakıyordu. Yüzünde korkudan çok şaşkınlık vardı.

— Benim Aethelgard'la ne ilgim olabilir?

Kimse cevap vermedi.

Metal Efendisi'nin silahı yavaşça aşağı indi.

Gizemli kişi ise ilk kez gözlerini Deniz'den kaçırdı.

Leoniss bunu gördü.

— Sen biliyorsun, dedi.

Gizemli kişi başını kaldırdı.

— Neyi?

— Deniz'in neden hedef seçildiğini.

Cevap gelmedi.

Ekran bir kez daha titredi.

Son satır belirdi.

**İKİNCİ ÖZNE, HEDEFİN YANINDA.**

Leoniss'in bakışları Deniz'e kaydı.

Deniz hiçbir şey söylemedi.

Ama o an ikisi de aynı şeyi düşündü.

Belki de bütün bu süre boyunca aradıkları şey, Leoniss'in geçmişinde değildi.

Belki de en başından beri yanındaydı.