# 37. BÖLÜM — HATIRLAMADIĞI ŞEY
# 37. BÖLÜM — HATIRLAMADIĞI ŞEY
Deniz, ekrandaki kelimeye bakıyordu.
**HATIRLA.**
— Ne hatırlayacağım ben? diye mırıldandı.
Leoniss tünelin karanlık tarafına baktı.
— Önce sesin nereden geldiğini bulalım.
— Ya bulduğumuz şey hoşumuza gitmezse?
Leoniss ona döndü.
— O zaman da öğrenmiş oluruz.
Deniz cevap vermedi. Geri dönmek istiyordu ama arkasında muhafızlar vardı. Üstelik artık buraya neden geldiklerini bilmeden gitmek istemiyordu.
Gizemli kişi kapının yanında bekliyordu.
— Geliyor musunuz? Daha fazla oyalanamayız.
Deniz son kez ekrana baktı, ardından tünele girdi. Leoniss hemen arkasından geldi. Gizemli kişi de peşlerinden geçerek kapıyı kapattı.
Tünel dardı. Duvarlardaki lambaların bazıları yanıyor, bazılarıysa arada bir titreyip sönüyordu.
Bir süre yürüdükten sonra Deniz durdu.
— Ses kesildi.
Leoniss dinledi.
— Belki yalnızca kapının yanındaki sistemden geliyordu.
— Belki de içeri girmemizi istiyordu.
Arkalarından gelen gizemli kişi konuştu.
— İkisi de mümkün. O yüzden dikkatli olun.
Deniz arkasına baktı.
— Merak etme. Bugün yeterince dikkatli olmaya çalıştım zaten.
Leoniss başını salladı.
— Devam edelim.
Tünelin sonunda küçük bir oda vardı. İçeride eski bir kontrol masası, birkaç ekran ve metal dolaplar bulunuyordu. Her yer toz içindeydi ama masanın üzerindeki ekranlardan biri hâlâ açıktı.
Deniz yaklaştı.
Hoparlörden aynı ses yeniden duyuldu.
— Deniz… Beni duyabiliyor musun?
Deniz olduğu yerde kaldı.
Leoniss bunu fark etti.
— Ne oldu?
— Bu ses bana tanıdık geliyor.
— Daha önce duydun mu?
Deniz başını iki yana salladı.
— Bilmiyorum. Sanki hatırlıyorum ama bir türlü çıkaramıyorum.
Ekrana biraz daha yaklaştı. Görüntü gelmiyordu; yalnızca ses aralıklarla tekrarlanıyordu.
Gizemli kişi masanın diğer tarafına geçti.
— Kaydın nereden geldiğini bulmaya çalışacağım. Siz şimdilik hiçbir şeye dokunmayın.
Deniz elini masadan çekti.
— Tamam, dokunmuyoruz.
Leoniss ona baktı.
— Özellikle sen.
— Bir kere oldu diye sürekli hatırlatmana gerek yok.
Leoniss hafifçe gülümsedi. Deniz de kısa bir an gülümsedi ama ses yeniden duyulunca ikisi de ekrana döndü.
— Korkma. Birazdan seni almaya gelecekler.
Bu kez görüntü belirdi.
Küçük bir çocuk, metal bir kapının önünde oturuyordu. Yüzü bulanıktı. Başını kaldırıp kameraya baktığında görüntü birkaç kez kesildi.
Sonra çocuk konuştu.
— Ya beni unuturlarsa?
Deniz'in yüzündeki ifade değişti.
Leoniss ona yaklaştı.
— Deniz?
— Bir dakika.
Ekrandaki çocuk başını öne eğdi.
— Bana söz vermişti.
Kayıt aniden kesildi.
Deniz gözlerini ekrandan ayıramıyordu.
— Bir daha açabilir misin? diye sordu.
Gizemli kişi birkaç tuşa bastı. Ekranda bir uyarı belirdi.
**DOSYA EKSİK. DEVAMINA ERİŞİM YOK.**
Deniz içini çekti.
— Tam bir şey anlayacağız derken kayıt bitiyor.
— Dosyanın başka bir kopyası olabilir, dedi Leoniss.
— Umarım bu kez onu da bulabiliriz.
Gizemli kişi cevap vermek yerine odanın diğer ucundaki dolaplara yöneldi. İlk dolabı açtı, içini kontrol etti. Ardından ikinci dolabın kapağını çektiğinde metal bir ses duyuldu.
— Buraya bakın.
Leoniss ve Deniz yanına gitti.
Dolabın içinde birkaç veri kartı ve küçük bir metal kutu vardı. Kutunun kapağında eski bir sembol bulunuyordu.
Leoniss sembolü görünce durdu.
— Bunu daha önce gördüm.
Deniz ona baktı.
— Nerede?
— Eski kayıtlardan birinde. Ama tam olarak nerede olduğunu hatırlamıyorum.
Gizemli kişi kutuyu kontrol masasının üzerine bıraktı.
— Açmayı deneyelim.
Kapağında küçük bir kilit vardı. Leoniss elini yaklaştırınca kilidin üzerindeki ışık yandı. Birkaç saniye sonra kutu kendiliğinden açıldı.
İçinden tek bir veri kartı çıktı.
Üzerinde iki isim yazıyordu.
**LEONİSS.**
**DENİZ.**
Deniz önce karttaki isimlere, sonra Leoniss'e baktı.
— Bu… bizim adlarımız.
Leoniss cevap vermedi. Kartı eline alıp arka yüzünü çevirdi. Orada kısa bir not vardı.
**AYRILMA İŞLEMİNDEN ÖNCE SAKLANACAK.**
Leoniss yazıyı yeniden okudu.
— Ayrılma işlemi…
Sesi kısılmıştı.
Deniz yanına yaklaştı.
— İki çocuktan bahseden kayıtla bağlantılı olabilir mi?
— Olabilir.
— Leoniss, ikimizin adı aynı kartta yazıyor. Bu artık yalnızca bir şüphe değil.
Leoniss başını kaldırdı. Deniz haklıydı. Buraya kadar gördükleri tek başına bir şey kanıtlamıyordu ama bu kart, aralarındaki bağlantının tesadüf olmayabileceğini gösteriyordu.
Yine de hemen bir sonuca varmak istemiyordu.
— Kartın ne zaman hazırlandığını bilmiyoruz, dedi. Üzerindeki notun ne anlama geldiğini de.
Deniz'in yüzü gerildi.
— Yani yine hiçbir şeyden emin değiliz.
— Evet. Ama artık elimizde araştırabileceğimiz bir şey var.
Deniz bir süre sustu. Sonra kartı işaret etti.
— Bunu saklayalım. Burada bırakırsak bir daha bulamayabiliriz.
Leoniss kartı cebine koydu.
Tam o sırada tünelin girişinden metal bir ses geldi.
Gizemli kişi hemen silahını kaldırdı.
— Biri geliyor.
Deniz irkildi.
— Muhafızlar mı?
— Bilmiyorum. Ama burada beklemeyeceğiz.
Leoniss çevresine baktı.
— Başka çıkış var mı?
Gizemli kişi odanın arka tarafını gösterdi.
— Şu koridor başka bir geçide bağlanıyor. Hızlı olun.
Üçü koridora yöneldi. Deniz birkaç adım sonra durup Leoniss'e baktı.
— Sana bir şey soracağım.
Leoniss ona döndü.
— Söyle.
Deniz tereddüt etti.
— Sence o iki çocuk biz olabilir miyiz?
Leoniss hemen cevap vermedi. Bileğindeki mühre baktı, ardından cebindeki karta.
— Olabiliriz. Ama elimizdeki bilgilerle kesin bir şey söyleyemeyiz.
Deniz başını salladı.
— En azından bu kez aynı şeyi düşünüyoruz.
Koridordan gelen sesler yaklaşıyordu. Gizemli kişi önden gidiyor, arada bir arkalarına bakıyordu.
Deniz tam köşeyi dönecekken odadaki ekran yeniden açıldı.
İstemeden durup geriye baktı.
Küçük çocuk hâlâ metal kapının önünde oturuyordu. Görüntü bu kez biraz daha netti ama yüzü yine seçilmiyordu.
Çocuk başını kaldırdı.
— Beni bulduğunda ona güvenme.
Ekran karardı.
Deniz olduğu yerde kaldı.
Leoniss geri dönüp seslendi.
— Deniz, hadi!
Deniz birkaç saniye sonra hareket edebildi. Leoniss'in yanına yetiştiğinde yüzü hâlâ gergindi.
— Ne oldu? diye sordu Leoniss.
Deniz bir süre cevap vermedi.
— Çocuk kime güvenmememi söylüyor?
Leoniss'in bakışları değişti.
İkisi de aynı kişiyi düşünüyordu ama hiçbirinin bunu söylemeye cesareti yoktu.
Gizemli kişi ileriden seslendi.
— Çabuk olun!
Deniz yürümeye devam etti. Fakat artık aklında yalnızca çocukluk kaydı yoktu.
**Ya o ses, geçmişini hatırlatmak için değil, birinden uzak durması için gönderilmişse?**