# 38. BÖLÜM — YANIMDA KAL
# 38. BÖLÜM — YANIMDA KAL
Koridorun sonundaki kapı kapandığında Deniz arkasına baktı.
— Bir şey soracağım.
Leoniss ona döndü.
— Sor bakalım.
— Sence buradan sağ salim çıkabilecek miyiz?
Leoniss bir an düşündü.
— Yalan söylememi istiyorsan evet.
Deniz istemeden güldü.
— En azından dürüstsün.
— Her zaman.
— Buna pek inanmadım.
Leoniss cevap verecekti ama Deniz çoktan yürümeye başlamıştı.
Koridorun zemini kırık metal parçalarıyla doluydu. Deniz önündeki parçanın üzerinden geçerken ayağı takıldı. Dengesini kaybettiği anda Leoniss kolundan tuttu.
— Yavaş ol.
Deniz doğrulup kolunu düzeltti.
— Fark ettim, teşekkürler.
Leoniss elini çekti.
— Bir şeyin yok, değil mi?
— Yok, iyiyim.
Leoniss başını sallayıp önüne döndü. Deniz birkaç saniye arkasından baktı, sonra yetişip yanına geldi.
— Bazen seni anlamak gerçekten zor.
— Sen de her şeyi soruyorsun.
— Çünkü sen hiçbir şeyi anlatmıyorsun.
— Her şeyi anlatamam.
— Onu biliyorum. Ama en azından ne zaman başının belada olduğunu söyleyebilirsin.
Leoniss ona döndü.
— Neden?
Deniz bu soruyu beklemiyordu.
— Nasıl neden?
— Neden bu kadar önemsiyorsun?
Deniz'in adımları yavaşladı. Bir cevap bulmak için birkaç saniye düşündü.
— Bilmiyorum. Belki de seni burada tek başına bırakmak istemiyorumdur.
Leoniss bir şey söylemedi.
Deniz de konuyu uzatmadı. İkisi yan yana yürümeye devam etti.
Bir süre sonra boş bir odaya ulaştılar. Gizemli kişi çıkışı kontrol etmek için ilerlerken Deniz duvarın dibine oturdu.
— Biraz dinlenelim mi? Gerçekten yoruldum.
Leoniss kapının yanına geçti.
— Çok uzun kalamayız.
— Beş dakika dedim. Beş saat değil.
— Tamam, beş dakika.
Deniz başını kaldırıp ona baktı.
— İnanamıyorum. Bir konuda anlaşabildik.
— Abartma.
Deniz gülümsedi. Leoniss de farkında olmadan gülümsediğinde Deniz hemen konuştu.
— Bak, yine yaptın.
Leoniss'in yüzü ciddileşti.
— Neyi?
— Gülümsemeyi.
— Sen hayal görüyorsun.
— Peki.
Deniz başını başka tarafa çevirdi ama gülümsemesi geçmedi.
Leoniss onu bir süre izledi. Deniz'in yanında her şey kolay değildi. Peşlerinde muhafızlar vardı, geçmişleriyle ilgili hiçbir şey bilmiyorlardı ve duydukları uyarının ne anlama geldiğini hâlâ çözememişlerdi.
Yine de Deniz'in yanında kendini eskisi kadar yalnız hissetmiyordu.
Bu düşünce hoşuna gitmişti. Ama bunu kendine bile itiraf etmek istemiyordu.
— Leoniss?
Deniz'in sesiyle düşüncelerinden sıyrıldı.
— Efendim?
— Daldın gittin. Bir şey mi oldu?
— Hayır.
Deniz ona inanmış gibi görünmedi ama üstelemedi.
Bir süre sessiz kaldılar. Sonra Deniz ayağa kalktı.
— Sana bir şey söyleyeceğim ama yanlış anlama.
Leoniss kaşlarını kaldırdı.
— Şimdiden korktum.
— İlk tanıştığımızda senden hiç hoşlanmamıştım.
— Bunu daha önce de söyleyebilirdin.
— Söylüyorum işte. Sürekli bir şeyler saklıyordun. Bir de bana emir verir gibi konuşuyordun.
— Hâlâ mı öyle düşünüyor musun?
Deniz bir an durdu.
— Bazen.
Leoniss başını salladı.
— En azından tutarlısın.
— Ama artık seni biraz daha tanımak istiyorum.
Deniz sözlerini bitirince başka tarafa baktı. Sanki bunu söylemek düşündüğünden daha zormuş gibi dudaklarını birbirine bastırdı.
Leoniss hemen cevap vermedi.
— Benim hakkımda öğreneceğin şeyler hoşuna gitmeyebilir, dedi sonunda.
Deniz yeniden ona baktı.
— O zaman öğrenince karar veririm.
— Ya uzak durman gerekirse?
— O zaman da kendim karar veririm, Leoniss. Benim yerime karar vermene gerek yok.
Leoniss'in yüzündeki ifade yumuşadı.
— Haklısın.
Deniz şaşkınlıkla ona baktı.
— Bir dakika. Sen az önce bana haklısın mı dedin?
— Vazgeçmeden önce tadını çıkar.
Deniz güldü. Leoniss de bu kez gülümsemesini saklamadı.
Tam o sırada koridordan ayak sesleri duyuldu.
Gizemli kişi kapıda belirdi.
— Gitmemiz gerekiyor. Muhafızlar yaklaşıyor.
Deniz'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Tabii. Tam rahatlamıştık.
Üçü koridora çıktı. Işıklar aralıklarla yanıp sönüyordu. İleriden metal bir şeyin sürüklendiğini andıran sesler geliyordu.
Leoniss öne geçti.
— Arkamdan gel.
Deniz onun koluna hafifçe dokundu.
— Birlikte gidelim. Böyle daha iyi.
Leoniss ona baktı. Bir şey söylemeden başını salladı.
Dar geçide girdiklerinde tavandan küçük bir metal parçası düştü. Deniz irkilip geri çekildi. Leoniss hemen elini uzattı. Deniz de düşünmeden tuttu.
Birkaç adım boyunca ikisi de konuşmadı.
Sonra Deniz eline baktı.
— Karanlıkta birbirimizi kaybetmeyelim diye tutuyorsun, değil mi?
Leoniss önüne bakmayı sürdürdü.
— İstersen bırakayım.
— Öyle bir şey demedim.
Leoniss cevap vermedi. Ama elini de bırakmadı.
Tam geçidin sonuna ulaşmışlardı ki duvardaki eski ekran açıldı. Görüntü birkaç kez titredi, ardından tanıdık bir sembol belirdi.
Leoniss durdu.
Sembol, bileğindeki işaretle aynıydı.
Deniz elini yavaşça bırakarak ekrana yaklaştı.
— Bu da ne?
Ekranda birkaç satır belirdi. Yazılar bozuktu; yalnızca son cümle okunabiliyordu.
**“İKİNCİ AŞAMA BAŞLATILDI.”**
Ardından ekran kapandı.
Koridorun ışıkları da aynı anda söndü.
Deniz karanlıkta elini uzattı.
— Leoniss?
— Buradayım.
Leoniss onun elini buldu. Bu kez Deniz hiçbir şey sormadı.
Uzaklardan bir kapının açılma sesi geldi.
Leoniss'in eli sıkılaştı.
— Hadi. Buradan çıkmamız gerekiyor.
Deniz başını salladı. Birlikte ilerlemeye başladılar.
Arkadaki ekran yeniden açıldı.
Kimse fark etmedi.
Ekranda, karanlık bir odada oturan küçük bir çocuğun görüntüsü vardı. Çocuk başını kaldırıp doğrudan kameraya baktı.
— Birbirlerini hatırlamaya başladılar, dedi.
Görüntü kesildi.
Ekranın altında tek bir kayıt kaldı:
**AYRILMA İŞLEMİ — YENİDEN DEĞERLENDİRİLECEK.**