# 39. BÖLÜM — ESKİ KAYDIN SIRRI
# 39. BÖLÜM — ESKİ KAYDIN SIRRI
Koridorun sonundaki kapı açılınca Deniz dışarı çıktı. Birkaç adım attıktan sonra arkasına döndü.
— Geliyor musun?
Leoniss kapıyı arkasından kapattı.
— Geldim işte.
— Bir an yine ortadan kaybolacaksın sandım.
— Seni burada tek başına bırakıp nereye gideyim?
Deniz omuz silkti.
— Ne bileyim? Senin ne yapacağın belli olmuyor.
Leoniss cevap vermedi. Aklı hâlâ az önce gördükleri kayıttaydı.
*Ayrılma işlemi yeniden değerlendirilecek.*
Bu sözün ne anlama geldiğini bilmiyordu ama sıradan bir kayıt olmadığı açıktı.
Deniz yürürken ona baktı.
— O çocuk hakkında ne düşünüyorsun?
— Hangisi?
— Ekrandaki çocuk. Bütün bunların ortasında başka bir çocuktan söz etmiyorum herhâlde.
Leoniss ona kısa bir bakış attı.
— Tamam, anladım.
— Güzel. Çünkü bir süredir kendi kendime konuşuyormuşum gibi hissediyorum.
— O kadar da değil.
— Değil mi?
Leoniss cevap vermek yerine önündeki kapıyı gösterdi.
— Şuraya bakalım.
Kapıyı açtıklarında eski bir kontrol odasıyla karşılaştılar. Duvarlardaki panellerin çoğu kapanmıştı. Ortadaki masanın üzerinde tozlanmış bir kayıt cihazı duruyordu.
Deniz doğrudan masaya yöneldi.
— Belki bunda bir şey vardır.
— Çalışıp çalışmadığını bile bilmiyoruz.
— Denemeden öğrenemeyiz.
Leoniss kapının yanında kalıp koridoru dinledi. Deniz ise cihazın üzerindeki düğmeleri sırayla denedi. İlk ikisi tepki vermedi. Üçüncüsüne bastığında ekranda kısa bir ışık belirdi, ardından cihaz yeniden kapandı.
— Tamam, bu pek iyi gitmedi, dedi Deniz.
Leoniss yanına geldi.
— Çekil, bir bakayım.
Cihazın yan tarafındaki küçük kapağı fark ettiğinde durdu. Kapağın üzerinde ince çizgilerle işlenmiş bir sembol vardı.
Leoniss'in yüzü ciddileşti.
— Bunu nereden biliyorum?
Deniz başını kaldırdı.
— Tanıdık mı geldi?
— Evet. Eski kayıtlarda görmüş olabilirim.
— Hatırlıyor musun?
— Hayır.
Deniz kapağı gösterdi.
— Belki içindekiler yardımcı olur.
Kapağı birlikte açtılar. İçeride küçük bir veri kartı vardı. Deniz kartı cihaza yerleştirdiğinde ekran birkaç kez titredi ve bir ses duyuldu.
Önce anlaşılmayan uğultular geldi. Sonra bir erkek sesi kayda girdi.
— Aktarım işlemi tamamlanmadan önce iki kayıt birbirinden ayrılmalı. Birinci kayıt güvenli bölgede tutulacak. İkinci kayıt alt dünyaya gönderilecek.
Deniz'in yüzündeki ifade değişti.
— Alt dünya derken bizim dünyamızı mı kastediyor?
Leoniss gözünü ekrandan ayırmadı.
— Öyle görünüyor.
Kayıttaki ses bir kez daha duyuldu.
— İki kayıt da bulunmadan işlem tamamlanmış sayılmayacak.
Ardından görüntü kesildi.
Deniz birkaç saniye ekrana baktı.
— Neden iki ayrı kayıt hazırlamışlar?
— Bilmiyorum.
— Birinin burada, diğerinin bizim dünyamızda olması sence tesadüf mü?
Leoniss cevap vermedi. Kaydı baştan oynatmaya çalıştı ama cihaz tepki göstermedi.
Deniz masanın kenarındaki küçük tarih göstergesini fark etti.
— Şu tarihi bir yere yazalım. Sonra araştırırız.
Leoniss tarihi not etti. Tam cihazı kapatacakları sırada kapının dışından ayak sesleri geldi.
Ardından bir ses duyuldu.
— Kontrol odası neden açık?
Deniz'in gözleri büyüdü.
Leoniss hemen veri kartını aldı ve odanın arkasındaki dar bölmeye geçti. Deniz de peşinden girdi.
Kapı açıldı.
İçeri giren kişi masaya kadar yürüdü. Cihazı görünce durdu, kapağını kontrol etti.
— Biri buraya gelmiş.
Deniz nefesini tuttu.
Leoniss sessizce bekliyordu. Ancak eli, cebindeki veri kartının üzerinde duruyordu.
Gelen kişi odada biraz daha dolaştıktan sonra kapıyı kapatıp çıktı.
Ayak sesleri uzaklaşınca Deniz yavaşça nefes verdi.
— Gitti mi?
— Sanırım.
— Bir dahaki sefere saklanacağımız yeri önceden seçelim. Kalbim hâlâ yerinde durmuyor.
Leoniss ona baktı.
— Seninle bir yere gitmek hiç kolay değil.
Deniz kaşlarını kaldırdı.
— Ben mi? Beni buraya getiren kimdi?
— Ben.
— Güzel. En azından kabul ediyorsun.
Leoniss hafifçe gülümsedi. Deniz de gülmemek için kendini tuttu ama başaramadı.
Tam bölmeden çıkacaklardı ki Deniz'in ayağı yerdeki küçük bir parçaya takıldı. Parça masanın altına doğru yuvarlandı.
— Bir de bu eksikti, diye söylendi Deniz.
İkisi aynı anda eğilince başları birbirine çarptı.
— Ah!
Deniz alnını tuttu.
— Biraz dikkat etsene!
— Sen de aynı anda eğildin.
— Çünkü parçayı ben düşürdüm!
Leoniss ona baktı.
— Bununla ne ilgisi var?
Deniz birkaç saniye cevap veremedi. Sonra gülmeye başladı.
— Bilmiyorum. Şu an sinirimi senden çıkarıyorum galiba.
Leoniss de güldü. Sesleri odada biraz fazla yankılanınca ikisi birden sustu.
Deniz hemen kapıya baktı.
— Harika. Bir de yerimizi belli ettik.
— Hadi, çıkalım.
Parçayı yerden alıp odadan çıktılar. Deniz parçayı ışığa tuttuğunda üzerindeki işareti fark etti.
— Leoniss, şuna bak.
Leoniss parçayı eline aldı.
İşaret, kayıt cihazının kapağındaki sembolün aynısıydı. Fakat arkasındaki küçük damga farklıydı.
Leoniss'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Damgayı tanıyordu.
Bu, ailesinin mührüydü.
Parçayı avucunun içinde çevirdi. Bir şey söylemek istedi ama kelimeler boğazında düğümlendi.
Deniz onun yüzüne baktı.
— Ne oldu?
Leoniss başını kaldırdı.
— Bu mühür bizim aileye ait.
Deniz'in gülümsemesi kayboldu.
— Emin misin?
— Eminim.
— O zaman ailenin bu kayıtla ne ilgisi var?
Leoniss parçayı cebine koydu.
— Bilmiyorum. Ama öğrenmem gerekiyor.
Deniz bir şey söylemedi. Onu ilk kez bu kadar ciddi görüyordu. Üstelik Leoniss'in yüzündeki ifade, yalnızca şaşkınlık değildi. Sanki karşısına çıkan şeyin cevabını bulmaktan da korkuyordu.
Deniz sessizce yanına geçti.
— Tek başına araştırmak zorunda değilsin.
Leoniss ona baktı.
Bir an cevap vermedi. Sonra başını hafifçe salladı.
— Biliyorum.
İkisi koridorda ilerlemeye başladı. Bu kez Deniz soru sormadı. Leoniss de onu uzaklaştırmaya çalışmadı.
Ama cebindeki mühür, her adımda ona aynı şeyi hatırlatıyordu:
**Bu kayıt, ailesinin sakladığı bir sırla bağlantılıydı.**