🏙️ BÖLÜM 14 – GERİ DÖNME
🏙️ BÖLÜM 14 – GERİ DÖNME
Leoniss ekrandaki yazıya bakıyordu.
GERİ DÖNME.
Deniz de ekrana yaklaştı.
— Bu iyi bir şey değil, değil mi?
Leoniss başını yavaşça salladı.
— Hayır.
Aşağıdan ayak sesleri geliyordu.
Muhafızlar merdivenlere ulaşmıştı.
— Yukarı bakın!
Leoniss cihazı daha sıkı tuttu.
— Çabuk.
Deniz öne geçti.
— Nereye?
— Yukarı.
Merdivenleri hızla çıkmaya başladılar.
Arkalarından metal bir kapının açılma sesi geldi.
— Oradalar!
Deniz bir anda arkasına baktı.
— Bizi gördüler!
— Koş!
İkisi de merdivenleri daha hızlı çıkmaya başladı.
Leoniss'in elindeki cihaz yeniden titredi.
Ekrandaki yazı değişti.
DURMA.
Deniz ekrana baktı.
— Bunu ben de görüyorum!
Leoniss cevap vermedi.
Merdivenlerin sonunda eski bir kapı vardı.
Deniz kapıya asıldı.
Açılmadı.
— Kilitli!
Leoniss yanına geldi.
— Çekil.
Elini kapının üzerine koydu.
Duygu Mührü bir anda ısındı.
Kapının içinden hafif bir mekanizma sesi geldi.
Klik.
Kapı açıldı.
İkisi de içeri girdi.
Deniz hemen kapıyı kapattı.
Aşağıdan gelen ayak sesleri hâlâ duyuluyordu.
Leoniss olduğu yerde kaldı.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonra kapının kolu hareket etti.
Deniz fısıldadı:
— Bizi buldular.
Leoniss parmağını dudaklarına götürdü.
Kapının kolu yeniden hareket etti.
Bu kez daha sertti.
Deniz birkaç adım geri çekildi.
— Ne yapacağız?
Leoniss etrafa baktı.
Burası küçük ve karanlık bir odaydı.
Eski raflar, metal kutular ve duvar boyunca uzanan kablolar vardı.
Ortada büyük, siyah bir cihaz duruyordu.
Leoniss cihazı görünce durdu.
— Bu...
Deniz yanına geldi.
— Ne?
— Aethelgard'da bunun aynısını görmüştüm.
Cihazın üzerindeki küçük ışık yandı.
Mavi.
Deniz istemsizce bir adım geri attı.
— Kendiliğinden mi çalıştı?
Leoniss cevap veremeden odanın ışıkları bir anda söndü.
Her yer karanlığa gömüldü.
Deniz fısıldadı:
— Leoniss?
— Buradayım.
— Elindeki cihaz?
Leoniss aşağı baktı.
Cihazın ekranı hâlâ açıktı.
Bu kez tek bir kelime vardı.
SAKLAN.
Leoniss'in sesi iyice alçaldı.
— Deniz...
— Ne oldu?
— Ses çıkarma.
Kapının diğer tarafından bir ses geldi.
Ama bu kez muhafızların sesi değildi.
Çok yakından geliyordu.
— Leoniss?
Leoniss birkaç saniye cevap veremedi.
Deniz ona baktı.
— Bu...
Leoniss başını salladı.
— Kardeşim.
Kapının dışından yeniden ses geldi.
— Leoniss, kapıyı aç.
Deniz fısıldadı:
— Gerçekten kardeşin olabilir mi?
Leoniss cevap vermedi.
Duygu Mührü hâlâ sıcaktı.
Fakat bu kez sıcaklığın yanında farklı bir his vardı.
Sanki yüzük onu uyarıyordu.
Kapının kolu yavaşça aşağı indi.
Leoniss Deniz'in kolunu tuttu.
— Sakın açma.
Deniz başını salladı.
Kapının önündeki ses birkaç saniye kesildi.
Sonra tekrar duyuldu.
— Leoniss...
Bu kez ses daha soğuktu.
Leoniss geri çekildi.
— O benim kardeşim değil.
Deniz ona baktı.
— Emin misin?
— Evet.
Kapının arkasından hafif bir gülüş duyuldu.
Ardından kapıya üç kez vuruldu.
Tak.
Tak.
Tak.
Leoniss elindeki cihaza baktı.
Ekran yeniden yandı.
Tek bir cümle belirdi:
SENİ BULDU.
Leoniss ekrana bakarken kapının kilidi içeriden kendi kendine dönmeye başladı.
Yorumlar
- Erdem Sönmez: bizi buldular cümlesi içimi ürpertti
- Aslı Akçay: neden hala yukarı bakıyorsunuz hemen kaçmalısınız
- Furkan Metehan: babanıza güvenmemeyi öğrenin bence Leóniss
- Aylin Alkan: sakın açma derken gerçekten çok etkileyici bir durumdaydınız