🏙️ BÖLÜM 17 – YAKIN
🏙️ BÖLÜM 17 – YAKIN
Leoniss ve Deniz sokakta koşmaya devam etti.
Arkalarındaki sesler giderek uzaklaşı var ya Ahmetyordu.
Bir süre sonra Deniz yavaşladı.
— Bir dakika.
Leoniss de durdu.
— Ne oldu?
Deniz nefesini toparlamaya çalıştı.
— Biraz... durabilir miyiz?
Leoniss etrafa baktı.
Sokağın sonunda eski bir binanın yanında küçük bir boşluk vardı.
— Şuraya geçelim.
İkisi binanın yanına çekildi.
Deniz duvara yaslandı.
— Sanırım biraz fazla koştuk.
Leoniss hafifçe gülümsedi.
— Evet.
Deniz ona baktı.
— Sen yorulmuyor musun?
— Yoruluyorum.
— Hiç belli olmuyor.
Leoniss omuz silkti.
— Belli etmemeye çalışıyorum.
Deniz gülümsedi.
— Başarılı oluyorsun.
Kısa bir sessizlik oldu.
Leoniss elindeki cihaza baktı.
Haritadaki nokta hâlâ yanıp sönüyordu.
Deniz onun eline baktı.
— Bir şey sorabilir miyim?
— Sor.
— Neden hâlâ benim yanımdasın?
Leoniss şaşırdı.
— Ne demek istiyorsun?
Deniz biraz düşündü.
— İlk tanıştığımızda benden bir şey arıyordun.
Leoniss sustu.
— Sonra her şey karıştı. Muhafızlar geldi. Kaçtık. Şimdi de peşimizdeler.
Deniz başını eğdi.
— İstersen gidebilirdin.
Leoniss ona baktı.
Bir süre cevap vermedi.
— Gidebilirdim.
Deniz gözlerini kaldırdı.
— Ama gitmedin.
Leoniss başını salladı.
— Hayır.
— Neden?
Leoniss'in aklına Aethelgard geldi.
Görevini.
Ailesini.
Sonra Deniz'i düşündü.
— Bilmiyorum.
Deniz hafifçe gülümsedi.
— İlk kez bilmiyorum dediğini duyuyorum.
Leoniss de gülümsedi.
— Belki de bazı şeyleri bilmemek daha kolaydır.
Deniz ona birkaç saniye baktı.
Sonra başını çevirdi.
— Olabilir.
İkisi yeniden sessiz kaldı.
Leoniss'in Duygu Mührü hafifçe ısındı.
Leoniss elini yüzüğünün üzerine koydu.
Deniz bunu fark etti.
— Yine mi?
— Biraz.
— Acıyor mu?
— Hayır.
Deniz rahatladı.
— İyi.
Leoniss ona baktı.
— Neden bu kadar merak ediyorsun?
Deniz bir an durdu.
— Çünkü...
Cümlesini tamamlamadı.
Leoniss bekledi.
— Çünkü ne?
Deniz omuzlarını silkti.
— Sana bir şey olmasını istemiyorum.
Leoniss bir an sustu.
Ne diyeceğini bilemedi.
Deniz de söylediği sözün farkına varmış gibi başka tarafa baktı.
Aralarında kısa bir sessizlik oldu.
Sonra uzaktan bir ses geldi.
— Oradalar!
Deniz hemen sokağın sonuna baktı.
— Yine başladılar.
Leoniss istemeden güldü.
— Evet.
Deniz ona baktı.
— Gülüyorsun.
— Ne yapayım?
— Bilmiyorum.
Leoniss başını iki yana salladı.
— Sen de az önce gülümsüyordun.
Deniz hafifçe gülümsedi.
— Belki de korktuğumuzu belli etmek istemiyoruzdur.
Leoniss ona baktı.
— Belki.
Muhafızların sesleri yeniden yaklaşmaya başladı.
Deniz elini uzattı.
— Hadi.
Leoniss eline baktı.
Bir an tereddüt etti.
Sonra Deniz'in elini tuttu.
— Hadi.
İkisi yeniden koşmaya başladı.
Leoniss'in aklında hâlâ Deniz'in söylediği cümle vardı.
“Sana bir şey olmasını istemiyorum.”
Neden bu sözün aklından çıkmadığını bilmiyordu.
Ama Deniz'in yanında olduğunda kendini eskisinden biraz daha güvende hissettiğini fark etti.
Yorumlar
- Cihanngir d.: O cümle aklında kalıyorsa denizin yanında daha çok olmalısın
- Kırmızı lekeli çocuk: deniz duramaz ki hemen arkasında sesler var
- Recep Uçar: bir şey olmasını istemiyorum sözünü bence içtenleştirmen lazım
- Mehmet Yıldırım: Neden hâlâ onun yanındasın diye sordu ya dikkat et