🏙️ BÖLÜM 19 – KARANLIĞIN SESİ
🏙️ BÖLÜM 19 – KARANLIĞIN SESİ
Geçidin içinde sessizlik vardı.
Leoniss ve Deniz birkaç saniye boyunca kıpırdamadı.
Cihazın ekranındaki nokta ilerlemeye devam ediyordu.
Deniz fısıldadı:
— Bu normal mi?
Leoniss başını iki yana salladı.
— Hayır.
Arkalarından bir ses geldi.
Tak.
İkisi de aynı anda döndü.
Geçidin kapısı hâlâ kapalıydı.
Deniz telefonunun ışığını arkasına tuttu.
Kimse yoktu.
— Bir şey gördün mü? diye sordu Leoniss.
— Hayır.
Tam önlerinden başka bir ses geldi.
Tak.
Bu kez daha yakındı.
Deniz Leoniss'in elini tuttu.
— Bence burada yalnız değiliz.
Leoniss cevap vermedi.
Duygu Mührü ısınmaya başladı.
Elini yüzüğünün üzerine koydu.
— Yüzük yine ısınıyor.
— Ne anlama geliyor?
— Genelde bir şeylerin ters gittiğini.
Deniz etrafa baktı.
— Burada zaten ters gitmeyen bir şey var mı?
Leoniss istemeden gülümsedi.
Ama birkaç saniye sonra yüzündeki ifade değişti.
Duvarın içinden bir fısıltı geldi.
— Leoniss...
Leoniss olduğu yerde kaldı.
Deniz ona baktı.
— Yine mi?
Leoniss başını salladı.
Ses bir kez daha duyuldu.
— Leoniss...
Bu kez daha netti.
Deniz telefonunun ışığını duvara tuttu.
— Ses buradan geliyor.
Leoniss duvara yaklaştı.
Elini metal yüzeye koyduğu anda yüzük daha fazla ısındı.
Hemen elini çekti.
— Dokunma.
— Neden?
— Bilmiyorum.
Duvarın içinden hafif bir titreşim geldi.
Ardından başka bir ses duyuldu.
— Deniz...
Deniz'in yüzü değişti.
— Benim adımı da biliyor.
Leoniss ona baktı.
— Bizi tanıyor.
Tam o anda cihazın ekranı karardı.
Haritadaki nokta kayboldu.
Deniz ekrana baktı.
— Ne oldu?
— Bilmiyorum.
Karanlığın içinden ayak sesleri geldi.
Bir adım.
Sonra bir adım daha.
Deniz Leoniss'in önüne geçti.
— Geri dur.
Leoniss kolundan tuttu.
— Birlikte duracağız.
Ayak sesleri bir anda kesildi.
İkisi de sustu.
Birkaç saniye boyunca hiçbir şey olmadı.
Sonra geçidin sonunda bir ışık yandı.
Az önce yanıp sönen küçük ışık artık sabit duruyordu.
Leoniss fısıldadı:
— Oraya gitmemizi istiyor.
Deniz başını salladı.
— Bence gitmemeliyiz.
— Ben de öyle düşünüyorum.
Tam geri döneceklerdi ki arkalarındaki kapıdan metal bir ses geldi.
Tak.
Kapı yavaşça açılmaya başladı.
Deniz Leoniss'in elini daha sıkı tuttu.
— Muhafızlar mı?
Leoniss kapıya baktı.
— Hayır.
— Nereden biliyorsun?
Leoniss'in yüzüğü yeniden ısındı.
— Çünkü onlar geldiğinde yüzüğüm böyle davranmıyor.
Kapı biraz daha açıldı.
İçerisi tamamen karanlıktı.
Karanlığın içinden bir ses geldi.
— Sonunda geldin, Leoniss.
Leoniss'in yüzü gerildi.
Deniz ona baktı.
— Bu sesi tanıyor musun?
Leoniss cevap vermedi.
Gözlerini kapıdan ayırmadı.
Sesi tanıyordu.
Ama burada duymaması gereken bir sesti.
Bir süre sonra sadece fısıldayabildi:
— Bu mümkün değil.
Yorumlar
- Yasemin Yıldırım: Gitmemek konusunda kesinlikle haklısın baksana ses geldi yine
- Zafer Kaan Genç: Bu karanlığın içinden gelen o ses Yanmıyor mu biraz?
- Kayra kendi: deniz sakin kalmaya çalışıyorsun ama bu sesler tüylerimi diken diken ediyor