🏙️ BÖLÜM 22 – ELİMİ BIRAKMA
🏙️ BÖLÜM 22 – ELİMİ BIRAKMA
Siluet birkaç saniye boyunca hiç hareket etmedi.
Leoniss ve Deniz de olduğu yerde kaldı.
Sonra siluet bir adım attı.
Deniz hemen Leoniss'in önüne geçti.
— Yaklaşma.
Siluet durdu.
Leoniss dikkatlice baktı.
— Deniz...
— Ne?
— Bu gerçek biri olmayabilir.
Siluet bir anda kayboldu.
Deniz şaşkınlıkla etrafa baktı.
— Ne oldu?
— Bilmiyorum.
Cihazın ekranı yeniden yandı.
Bu kez harita görünüyordu.
Küçük nokta hızla ilerliyordu.
Deniz ekrana baktı.
— Yine hareket ediyor.
— Evet.
— Nereye?
Leoniss başını kaldırdı.
Koridorun sonunda başka bir kapı açılmıştı.
— Oraya.
Deniz iç çekti.
— Tabii ki oraya.
Leoniss hafifçe gülümsedi.
— Başka seçeneğimiz var mı?
— Yok.
Birlikte ilerlemeye başladılar.
Koridorun sonunda dar bir merdiven vardı.
Leoniss ilk basamağa adım attı.
Basamak hafifçe sallandı.
Deniz hemen kolundan tuttu.
— Dikkat.
Leoniss dengesini toparladı.
— İyiyim.
— Emin misin?
— Evet.
Deniz elini bırakmadı.
Leoniss ona baktı.
— Elimi bırakmayacak mısın?
Deniz kısa bir süre düşündü.
— Şimdilik hayır.
Leoniss gülümsedi.
— Neden?
— Az önce bir şey senin sesinle konuştu. Bir de karanlıkta kaybolmanı istemiyorum.
Leoniss'in gülümsemesi biraz daha belirginleşti.
— Yani merak ediyorsun.
— Biraz.
— Sadece biraz mı?
Deniz cevap vermek yerine merdivenlere baktı.
— Hadi. Önce buradan çıkalım.
Birlikte yukarı çıktılar.
Merdivenin sonunda eski bir kapı vardı.
Leoniss yüzüğünü kapıya yaklaştırdı.
Bu kez yüzük ısınmadı.
Deniz kapıyı denedi.
Kapı açıldı.
Karşılarında eski bir hangar vardı.
İçeride büyük metal araçlar ve kullanılmayan makineler duruyordu.
Deniz etrafa baktı.
— Burası da ne?
Leoniss yavaşça içeri girdi.
— Bilmiyorum.
Cihazın ekranındaki nokta hangarın diğer tarafını gösteriyordu.
İkisi birlikte yürümeye başladı.
Tam o sırada büyük bir makine çalışmaya başladı.
Vınnn...
Deniz irkildi.
— Bu kendi kendine mi çalıştı?
Leoniss makineye baktı.
— Sanırım bizi algıladı.
Makinenin önünde küçük bir kapak açıldı.
İçeriden mavi bir ışık yayıldı.
Deniz Leoniss'e baktı.
— Bence bunu daha önce gördük.
Leoniss yaklaştı.
— Aethelgard teknolojisi.
Mavi ışık bir anda ikisinin üzerine yansıdı.
Sonra zeminde bir yol belirdi.
Hangarın diğer ucuna kadar uzanan ışıklı bir çizgi.
Deniz şaşkınlıkla baktı.
— Bizi bir yere götürüyor.
Leoniss başını salladı.
— Evet.
Deniz elini yeniden uzattı.
— O zaman birlikte gidelim.
Leoniss elini tuttu.
— Birlikte.
Işıklı yolu takip etmeye başladılar.
Bir süre sonra Deniz sessizliği bozdu.
— Leoniss?
— Efendim?
— Beni ilk gördüğünde benden hoşlanmamıştın, değil mi?
Leoniss ona baktı.
— Hayır.
— Emin misin?
— Biraz garip bulmuştum.
Deniz güldü.
— Ben de seni çok garip bulmuştum.
— Hâlâ garip buluyor musun?
Deniz kısa bir süre düşündü.
— Evet.
Leoniss kaşlarını kaldırdı.
— Teşekkür ederim.
Deniz gülerek başını salladı.
— Ama artık kötü anlamda değil.
Leoniss bir şey söylemedi.
Sadece elini biraz daha sıkı tuttu.
İleride büyük bir kapı açılmaya başladı.
İkisinin de yüzündeki gülümseme kayboldu.
Kapının arkasında ne olduğunu bilmiyorlardı.
Ama bu kez Leoniss korkusuyla tek başına değildi.
Deniz yanındaydı.
Kapı tamamen açıldığında içeriden güçlü bir ışık yayıldı.
Cihazın ekranı bir anda değişti.
Tek bir kelime belirdi:
KAÇIN.