# 🏙️ BÖLÜM 23 – KAÇIŞ
# 🏙️ BÖLÜM 23 – KAÇIŞ
Cihazın ekranındaki yazı hâlâ yanıp sönüyordu.
**KAÇIN.**
Leoniss birkaç saniye ekrana baktı.
— Deniz...
— Gördüm.
Kapının arkasındaki ışık giderek güçleniyordu.
Hangarın içindeki makineler birer birer çalışmaya başladı.
Metal sesleri etrafa yayıldı.
Deniz etrafına baktı.
— Sanırım gitsek iyi olacak.
— Evet.
Tam geri dönecekleri sırada kapının arkasından yüksek bir ses geldi.
Bir şey yere düşmüştü.
İkisi de olduğu yerde kaldı.
Deniz Leoniss'in elini tuttu.
— Hazır mısın?
Leoniss ona baktı.
— Hayır.
Deniz hafifçe gülümsedi.
— Ben de.
Leoniss istemeden güldü.
— Çok rahatlattın.
— Ben de kendimi rahatlatmaya çalışıyorum.
Tam o sırada arkalarındaki makinelerden biri daha çalıştı.
Leoniss hızla arkasına döndü.
Hangarın girişindeki kapı kapanmaya başlamıştı.
— Deniz!
— Koş!
İkisi birlikte ışıklı yola doğru koştu.
Deniz elini bırakmıyordu.
Arkalarından ağır bir metal sesi geldi.
Kapı tamamen kapanmıştı.
Önlerindeki büyük kapı ise yavaş yavaş açılıyordu.
Deniz nefes nefese konuştu.
— Bir an önce çıkalım buradan.
— Ben de onu düşünüyorum.
Kapı tamamen açıldı.
İçeride uzun bir metal platform vardı.
Platformun iki yanında yüksek duvarlar yükseliyordu. Aşağı taraf ise karanlıktı.
Deniz aşağı baktı.
— Aşağısı bayağı yüksek.
Leoniss de kısa bir an baktı.
— Bakma.
— Neden?
Leoniss hafifçe yüzünü buruşturdu.
— Çünkü aşağı bakarsam korkarım.
Deniz hemen önüne döndü.
— Tamam. Bakmıyorum.
Birlikte ilerlemeye başladılar.
Birkaç adım sonra zemin hafifçe sallandı.
Leoniss dengesini kaybetti.
Deniz hemen kolundan tuttu.
— Dikkat!
Leoniss toparlandı.
— İyiyim.
— Emin misin?
Leoniss ona baktı.
— Bu soruyu çok soruyorsun.
— Çünkü sürekli bir şey oluyor.
— Senin başına da geliyor.
Deniz gülümsedi.
— Ama sen yanımdasın.
Leoniss birkaç saniye sustu.
Sonra elini onun eline biraz daha sıkı geçirdi.
— O zaman düşme.
— Sen de düşme.
İkisi de kısa bir süre gülümsedi.
Tam o sırada arkalarından bir ses geldi.
Metal zeminde ayak sesleri duyuluyordu.
Leoniss dönüp baktı.
Platformun diğer ucunda karanlık bir gölge vardı.
— Deniz...
Deniz de arkasına baktı.
— Gördüm.
Gölge yavaşça onlara doğru ilerliyordu.
Leoniss'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Ne olduğunu biliyor musun?
— Hayır.
Gölge biraz daha yaklaştı.
Deniz Leoniss'in elini çekti.
— Sonra düşünürüz. Şimdi koşalım.
— Tamam.
İkisi yeniden koşmaya başladı.
Önlerinde başka bir kapı vardı.
Leoniss kapıya yaklaşırken cihazın ekranı yeniden yandı.
Adımları yavaşladı.
— Deniz, dur.
Deniz de durdu.
— Ne oldu?
Leoniss ekrana baktı.
Bu kez tek bir kelime yazıyordu.
**GÜVEN.**
Deniz kaşlarını çattı.
— Kime güven?
Leoniss cevap veremeden yazı değişti.
**ONA GÜVEN.**
İkisi de birbirine baktı.
Deniz bir süre konuşmadı.
Sonra elini uzattı.
— Hadi.
Leoniss önce eline baktı.
Sonra onun elini tuttu.
— Hadi.
Arkadaki ayak sesleri yeniden duyuldu.
Bu kez çok daha yakındı.
İkisi birlikte kapıya doğru koştu.
Ama Leoniss'in aklında tek bir soru vardı.
**Cihaz “ona” derken kimi kastediyordu?**