🏙️ BÖLÜM 24 – GÜVEN
🏙️ BÖLÜM 24 – GÜVEN
Leoniss ve Deniz kapıya doğru koştu.
Arkalarındaki ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.
Deniz kapıya uzandı.
Kapı açılmadı.
— Açılmıyor!
Leoniss hemen cihazına baktı.
Ekranda hâlâ aynı kelimeler vardı.
ONA GÜVEN.
— Bir dakika.
— Ne oldu?
Leoniss yüzüğünü kapıya yaklaştırdı.
Yüzük hafifçe ısındı.
Kapının üzerinde ince bir çizgi belirdi.
Ardından kilit açıldı.
Deniz şaşkınlıkla Leoniss'e baktı.
— Bunu artık normal karşılamalı mıyım?
Leoniss gülümsedi.
— Ben hâlâ alışamadım.
Kapı açıldı.
İkisi içeri girdi.
Leoniss kapıyı kapatmaya çalıştı.
Dışarıdaki ayak sesleri iyice yaklaşmıştı.
— Hızlanmalıyız.
Deniz kapıya yüklendi.
— Yardım et!
Birlikte kapıyı kapattılar.
Tam o sırada dışarıdan sert bir ses geldi.
Kapı sarsıldı.
Deniz geri çekildi.
— Bizi buldular.
Leoniss nefesini toparladı.
— Henüz içeri giremediler.
— Ama fazla zamanımız yok.
— O zaman burada oyalanmayalım.
İçinde bulundukları yer uzun bir koridora açılıyordu.
Duvarlarda eski metal paneller vardı.
Bazılarında Aethelgard sembolleri bulunuyordu.
Deniz panellerden birine baktı.
— Burası kesinlikle eski bir Aethelgard tesisi.
— Evet.
— Peki neden burada?
Leoniss koridorun sonuna baktı.
— Bilmiyorum.
İleride küçük bir ışık yanıp söndü.
Cihaz yeniden çalıştı.
Ekranda harita belirdi.
Küçük nokta tekrar hareket ediyordu.
Deniz ekrana baktı.
— Yine başladı.
— Bizi bir yere götürüyor.
— Sence nereye?
— Bilmiyorum.
Deniz ona baktı.
— Senin de her şeyi bilmiyor olman garip bir şekilde rahatlatıyor.
Leoniss şaşırdı.
— Neden?
— İlk başta bütün cevapların sende olduğunu sanıyordum.
Leoniss hafifçe gülümsedi.
— Keşke öyle olsaydı.
Bir süre sessizce yürüdüler.
Sonra Deniz durdu.
Leoniss ona döndü.
— Ne oldu?
— Az önceki mesajı düşünüyorum.
— “Ona güven” olanı mı?
— Evet.
Leoniss başını salladı.
— Ben de.
— Sence kimi kastediyor?
Leoniss Deniz'e baktı.
— Bilmiyorum.
Deniz hafifçe gülümsedi.
— Umarım beni kastetmiyordur.
Leoniss şaşırdı.
— Neden?
— Çünkü bana güvenmen gereken kişi bensem, biraz fazla sorumluluk olur.
Leoniss güldü.
— Sen de her şeyi şakaya vuruyorsun.
— Korkunca öyle yapıyorum.
Leoniss'in gülümsemesi yavaşça kayboldu.
— Ben de korkuyorum.
Deniz ona baktı.
— Biliyorum.
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Deniz elini uzattı.
Leoniss bu kez hiç düşünmeden elini tuttu.
— Buradayım.
Leoniss ona baktı.
— Biliyorum.
Tam o sırada koridorun sonundaki ışık söndü.
İkisi de durdu.
Cihazın ekranı yeniden yandı.
Bu kez harita yoktu.
Sadece tek bir cümle vardı:
GÜVENMEN GEREKEN KİŞİ YAKININDA.
Deniz ekrana baktı.
Sonra Leoniss'e döndü.
— Bu hiç yardımcı olmadı.
Leoniss hafifçe gülümsedi.
— Bence daha da karıştı.
Koridorun derinliklerinden bir ses geldi.
— Leoniss...
Leoniss'in yüzündeki ifade değişti.
Deniz elini biraz daha sıkı tuttu.
Ses yeniden duyuldu.
— Leoniss...
Bu kez daha yakındı.
Leoniss fısıldadı.
— Bu sesi tanıyorum.
Deniz ona baktı.
— Kim?
Leoniss cevap veremedi.
Çünkü koridorun sonunda bir kapı açılmıştı.
Kapının arkasında biri duruyordu.
Birkaç saniye boyunca hiç kıpırdamadı.
Sonra yavaşça onlara doğru baktı.