# BÖLÜM 33 — O GECE YANINDA OLAN KİŞİ
# BÖLÜM 33 — O GECE YANINDA OLAN KİŞİ
Elif, telefonundaki mesajı okudu.
**ELM ROAD 17. ÜST KATTAKİ ODAYI HATIRLA.**
Mesajı gönderen numara gizliydi. Artık buna şaşırmıyordu ama her yeni mesaj, aklındaki soruları biraz daha artırıyordu.
Telefonunu cebine koyup annesinin defterini açtı. Sayfaların arasındaki küçük notu buldu.
*O geceyi hatırlarsan, önce kimin yanında olduğunu hatırla.*
Elif kâğıdı masaya bıraktı.
Kimin yanında olduğunu hatırlamıyordu. Üstelik herkes o gece hakkında kendisinden daha fazla şey biliyor gibiydi.
Vane’i aradı.
“Elm Road’a yeniden gitmemiz gerekiyor.”
“Bir şey mi buldun?”
“Bir mesaj geldi. Üst kattaki odaya bakmamı istiyor.”
“Yarım saate karakolda buluşalım.”
“Tamam.”
“Bir de Elif?”
“Efendim?”
“Tek başına gitmeye kalkma.”
Elif hafifçe gülümsedi.
“Merak etme. Bu kez akıllandım.”
“Bunu duymak güzel.”
Vane telefonu kapattı. Elif de çantasını alıp evden çıktı.
---
Miller, karakolun girişinde kahve makinesinin yanında bekliyordu. Elif’i görünce elindeki bardaklardan birini uzattı.
“Şekersiz. Doğru hatırlıyorum, değil mi?”
Elif kahveyi aldı.
“Evet. Teşekkür ederim.”
“Rica ederim. Bu arada, dün annemi aradım.”
Elif ona döndü.
“Tarihi sordun mu?”
“Evet. On dört Eylül 2000’i hatırlamıyor. En azından şimdilik aklına bir şey gelmedi.”
“Babanla konuştun mu?”
“Henüz değil. Bugün arayacağım.”
Elif kahvesinden bir yudum aldı.
“Umarım bir şey hatırlar.”
“Ben de.”
Miller bir an duraksadı.
“Sen nasılsın peki?”
Elif soruyu beklemiyordu.
“İyiyim, desem inanır mısın?”
“Pek değil.”
Elif gülümsedi ama hemen ardından yüzü ciddileşti.
“Bazen bütün bunlar bitince bile hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını düşünüyorum.”
Miller kahvesine baktı.
“Belki eskisi gibi olmaz. Ama bu, her şeyin kötü olacağı anlamına da gelmez.”
Elif cevap vermedi. Bu sözün ona iyi gelip gelmediğinden emin değildi. Yine de Miller’ın sırf bir şey söylemiş olmak için konuşmadığını biliyordu.
Koridorun sonundan Vane seslendi.
“Hazır mısınız?”
Miller bardağını çöpe attı.
“Gidelim.”
---
Elm Road 17’nin kapısından girdiklerinde ev yine sessizdi.
Elif merdivenleri çıkarken duvardaki işareti fark etti. Üç çizgi ve altında siyah bir nokta.
Durup işareti gösterdi.
“Bunu daha önce görmemiştim.”
Vane yaklaştı.
“Defterdekiyle aynı.”
Miller telefonuyla fotoğrafını çekti.
“Biri buraya özellikle bırakmış olabilir.”
“Ya da uzun zamandır burada duruyordur,” dedi Vane. “Ne zaman yapıldığını bilmiyoruz. Fotoğrafını dosyaya ekle.”
Üst kata çıktılar.
Elif çocuk odasının kapısını açtı. Pencerenin önündeki küçük sandalye hâlâ aynı yerdeydi.
İçeri girince adımları yavaşladı.
Sandalyeye baktığı sırada zihninde kısa bir görüntü belirdi. Küçük bir el, sandalyenin kenarına tutunmuştu.
Ardından bir erkek sesi duydu.
*“Burada bekle.”*
Elif olduğu yerde kaldı.
Miller yanına geldi.
“Elif?”
“Bir ses duydum.”
“Ne sesi?”
“Bir adam konuşuyordu. Bana burada beklememi söyledi.”
“Yüzünü görebildin mi?”
Elif başını salladı.
“Hayır. Sesini de tam hatırlayamıyorum.”
Vane yanlarına geldi.
“Başka bir şey geldi mi aklına?”
Elif biraz düşündü.
“Hayır. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım devamı gelmiyor.”
“Şimdilik bırakalım,” dedi Vane. “Odaya bakalım.”
Elif yeniden sandalyeye baktıktan sonra pencerenin altındaki dolaba yöneldi.
“Şurayı kontrol ettik mi?”
Miller dolabın kapağını açtı. İçeride birkaç boş kutu ve eski bir battaniye vardı. Kutuları kenara çekince arkada siyah bir defter gördü.
“Burada bir şey var.”
Vane eldivenlerini takıp defteri çıkardı. İlk sayfada bir tarih yazıyordu:
**15 EYLÜL 2000**
Altında kısa bir not vardı:
**“Çocuk odada bırakıldı. Görüşme tamamlandıktan sonra alınması gerekiyordu.”**
Elif yazıya yaklaştı.
“Benden bahsediyor olabilir mi?”
Vane sayfayı dikkatlice inceledi.
“Olabilir. Ama tek başına bu notla emin olamayız.”
Elif bir şey söylemedi. Vane sayfayı çevirdi.
Bir sonraki kayıtta yalnızca şu yazıyordu:
**“Saat 02.17. Kişi evden ayrıldı.”**
İsmin bulunduğu bölüm yırtılmıştı.
Miller eğilip baktı.
“İsmi koparmışlar.”
Elif’in gözü yırtık kısma takıldı.
“Kim olduğunu bilmemizi istememişler.”
“Öyle görünüyor,” dedi Vane.
Defterin geri kalanında birkaç tarih ve okunması güç notlar vardı. Ancak kimin gittiğini ya da çocuğun neden odada bırakıldığını açıklayan başka bir şey bulamadılar.
Vane, defterin arasına sıkışmış fotoğrafı çıkardı.
Fotoğrafta evin önünde duran bir adam vardı. Yüzü net değildi. Elinde siyah bir defter tutuyordu.
Elif fotoğrafa eğildi.
“Bu defterdeki işaret onun tuttuğu defterde de var.”
Vane fotoğrafı çevirdi.
Arkasında tek bir cümle yazılıydı:
**ELİF'İ ONA BIRAKMAYIN.**
Elif yazıyı birkaç kez okudu.
“Beni kime bırakmayın?”
Vane cevap vermedi. Çünkü bilmiyordu.
Elif fotoğraftaki adama baktı.
“Belki beni korumaya çalışıyordu.”
“Belki,” dedi Miller. “Ama bunu henüz bilmiyoruz.”
“Ya tam tersiyse?”
Miller bir an düşündü.
“O zaman onu da öğreniriz.”
Elif başını kaldırıp ona baktı. Miller’ın elinde cevap yoktu ama en azından bilmediği şeyleri biliyormuş gibi davranmıyordu.
Vane fotoğrafı dosyaya yerleştirdi.
“Bunu incelemeye göndereceğiz. Şimdilik burada yapabileceğimiz başka bir şey yok.”
Elif odadan çıkarken sandalyeye son bir kez baktı.
*Burada bekle.*
Sesin kime ait olduğunu hâlâ hatırlamıyordu.
---
Karakola döndüklerinde Elif masasının başına oturup gözlerini ovuşturdu. Miller yanına bir şişe su bıraktı.
“Al.”
“Teşekkürler.”
Miller masasına dönmek üzereyken Elif seslendi.
“Bir şey soracağım.”
Miller durdu.
“Sor.”
“Hiç bir şeyi hatırlamak isteyip de hatırlayamadığın oldu mu?”
Miller bir süre düşündü.
“Oldu. Ama senin yaşadığın gibi değil.”
Elif şişenin kapağıyla oynadı.
“Bazen aklımda bir şey varmış gibi geliyor. Tam yakaladığımı sanıyorum, sonra kayboluyor.”
“Belki biraz uzaklaşman gerekiyordur.”
“Her şeyden mi?”
“En azından birkaç saatliğine.”
Elif hafifçe güldü.
“Bunu yapmayı unuttum galiba.”
“Hatırlatırım.”
Miller bunu sıradan bir şey söyler gibi söylemişti. Ardından masasına dönüp bilgisayarını açtı.
Elif de önündeki dosyaya baktı. Miller’ın sözü aklında kalmıştı ama asıl düşündüğü hâlâ o fotoğraftı.
O adam kimdi?
---
Akşam eve geldiğinde Elif, annesinin defterini yeniden açtı. Küçük notu çıkardı.
**“O geceyi hatırlarsan, önce kimin yanında olduğunu hatırla.”**
Altındaki iki harf yine dikkatini çekti.
**E.M.**
Kâğıdı defterin arasına koyduğu sırada telefonu titredi.
Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.
**JULIAN MERCER SENİ O GECE ALMADI.**
Elif’in yüzü gerildi.
Julian Mercer’ın adı eski kayıtlarda geçmişti. O geceyle bağlantısı olabileceğini düşünmüşlerdi. Şimdi biri, onun Elif’i almadığını söylüyordu.
İkinci mesaj geldi.
**SENİ ORADA BIRAKAN KİŞİYİ HÂLÂ HATIRLAMIYORSUN.**
Elif telefonu masaya bıraktı.
“Peki, kimdi?” diye mırıldandı.
Cevap gelmedi.
Birkaç saniye sonra yeni bir fotoğraf bildirimi belirdi.
Elif görüntüyü açtı.
Elm Road 17’nin önünde çekilmiş eski bir fotoğraftı. Küçük Elif, yanında duran bir adamla birlikte görünüyordu. Adamın yüzü kadrajın dışında kalmıştı. Elinde siyah bir defter vardı.
Defterin kapağındaki üç çizgi ve siyah nokta açıkça seçiliyordu.
Elif fotoğrafı büyüttü. Adamın yüzünü göremedi. Görüntüyü biraz daha yakınlaştırdı ama sonuç değişmedi.
Fotoğrafı çevirdiğinde arkasındaki yazıyı fark etti.
**BENİ O KURTARDI.**
Elif’in eli durdu.
Yazı çocuk el yazısına benziyordu.
Kendisi yazmış olabilir miydi?
Fotoğrafı ne zaman çektiklerini bile hatırlamıyordu. Adamı tanıyıp tanımadığından da emin değildi.
Telefonunu alıp Vane’i aradı.
“Elif? Bir şey mi oldu?”
“Bir fotoğraf geldi. Çocukluğumdan. Elm Road’un önündeyim, yanımda da bir adam var.”
“Yüzü görünüyor mu?”
“Hayır. Ama arkasında bir not var.”
“Ne yazıyor?”
Elif bir an sustu.
“‘Beni o kurtardı.’”
Vane’in sesi ciddileşti.
“Fotoğrafı bana gönder. Yarın inceleyelim.”
“Ya yazıyı ben yazdıysam?”
“Önce bunu anlamaya çalışırız.”
Elif fotoğrafa yeniden baktı.
“Onu neden hatırlamıyorum, Vane?”
“Bilmiyorum, Elif. Keşke bilseydim