🏙️ BÖLÜM 8 – GÖLGEDEKİ KORUYUCULAR
🏙️ BÖLÜM 8 – GÖLGEDEKİ KORUYUCULAR
İnsan Dünyası – Arka Sokaklar
Deniz'in dükkânında birkaç gündür üzerinde çalıştığı bakır cihaz sonunda çalışmıştı.
Ama bekledikleri gibi olmadı.
Cihazın içindeki küçük ışık önce birkaç kez yanıp söndü.
Sonra sabitlendi.
Deniz eğilip cihazı inceledi.
“Bu normal değil.”
Leoniss masanın diğer tarafında duruyordu.
“Ne oldu?”
“Bilmiyorum.”
Deniz cihazın arkasındaki bağlantıları kontrol etti.
“Senin getirdiğin kristallerden sonra böyle davranmaya başladı.”
Leoniss'in yüzü değişti.
Kristalleri Aethelgard'dan çıkarmıştı.
Onların burada böyle bir tepki vereceğini o da bilmiyordu.
Cihazdan çok hafif bir uğultu yükseldi.
Ardından mavi bir ışık dükkânın duvarına yayıldı.
Leoniss bir adım geri çekildi.
“Kapatsana.”
“Deniyorum.”
Deniz düğmeye bastı.
Hiçbir şey olmadı.
“Harika.”
Leoniss ona baktı.
“Harika mı?”
“Hayır. Tam tersine.”
Cihaz birkaç saniye daha çalıştıktan sonra sustu.
İkisi de sessiz kaldı.
Dışarıdan insanların sesleri geliyordu.
Ama mahallede bir tuhaflık vardı.
Bir adam sokağın başında durup etrafına baktı.
“Birileri geliyor,” dedi.
Yanındaki kadın şaşkınlıkla ona döndü.
“Nereden anladın?”
“Bilmiyorum. Sadece hissettim.”
Birkaç saniye sonra uzaktan metalik ayak sesleri duyuldu.
Leoniss'in yüzü ciddileşti.
“Aethelgard.”
Deniz pencereye yaklaştı.
Sokağın girişinde gümüş zırhlı birkaç kişi görünüyordu.
“Bizi mi arıyorlar?”
“Muhtemelen.”
Deniz cihazı eline aldı.
“Bunu burada bırakamayız.”
“Onu da götür.”
Deniz başını salladı.
“Tamam.”
Arka kapıya yöneldiler.
Sokağa çıktıklarında birkaç kişi onları fark etti.
Leoniss hızlıca etrafına baktı.
“Şuradan.”
Dar bir sokağa girdiler.
Arkalarından gelen ayak sesleri gittikçe yaklaşıyordu.
Deniz nefes nefese kaldı.
“Bizi ne kadar süre takip edecekler?”
“Bilmiyorum.”
“Çok yardımcı oldun.”
Leoniss cevap veremeden sokağın önünde üç muhafız belirdi.
İkisi de durdu.
Deniz elindeki cihazı sıkıca tuttu.
“Buradan çıkamayacağız.”
Tam o sırada arka taraftan koyu renkli bir duman yükselmeye başladı.
Leoniss olduğu yerde kaldı.
Bu kokuyu biliyordu.
Kül.
Aethelgard'da yıllarca aynı kokuyu duymuştu.
Duman birkaç saniye içinde sokağı kapladı.
Muhafızların sesleri duyuldu.
“Geri çekilin!”
“Hiçbir şey göremiyorum.”
Leoniss'in kalbi hızlandı.
Karanlığın içinden çok hafif bir ses geldi.
“Baş belası.”
Leoniss başını çevirdi.
Ses tanıdıktı.
Abisi.
“Sağdaki sokağa gir.”
Leoniss bir an bile düşünmedi.
“Deniz, buradan.”
İkisi hızla sağdaki dar geçide girdi.
Ancak birkaç metre sonra metal bir barikatla karşılaştılar.
Deniz durdu.
“Burada da kapalı.”
Leoniss tam geri dönmek üzereyken barikatın üzerindeki metal yavaşça kızarmaya başladı.
Deniz şaşkınlıkla baktı.
“Bu da ne?”
Metal yumuşadı ve aşağı doğru çöktü.
Geçit açıldı.
Leoniss'in aklına yalnızca tek bir kişi geldi.
“Devam et.”
İkisi geçitten geçip karanlık sokağın diğer tarafına çıktı.
Arkalarındaki metal yeniden sertleşti.
Muhafızların sesleri uzakta kaldı.
---
Aethelgard'da iki kardeş yüksek kulelerden birinin gölgesinde duruyordu.
Kül Ustası ellerindeki tozu temizledi.
Diğeri parmaklarına baktı.
“Babam öğrenirse ne olacak?”
“Bilmiyorum.”
“Kredilerimiz gider.”
“Biliyorum.”
İkisi bir süre sustu.
Sonra Kül Ustası kardeşine baktı.
“Pişman mısın?”
Diğeri başını iki yana salladı.
“Hayır.”
“Ben de değil.”
Birbirlerine baktılar.
Sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi yollarına devam ettiler.
---
Deniz ve Leoniss sonunda daha sakin bir sokağa çıktılar.
Deniz duvara yaslandı.
Bir süre nefesini toparlamaya çalıştı.
Sonra Leoniss'e baktı.
“Bizi birileri kurtardı.”
Leoniss cevap vermedi.
“Önce o duman.”
Deniz elindeki cihaza baktı.
“Sonra da barikat.”
Leoniss omuz silkti.
“Belki şanslıydık.”
Deniz ona baktı.
“Ben şansa pek inanmıyorum.”
Leoniss istemeden gülümsedi.
“Ben de.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Leoniss elini cebine götürdü.
Duygu Mührü hâlâ sıcaktı.
Abileri ona yardım etmişti.
Açıkça değil.
Kimse görmeden.
Kimse bilmeden.
Belki Aethelgard'da sevgi gerçekten böyle bir şeydi.
Birinin yanında duramıyorsan, en azından yolunu açmaya çalışıyordun.
Leoniss başını kaldırıp gökyüzüne baktı.
Uzakta, gözle görülmeyen sınırın ardında Aethelgard vardı.
Ve ilk kez oradaki ailesini düşündüğünde yalnızca öfke hissetmedi.
Onların da kendi korkularının içinde sıkışıp kaldığını anlamaya başlamıştı.
Deniz yanına geldi.
“İyi misin?”
Leoniss ona baktı.
“İyiyim.”
Bu kez yalan söylemedi.
En azından tamamen değil.