— SESİN SAHİBİ
— SESİN SAHİBİ
Leoniss kapının önünde durdu. Kilit açılmıştı ama kapı hâlâ yerinden oynamıyordu.
Deniz yanına geldi.
— İyi misin?
Leoniss ona baktı.
— Sence?
— Tamam, sormamış olayım.
— Daha iyi.
Deniz hafifçe gülümsedi. Leoniss de gülümseyecekti ki odanın öbür ucundan kendi sesini duydu.
— Leoniss…
İkisi de sustu.
Deniz elini uzatıp Leoniss'in elini tuttu.
— Cevap verme.
— Vermeyeceğim zaten.
Karanlıktan kısa bir kahkaha yükseldi. Ardından Deniz'in sesi duyuldu.
— Ona güveniyorsun.
Leoniss yanındaki Deniz'e baktı.
— Bizi birbirimize düşürmeye çalışıyor.
— O zaman istediğini yapmasına izin vermeyelim. Bir çıkış bulalım.
Leoniss başını salladı. Tam kapıya doğru ilerleyecekken Metal Efendisi önlerine geçti.
— Sesin geldiği yere yaklaşmayın.
Leoniss babasına döndü.
— Burayı tanıyor musun?
— Hayır.
— Peki ne yapmamız gerektiğini nereden biliyorsun?
Metal Efendisi cevap vermedi.
Leoniss içini çekti.
— Tamam. Şimdi sorsam da anlatmayacaksın.
— Leoniss…
— Ne? Yanlış mı söyledim?
Babası sustu. Leoniss daha fazla üstelemedi. Şimdilik onunla tartışmak hiçbir şeyi değiştirmeyecekti.
Tam o sırada odanın köşesindeki ekran açıldı.
Görüntüde bulundukları oda vardı. Kendilerini yukarıdan izliyorlardı. Leoniss, Deniz, babası ve gizemli kişi…
Bir de arkalarında duran beşinci bir siluet.
Leoniss ekrana yaklaştı.
— Deniz, bir sayar mısın?
— Neyi?
— Kaç kişiyiz?
Deniz görüntüye baktı.
— Dört.
— Ben de öyle saydım. Peki bu kim?
Siluetin yüzü görünmüyordu. Birkaç saniye sonra başını kaldırdı ve elini Leoniss'e doğru uzattı.
Leoniss'in bileğindeki mühür aniden ısındı.
— Ah!
Elini geri çekti.
Metal Efendisi hemen yanına geldi.
— Ne oldu?
— Mührüm ısındı. Ekrandaki şey yüzünden sanırım.
Babası görüntüye baktı. Yüzündeki ifade bir anlığına değişti.
Leoniss bunu fark etti ama bu kez soru sormadı. Önce ekranda ne olduğunu anlamak istiyordu.
Görüntü değişti.
Küçük bir oda belirdi. Yerde oyuncaklar, masanın üzerinde dağınık kâğıtlar vardı. Genç bir kadın eşyaları toplarken kameraya döndü.
Metal Efendisi bir adım geri çekildi.
Leoniss göz ucuyla ona baktı.
— Onu tanıyorsun.
— Emin değilim.
— Yüzünü görünce neden geri çekildin?
Babası cevap vermedi.
Leoniss'in sabrı tükeniyordu ama annesinin sesini duyduğundan beri ilk kez babasının da korkmuş olabileceğini düşündü.
Ekrandaki kadın kameraya yaklaştı. Görüntü bozuldu, ardından hoparlörden cızırtılı bir ses yükseldi.
— Leoniss… Bunu izliyorsan beni dinle.
Leoniss ekrana doğru bir adım attı.
Kadının sesinde tanıdık bir şey vardı.
— Deniz'e hemen güvenme.
Kayıt kesildi.
Bir süre kimse konuşmadı.
Leoniss elini tutan Deniz'e baktı.
— Sen ne düşünüyorsun?
Deniz ekrana döndü.
— Bilmiyorum. Ama bunu söyleyen kişinin kim olduğunu öğrenmemiz gerekiyor.
— Ya söyledikleri doğruysa?
Deniz hemen cevap vermedi.
— O zaman bunu anlamanın bir yolunu buluruz. Ama sırf bir kayıt söyledi diye seni bir anda kendimden uzaklaştırmanı da istemem.
Leoniss kaşlarını çattı.
— Benden sakladığın şeyler var mı?
Deniz bir süre düşündü.
— Sana anlatmadığım şeyler var. Ama hepsini ben de bilmiyorum. Bildiklerimi anlatmaktan kaçmıyorum.
— Peki neden şimdiye kadar söylemedin?
— Çünkü bazı şeylerin ne anlama geldiğini bilmiyordum. Sana yarım yamalak bir şey anlatıp kafanı daha da karıştırmak istemedim.
Leoniss bu cevaptan tamamen memnun kalmadı. Yine de Deniz'in gözlerini kaçırmaması dikkatinden kaçmadı.
— Sana güvenmek istiyorum, dedi.
— O zaman hemen karar vermek zorunda değilsin.
Leoniss cevap vermedi ama elini de bırakmadı.
Ekran söndü.
Metal Efendisi kapıya yöneldi.
— Buradan çıkmalıyız.
Gizemli kişi hâlâ ekranın karşısında duruyordu.
— Kapı açılmayacak, dedi.
Metal Efendisi ona döndü.
— Nereden biliyorsun?
Gizemli kişi gözlerini ekrandan ayırmadı.
— Kayıt sona erdi.
— Bunun kapıyla ne ilgisi var?
Bu kez de cevap gelmedi.
Leoniss sabrını kaybetmek üzereydi.
— Seninle konuşmak gerçekten çok zor.
Gizemli kişi ona baktı ama bir şey söylemedi.
Ardından bütün ışıklar söndü.
Leoniss karanlıkta elini uzatıp Deniz'i buldu.
— Buradayım, dedi Deniz.
Tam o sırada bir kadın sesi duyuldu.
— Kızım…
Leoniss'in parmakları gerildi.
Bu sesi biliyordu. Annesinin eski kayıtlarında duymuştu.
— Anne?
Deniz başını ona çevirdi.
— Leoniss, ne oldu?
Kadın sesi yeniden duyuldu.
— Babanın yanında duran kişiye güvenme.
Leoniss'in nefesi kesilecek gibi oldu. Babası birkaç adım ötedeydi. Gizemli kişi de odanın diğer tarafında duruyordu.
Annesi hangisini kastediyordu?
— Baba, orada mısın?
— Buradayım, kızım.
Leoniss sesin geldiği yöne dönecekti ki odanın öbür ucundan Deniz'in sesi yükseldi.
— Leoniss! Elimi bırakma!
Leoniss olduğu yerde kaldı.
Deniz'in eli hâlâ elindeydi.
Yanındaki Deniz de fısıldadı:
— Sakın o sese cevap verme.
Leoniss gözlerini kapatıp bir an düşündü.
— İkinizden hanginize inanacağımı nereden bileceğim?
— Bilemezsin, dedi yanındaki Deniz. — Şu an ben de olsam senin yerinde şüphelenirdim.
Bu cevap Leoniss'i hazırlıksız yakaladı.
Karanlıktaki ses yeniden konuştu.
— İlk karşılaştığınız günü hatırlıyor musun, Leoniss?
Leoniss cevap vermedi.
— Dükkândaki kamerayı tamir etmeye çalışmıştınız. Sonra birbirinize gülmüştünüz.
Leoniss'in yüzü gerildi.
Bu gerçekten yaşanmıştı. Ama karşılarındaki şey de biliyordu.
— Bunu nereden biliyorsun?
— Seni uzun zamandır izliyorum.
Metal Efendisi silahını kaldırdı.
— Yeter! Kimsin sen?
Cevap gelmedi.
Ekran yeniden açıldı.
Görüntüde Leoniss tek başına duruyordu. Yanında kimse görünmüyordu.
Altında şu yazı belirdi:
**İKİNCİ ÖZNE, LEONİSS'İN YANINDA.**
Leoniss yazıyı iki kez okudu.
— İkinci özne benim yanımdaysa, neden görüntüde yok?
Deniz de ekrana baktı. İlk kez söyleyecek bir şey bulamamıştı.
Kapının ardından metalik bir ses geldi.
Ardından dışarıdan mekanik bir ses duyuldu:
— Kayıt tamamlandı. Özneleri teslim edin.
Metal Efendisi'nin yüzü değişti. Silahını kapıya doğrulttu.
— Hepiniz geri çekilin.
Leoniss babasına yaklaştı.
— Ne geliyor?
— Bilmiyorum.
Babası silahını daha sıkı kavradı.
Kapının kilidi dönmeye başladı.
Gizemli kişi ekrandan uzaklaştı. Bakışları Leoniss'in bileğindeki mühre takılmıştı.
Leoniss bunu fark etti.
— Yine ne oldu?
Gizemli kişi cevap vermedi. Yalnızca mühre baktı.
Leoniss de bileğini çevirdi. Mührün yüzeyinde, daha önce dikkat etmediği ince bir çizgi belirmişti. Çizgi, ekrandaki beşinci siluetin uzattığı elin üzerinde gördüğü işaretle aynıydı.
Bir an için eski kayıt odasındaki görüntüyü hatırladı. Annesinin kucağındaki bebeğin bileğinde de buna benzeyen bir işaret vardı.
O zaman bunun bir yansıma olduğunu düşünmüştü.
Şimdi emin değildi.
— Baba, dedi yavaşça. — Bu işaret ne?
Metal Efendisi'nin bakışları Leoniss'in bileğine indi.
Kapının kilidi son kez döndü.
Metal Efendisi cevap vermedi.
Kapı aralandı.
Dışarıda kimse yoktu. Koridor karanlıktı. Yerde, kapının hemen önünde küçük bir metal parça duruyordu.
Leoniss eğilmek istedi ama Deniz kolundan tuttu.
— Dokunma.
Leoniss durdu.
Metal parçanın üzerinde aynı işaret vardı.
Tam o sırada koridorun derinliklerinden Leoniss'in kendi sesi duyuldu.
— Bu kez beni geride bırakma.
Leoniss'in yüzündeki ifade değişti.
Bu cümleyi daha önce hiç duymamıştı.
Ama nedenini bilmediği bir şekilde, sesin ardından aklına tek bir görüntü geldi: Karanlık bir oda, kapanan bir kapı ve uzanıp da yetişemediği küçük bir el.
Görüntü göz açıp kapayıncaya kadar kayboldu.
Leoniss olduğu yerde kaldı.
— Ben bunu daha önce gördüm, diye fısıldadı.
Metal Efendisi başını kaldırdı.
— Neyi?
Leoniss cevap veremedi.
Çünkü o an, hatırladığı şeyin bir anı mı yoksa kendisine gösterilen başka bir oyun mu olduğunu kendisi de bilmiyordu.