BÖLÜM: 4
Esin evine geldi ve hızlıca evdeki akıllı cihazları kontrol etti. Yalnızca televizyon açıktı ve sadece bir kanal yayın yapıyordu...
Haber kanalıydı...
Haberde şunlar geçiyordu:
" Sayın vatandaşlarımız Dünya savaşı yani zihinlerin savaşı başladı . Ben Ege Dilmen , bugün burada son yayınımı yapmaktayım...
İfritler ve cinler Dünya'yı ele geçirmek üzereler. Savaşın birinci günündeyiz ve bu savaş kanımca 10 gün sürecek... Bu 10 gün süre zarfında teslim olanlar kazanacak ama özgürlüklerinden olacaklar. Teslim olmayanlar ise ya derin sonsuzluk uykusuna girecek ya da hayatta kalmaya çalışacaklar..."
Esin sinirle kumandayı televizyona fırlattı.
Anne babası hala uyanmamıştı...
O neden uyumuyordu bunu bir türlü anlayamamıştı...
Çok korkuyordu...
Turan Amca 'nın söyledikleri aklından bir an olsun çıkmıyordu, üstelik haberden gördükleri oldukça saçmaydı... Peki neden bu savaş insanlar arasında değilken Ambargo uygulanıyordu... Neden?
Neden olduğuna dair bir fikri veya bilgisi yoktu...
Tekrardan geri sayım başladı...
Korkunç ses kulağında çınlıyordu.
3,2,1...
*Teslim ol, kurtul...*
*Ya teslim ol ya da öl...*
*Hizmetkar olmayı kabul et*
*Sonunda pes edeceksin*
*Zihinlerin savaşını bizzat kaybedeceksiniz*
Bu cümleler ardı ardına sıralanmıştı...
Esin cesaretle ayağa kalktı ve ona doğru gelen karartılara bağırarak cevap verdi.
*Teslim olmayacağım.*
*Teslim olmayacak ve yaşayacağım.*
*Hizmetkar olmayı kabul etmiyorum.*
*Sonuna dek mücadele edeceğim.*
*Zihinlerin savaşını ben kazanacağım.*
Esin bağıra çağıra cümlelerini sıraladı...
Karartılar gittikçe yoğunlaşmıştı...
Bir an olsun delirdiğini düşündü fakat herkes mi delirmişti. Ben hem yalnız hem de yalnız değildi. Ne yapacağımı bilmiyordu...
Esin etrafında dönen karartılara karşı çaresiz tek başına kalmıştı...
Anne ve babası da zihinlerin savaşını kaybetmişti.
Uyumak teslim olmaktan daha iyidir diye düşündü...
Esin bu savaşı ailesinin hatrı için kazanacaktı...
Esin gözlerinden akan yaşları sildi ve masaya oturup kahvaltısını yaptı. Babasının gazetesini okudu, annesinin günlük işlerini yaptı. Bahçedeki çiçekleri suladı, evin dizaynını değiştirdi...
Ev içinde yapılması gereken her şeyi yaptı...
Ölen sevgilisinden kalan künyeyi boynuna taktı.
Acısı dün gibi tazeydi.
Sevgilisini trafik kazasında kaybetmişti. Ondan sonra kimseyi hayatına almamıştı...
Esin gün sonunda kendini koltuğa attı...
Uykusu geliyordu...
Ve çok geçmeden uyudu...