BÖLÜM 17
‘Sözlük anlamı ile dua “çağırmak, seslenmek, istemek, yardım talep etmek” demektir. Dinî bir terim olarak ise insanın bütün benliğiyle Allah’a yönelerek maddî ve manevî isteklerini O’na arz etmesidir. Temeli, insanın Allah’a hâlini arz etmesi ve O’na niyazda bulunması olduğuna göre dua, Allah ile kul arasında bir irtibattır. Duada daima tâzim (Allah’ı yüceltme) ve bu tâzimle birlikte istekte bulunma anlamı vardır. Dua aynı zamanda zikir ve ibadettir. Böylece duada biri zikir ve saygı, diğeri de dilek olmak üzere iki unsur hep yan yana bulunur. Bu sebeple Hz. Peygamber (s.a.s.), “Dua, ibadetin özüdür.” (Tirmizî, De‘avât, 2 [3371]) buyurmuştur. Aynı sebeple en önemli ibadet olan namaz, dua (salât) kelimesiyle ifade edilmiştir (el-En'âm, 6/52; el-Kehf, 18/28). Diğer bir âyette de; “De ki; duanız (kulluğunuz) olmasa Rabbim size ne diye değer versin.” (el-Furkân, 25/77) buyrulmak suretiyle insanın ancak Allah’a olan bu yönelişiyle değer kazanabileceği belirtilmiştir. Duanın sadece Allah’a yöneltilmesi; Allah’tan başkasına, putlara veya kendilerine üstün nitelikler izafe edilen başka yaratıklara dua ve ibadet edilmemesi Kur’ân’da ısrarla vurgulanmıştır (eş-Şuarâ, 26/213; el-Kasas, 28/88)’
‘Dua etmek ne güzelmiş anne' dedikten sonra ‘amcamın yanına ne zaman gideceğiz anne'
‘Hele bir Ayşe gelsin, o zaman düşünürüz’
‘Ya o gelmeden amcam vefat ederse'
‘Allah korusun kızım'
‘Âmin anneciğim ama ölümün ne zaman geleceği belli mi?’
‘Kızım, ölüm lafını ağzına alma artık' dedi Filiz Hanım ‘Allah'ın izniyle amcan iyileşecek ve kızıyla beraber uzun yıllar yaşayacaklar’
‘Ha, bir şey daha var anne?’ dedikten sonra bir müddet sustu Şifanur.
Kızının susması üzerine Filiz Hanım:
‘Susmasana kız, ne diyeceksen çabuk de de çatlatma adamı'
‘Hani şu babamın arkadaşı Ufuk Bey vardı ya. Ayşe ablamın sevdiği gencin babası'
‘Eee, ne olmuş ona'
‘Oğlu geri dönmüş’
‘Onun Mustafa'dan başka oğlu da mı varmış?’
‘Evet, anne yıllar evvel Lokman yüzünden babasıyla küsmüş. Yıllar sonra da geri dönmeye karar vermiş'
‘Yine mi Lokman' dedi Filiz Hanım kızgınlıkla ‘Her taşın altından o çıkıyor’
‘Bir görsen anne, babasıyla buluşmak için can atıyor. Birde Allah var, çok da yakışıklı’ bunu derken yüzü kızarmış, utanmıştı.
Onun yüzünün kızarması annesinin gözlerinden kaçmamıştı. Bu yüzden de kızına:
‘Kız, ne oluyor sana, hiç kimseye böyle bir şey demezdin, yoksa…’
‘Aman anne, olur mu öyle şey’
‘Niye olmasın kızım, sonuçta evlenecek yaştasın’
‘Evlenmek istemediğimi kaç kere söyleyeceğim anne’
‘Ne bileyim kızım, sen yakışıklı genç deyince belki gönlün düşmüştür diye düşündüm’
‘Olsun veya olmasın anne, hem gel bakalım bekâr mı değil mi?’
Bölüm 21
‘Amca, beni annemin kabrine götürür müsün?’ dedi Ayşe.
‘Elbette ki kızım, yalnız şimdilik eve gidelim. Bir müddet dinlendikten sonra gideriz’ dedi Üzeyir Bey.
‘Hangi eve amca, ev mi kaldı?’ dedi Ayşe, sıkıntılı bir şekilde.
‘Kızım, bundan sonra benim evim senin evindir’
‘Amca, ya babam onu görebilir miyim?’
‘Tabii ki kızım, istersen hemen gidelim’
‘Şu an kendimi hazır hissetmiyorum amca’
‘Kızım, seni anlıyorum fakat babanın durumu çok ciddi. Her an onu kaybetme ihtimalimiz var’
‘Amca, eve gidelim önce bir dinleneyim daha sonra gideriz’
‘Tamam, kızım sen nasıl istersen’
Üzeyir Bey, Ayşe’yi hastaneden çıkarıp kendi evine götürürken o sırada da kendi evinde telaşlı ve neşeli bir hava vardı. Ayşe’nin gelmesinden dolayı hazırlık yapılmış onun gelmesini bekliyorlardı. Ayrıca onun için özel sofra da kurulmuştu.
Ayşe, hastaneden çıktıktan sonra içini tuhaf duygular kaplamıştı. Yıllardır gece kondu tipli evde yaşarken şimdi malikânede yaşayacaktı. Babasının kendisinin doğmadan evvel öldüğünü düşünürken oysaki gerçekler bambaşkaydı. Öldüğü düşündüğü babası yaşıyordu, akrabası olmadığını düşünürken amcası ortaya çıkmıştı.
Ayşe, Üzeyir Bey’in arabasına binerken o sırada onları uzaktan izleyen birisi vardı. Üzeyir Bey’i görünce gözlerine inanamamış tekrar takrar bakmıştı. Onları izleyen Lokman’dı.
‘Bu, bu Zübeyr değil mi?’ dedi kendi kendine ‘Ama o ölmüştü’ dedi hayretler içerisinde ‘Tabii ya beni kaçak durumuna düşüren ondan başkası olamaz ki’
‘Ne oldu patron, niçin kendi kendine konuşuyorsun’ bunu diyen adamı Zeynel’di.
Zeynel, onca şeye rağmen patronunu terk etmemiş, hep yanında olmuştu. Polislerin onları aradığını bile bile yine de yanından ayrılmamıştı.
‘Hiç, eski bir tanıdığımı gördüğümü sandım’
‘Bundan sonra ne yapacağı patron, ne elde var ne de avuçta’
‘Merak etme, eskiye döneceğiz tekrardan’
‘Nasıl olacak patron’
‘Şu karşıda giden adamı görüyor musun? İşte onun peşine düşüp işini bitireceğiz. Ondan sonrası kolay zaten’
‘Adamı mı öldüreceğiz patron?’
‘Ya yanındaki kız, onu ne yapacağız?’
‘Onu kaçırabilirsek işimiz kolaylaşır’
Lokman’ın öldürmeye niyetlendiği kişi Üzeyir Bey’di, yanındaki kızda Ayşe’ydi.
Üzeyir Bey, tam arabasına binecekti ki bir el silah sesi duyuldu. Ardından da yere düşen kandamlası.
Bölüm 22
‘Anne, babam geldi mi?’ dedi Şifanur.
‘Hayır, gelmedi kızım’
‘Şimdiye kadar gelmesi gerekirdi’ dedi Şifanur, endişeli bir şekilde.
Kızını, endişelendirmemeye çalışsa da Filiz Hanım’da endişeliydi, çünkü birkaç sefer aramasına rağmen Üzeyir Bey cevap vermemişti. Şoförünü de aramasına rağmen ondan da bir cevap yoktu.
‘Anne, bir daha arasana baba mı?’
‘Kızım, kaç sefer aradım ama cevap yok, hatta şoförünü de aradım ondan da bir cevap gelmedi.
Bir saat sonra…
‘Anne, babam niye cevap vermiyor’ dedi Şifanur, ağlamaklı bir ifadeyle.
‘Kızım endişelenme’ diyordu Filiz Hanım ama kendisi de içten içe endişeleniyordu.
Az sonra telefonları çaldı, arayan Üzeyir Bey’di.
‘Bak kızım, baban arıyor’ dedi Filiz Hanım, telefonunu kızı doğrulatarak. Daha sonra da telefonu açıp ‘alo’ dedi fakat karşıdaki kişi Üzeyir Bey değildi.
‘Hanımefendi’ dedi karşıdaki kişi ‘Ben polis memuru Sait Cemil’
‘Eşimin telefonu sizde ne arıyor’
‘Hanımefendi, eşiniz silahlı saldırıya uğradı’ dediği an Filiz Hanım’ın elleri ayakları boşaldı ve kaskatı kesildi. Bu yüzden de telefon elinden düştü.
‘Ne oldu anne, babama bir şey mi oldu?’ dedi Şifanur, annesini sarsarak.
O, annesini sarsıp kendisine gelmesine çabalarken telefondaki kişi de hanımefendi, hanımefendi diye sesleniyordu.
Şifanur, annesini sarsmayı bırakarak telefonu eline aldı ve ‘alo’ dedi.
‘Hanımefendi, Üzeyir Bey silahlı saldırı sonucu ağır yaralandı. Şu anda … hastanesinde ameliyatta’
Annesi gibi o da duyduğu karşısında şok olmuştu. Ne telefonu kapatabiliyordu ne de cevap verebiliyordu. Birkaç dakika öylece kalakaldı. Daha sonra telefondaki polis memuruna ‘tamam’ dedikten sonra telefonu kapadı. O sırada da annesi şoktan çıkamamıştı. Onun kendisine gelmesi için bira kaç tokat attı.
‘Anne, babam silahlı saldırıya uğramış ve … hastanesinde ameliyata alınmış. O yüzden vakit kaybetmeden … hastanesine gidelim’
Anne ve kız vakit kaybetmeden evden çıktılar. Hastaneye gelene kadar akla karayı seçmişlerdi. Trafik sıkışıklığı, Şifanur’un kullandığı arabanın teklemesi derken hastaneye gidene kadar epey bir zaman geçmişti.
Hastaneye geldiklerinde onları şoförleri karşılamıştı. O da kolundan hafif yaralanmış, bu yüzden de kolu sarılıydı.
‘Ömer, kim yaptı bunu?’ dedi Filiz Hanım, telaşla. Ardından da ona ‘Ayşe, o nerede?’ diye sordu.
‘Bilmiyorum Filiz Hanım, tek bildiğim iki kişi olmaları’
‘Ayşe ablam, o da babamın yanında olmalıydı’ dedi Şifanur, gözleri dolu bir şekilde. Daha sonra da ‘Peki, o nerede?’
‘Şifanur Hanım, Üzeyir Bey’i silahla vuran o kişiler Ayşe Hanım’ı kaçırmaya çalıştılar. Bende onlara engel oldum. Belimdeki silahla ikisine de ateş ederek kaçırmalarına engel oldum’
‘Ayşe, Ayşe’ye bir şey oldu mu?’ dedi Filiz Hanım.
‘Ayşe Hanım’ı onlardan kurtarmak isterken silahımdan çıkan mermiler ona da isabet etti. Bundan dolayı o da şu an ameli