28. Bölüm – Saklanan Fotoğraf

Sabah Lina mutfağa indiğinde Eren çoktan kahvaltı masasındaydı. Önündeki kahveden bir yudum almış, telefonuna bakıyordu.

“Günaydın.”

Eren başını kaldırdı.

“Günaydın. Erken kalkmışsın.”

“Uyuyamadım.”

“Dünkü fotoğraf yüzünden mi?”

Lina karşısındaki sandalyeye oturdu.

“Biraz da Selma yüzünden. Fotoğrafı görünce yüzünün nasıl değiştiğini gördün mü?”

“Gördüm.”

“Bence bir şey biliyor.”

Eren kahvesini masaya bıraktı.

“Biliyor olabilir. Ama ne bildiğini öğrenmeden üzerine gitmeyelim.”

Lina itiraz etmedi. Zaten Selma'yla yeniden tartışmak istemiyordu.

“Peki, babam ne zaman gelecek?”

“Dün gece aradım. Bugün uğrayacağını söyledi.”

Lina bir süre düşündü.

“Bu kez gerçekten konuşur mu sence?”

“Bilmiyorum. Ama en azından sormayı deneyeceğiz.”

Tam o sırada Karan mutfağa girdi.

“Günaydın. Yine erkenden mi başladınız aile toplantısına?”

Lina gülümsedi.

“Sen de katılmak ister misin?”

“Ben kahvaltı varsa her toplantıya katılırım.”

Eren başını iki yana salladı.

“Önce bir şeyler ye de sonra konuş.”

Karan sandalyeyi çekip oturdu.

“Bu evde insanın huzurla kahvaltı yapmasına bile izin yok.”

Lina güldü. Birkaç gündür ilk defa sabahın bu kadar sıradan geçmesi hoşuna gitmişti.

Kahvaltıdan sonra Demir çalışma odasına geldi. Elinde dün buldukları fotoğraf vardı.

“Bir daha baktım,” dedi.

Eren fotoğrafı aldı.

“Bir şey fark ettin mi?”

“Fotoğrafın çekildiği yer eski istasyonun yakınındaki araziye benziyor. Tam emin değilim ama arka plandaki bina aynı olabilir.”

Lina hemen ayağa kalktı.

“Yani Selma ve Rauf orada mı buluşmuş?”

“Öyle görünüyor. Ama fotoğrafın nerede çekildiğini kesinleştirmeden bir şey söyleyemeyiz.”

Karan fotoğrafın arkasını çevirdi.

“Peki çocuk?”

Demir başını iki yana salladı.

“Onunla ilgili hiçbir bilgi bulamadım.”

Lina, fotoğraftaki küçük çocuğun yüzünü hatırlamaya çalıştı.

“Selma'ya tekrar sorsak?”

Eren cevap verdi.

“Önce babamızı dinleyelim. Belki o da bir şey biliyordur.”

Demir bilgisayarını kapattı.

“Bu arada Lara'yla ilgili de yeni bir şey yok.”

Karan'ın yüzü düştü.

“Annem sabahtan beri telefonun başında. Dün gece de doğru düzgün uyumadı.”

Lina sessizce dinledi.

“Lara'yı bulduğumuzda onunla konuşmak istiyorum,” dedi.

Karan şaşırdı.

“Neden?”

“Çünkü benimle ilgili ne düşünürse düşünsün, başına bir şey gelmesini istemiyorum. Bir de belki bu olanları birlikte anlamaya çalışabiliriz.”

Karan hafifçe gülümsedi.

“Umarım o da bunu anlar.”

Lara bulunduğu odada pencerenin önünde oturuyordu.

Dışarıyı görebiliyordu ama nerede olduğunu anlayamıyordu. Telefonunu çoktan elinden almışlardı. Evdekilere ulaşmak için defalarca fırsat kollamış, fakat kapının önünden ayrılan olmamıştı.

Kapı açıldığında içeri dün gördüğü adam girdi.

“Bir şey öğrenmek istiyorum,” dedi Lara.

Adam cevap vermeden karşısındaki sandalyeye oturdu.

“Annemle ne işiniz var?”

“Anneni uzun zamandır tanıyoruz.”

“Ben de bunu soruyorum zaten. Neden?”

Adam masaya eski bir fotoğraf bıraktı.

Lara fotoğrafı eline aldı. Selma, Evren ve aralarında duran küçük bir çocuk vardı.

“Bu çocuk kim?”

“Bunu senin bilmen gerektiğini düşündük.”

“Ben bu fotoğrafı ilk defa görüyorum.”

Adam ona baktı.

“Annen sana geçmişi anlatmamış demek ki.”

Lara fotoğrafı masaya bıraktı.

“Annemin neyi sakladığıyla ilgilenmiyorum. Beni buradan çıkarın.”

Adam ayağa kalktı.

“Bunu yapabilecek kişi sen değilsin.”

“Peki kim?”

Adam kapıya yöneldi.

“Belki de annen.”

Lara arkasından seslendi ama adam durmadı.

Kapı kapandığında fotoğrafı yeniden eline aldı. Annesinin kendisinden sakladığı bir şey olabileceğini düşünmek istemiyordu.

Fakat fotoğraf gözünün önünden gitmiyordu.

Öğleden sonra Evren geldi.

Salona girdiğinde Selma hemen yanına gitti.

“Lara'dan hâlâ haber yok.”

Evren eşinin omzuna dokundu.

“Aramaya devam ediyorlar. Bulacağız.”

Demir elindeki fotoğrafı masaya bıraktı.

“Bunu görmen gerekiyor.”

Evren fotoğrafı eline aldı. Önce Selma'ya, sonra Rauf'a baktı.

“Bunu nereden buldunuz?”

“Bize gönderildi,” dedi Demir.

Evren fotoğrafın arkasını çevirdi. Yazıyı okuduğunda yüzü değişti.

“Bu fotoğrafı daha önce görmedim.”

Lina karşısında duruyordu.

“Rauf'u tanıyorsun. Selma da tanıyor. Peki bu çocuk kim?”

Evren fotoğrafa yeniden baktı.

“Bilmiyorum.”

Selma hemen araya girdi.

“Bu fotoğraflarla ne yapmaya çalışıyorsunuz? Her gördüğünüz şeyi gerçek kabul edemezsiniz.”

Demir ona döndü.

“Gerçek olduğunu söylemedik. Sadece ne anlama geldiğini öğrenmek istiyoruz.”

Evren fotoğrafı masaya bıraktı.

“Rauf'un eski istasyonla bağlantısı vardı. Ama bu fotoğrafın orada çekildiğini bilmiyorum.”

Eren dikkatle babasına baktı.

“Peki neden orayla ilgili konuşmak istemiyorsun?”

Evren bir süre sustu.

“Çünkü orada yaşananların hepsini bilmiyorum. Bildiklerim de düşündüğünüz kadar basit değil.”

Lina'nın sabrı tükenmişti.

“Yine aynı şey. Herkes bir şey biliyor ama kimse anlatmıyor.”

Evren kızına baktı.

“Lina, sana bilmediğim bir şeyi anlatamam.”

“Peki bildiklerini anlatabilecek misin?”

Evren cevap vermeden önce Selma ayağa kalktı.

“Bu konuşma hiçbir yere varmıyor.”

Lina ona döndü.

“Belki de artık konuşmamız gerekiyor.”

Selma bir şey söylemedi. Salondan çıktı.

Evren de peşinden gitmedi.

Akşamüstü Lina, Eren ve Karan biraz hava almak için bahçeye çıktı.

Karan eski günlerden bahsediyordu. Eren'in çocukken sürekli bir şeyleri kırdığını, sonra suçu başkasına attığını anlatınca Lina gülmeye başladı.

“Gerçekten mi?”

Eren itiraz etti.

“Bir kere oldu.”

“Bir kere mi? Ben saymayı bıraktım,” dedi Karan.

“Sen de her şeyi anlatmak zorunda mısın?”

Lina ikisine bakıp güldü.

“Keşke sizi daha önce tanısaydım.”

Bu söz üzerine ikisi de sustu.

Eren, Lina'nın yanına oturdu.

“Biz de isterdik.”

Lina bahçeye baktı.

“Bazen kendimi dışarıdan gelmiş biri gibi hissediyorum. Sanki siz yıllardır aynı hayatı yaşamışsınız da ben sonradan aranıza girmişim.”

Karan başını salladı.

“Çünkü öyle oldu. Ama bundan sonrası değişebilir.”

“Lara da böyle hissediyor olabilir.”

Eren ona döndü.

“Olabilir. Ama bu sana kötü davranmasını haklı çıkarmaz.”

“Biliyorum. Yine de onu anlamaya çalışmak istiyorum.”

Karan hafifçe gülümsedi.

“Bence önce birbirinizi tanımanız gerekiyor.”

Lina başını salladı.

Bir süre daha bahçede oturdular. Sonra Lina'nın telefonu titredi.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

Lara'yı merak ediyorsan eski istasyona bak.

Eren mesajı okudu.

“Yine aynı kişiler.”

Karan telefonu Lina'dan aldı.

“Bizi oraya çekmeye çalışıyor olabilirler.”

“Lara gerçekten oradaysa?” diye sordu Lina.

Eren hemen cevap verdi.

“Bunu öğrenmenin daha güvenli bir yolunu bulacağız. Tek başımıza gitmeyeceğiz.”

Gece Demir çalışma odasında eski kayıtları incelerken kardeşlerini yanına çağırdı.

“Eski istasyonla ilgili bir görüntü buldum.”

Eren ekrana yaklaştı.

“Ne görüntüsü?”

“Birkaç gün önce çekilmiş. İstasyonun önünde bir araç durmuş. İçinden inen kişinin yüzü görünmüyor ama aracın modeli tanıdık.”

Karan ekrana baktı.

“Lara olabilir mi?”

“Bilmiyorum. Görüntü çok net değil.”

Lina kapının yanında durmuş onları dinliyordu.

“Babamı tekrar arayalım.”

Eren telefonunu çıkardı.

Evren kısa sürede açtı.

“Eren?”

“Eski istasyonla ilgili bir görüntü bulduk. Oraya gitmemizi istemediğini biliyorum ama nedenini anlatman gerekiyor.”

Evren'in sesi ciddileşti.

“Oraya gitmeyin. Yarın tekrar geleceğim.”

“Baba, Lara kayıp. Bize yardım etmen gerekiyor.”

“Biliyorum. Ben de onu bulmaya çalışıyorum.”

Eren biraz daha konuşmak istedi ama Evren telefonu kapattı.

Karan sinirle sandalyesine yaslandı.

“Böyle hiçbir yere varamayacağız.”

Demir bilgisayarın ekranını kapattı.

“Yarın babamızı bekleyelim. Ama bu arada Lara'yla ilgili başka bir iz bulmaya çalışacağım.”

Lina odasına çıktığında masanın üzerinde küçük bir kutu gördü.

Kutunun nereden geldiğini bilmiyordu.

Yavaşça kapağını açtı.

İçinde kırmızı bir kurdele vardı.

Lina kurdeleyi eline aldı. Daha önce gördüğü kırmızı kurdeleyi hatırladı. Eski fotoğraftaki çocuğun bileğinde de buna benzer bir kurdele vardı.

Kurdeyenin arka