29. BÖLÜM – Kalbe Dokunan Sırlar

Kırmızı kurdeleyi masanın üzerine bırakmış, dakikalardır ona bakıyordum. Üzerindeki Mira ismi aklımdan çıkmıyordu. Daha önce gördüğüm fotoğraflarda, rüyalarımda ve o kısa görüntülerde aynı kurdele vardı. Şimdi ise odamda duruyordu.

Birinin bunu odama nasıl bıraktığını bilmiyordum. Daha da önemlisi, Mira'nın kim olduğunu…

Karan yatağın kenarına oturmuş, kurdeleyi inceliyordu.

“Bunu daha önce gördüğünden emin misin?” diye sordu.

“Eminim. Fotoğraftaki küçük kızın saçındaydı. Birkaç kez de aynı kızı gördüm.”

“Peki, Mira olduğunu nereden biliyorsun?”

“Bilmiyorum. Sadece kurdelenin üzerindeki isim dikkatimi çekti.”

Karan kurdeleyi masaya bıraktı.

“Demir'e gösterelim. Belki eski belgelerde bu isimle karşılaşmıştır.”

Tam o sırada kapı açıldı. Eren içeri girdi.

“Burada ne yapıyorsunuz? Demir aşağıda sizi bekliyor.”

Karan kurdeleyi gösterdi.

“Yeni bir şey bulduk.”

Eren'in yüzündeki ifade değişti.

“Yine mi?”

“Maalesef,” dedim. “Bu kez de Mira.”

Eren kurdeleyi eline aldı, üzerindeki ismi dikkatlice okudu.

“Bunu daha önce gördüğünü söylemiştin.”

“Evet. Annemin sakladığı şeylerle bir ilgisi olduğunu düşünüyorum.”

“Öyleyse aşağı inelim. Demir de bir şeyler bulmuş.”

Üçümüz birlikte salona indik.

Demir masanın üzerine birkaç fotoğraf ve eski belge yaymıştı. Bizi görünce elindeki kâğıdı bıraktı.

“Sonunda geldiniz. Size göstereceğim bir şey var.”

Eren kurdeleyi masaya koydu.

“Önce seninkine bakalım. Bizim de yeni bir sorunumuz var.”

Demir kurdeleyi eline aldı. Üzerindeki ismi görünce bir süre düşündü.

“Mira…”

“Tanıdın mı?” diye sordum.

“Hayır. Ama bu isim bana yabancı gelmedi.”

Çekmeceden eski not defterini çıkardı. Sayfaları tek tek çevirdikten sonra bir yerde durdu.

“Bakın.”

Hepimiz masanın etrafında toplandık.

Sayfanın ortasında annemin el yazısıyla yazılmış tek bir isim vardı.

Mira.

Yanında da bir tarih: 14 Eylül.

Yazıyı görünce içimde garip bir his oluştu. Annemin el yazısını tanıyordum. Yıllar geçse de bazı şeyleri unutmak mümkün değildi.

“Annem yazmış,” dedim.

Demir başını salladı.

“Evet. Ama neden yazdığını bilmiyoruz.”

“Bu tarih daha önce de karşımıza çıkmıştı,” dedi Eren. “Eski istasyonla ilgili belgelerde de aynı tarih vardı.”

“Yani bunların hepsi birbirine mi bağlı?” diye sordum.

Demir defteri kapattı.

“Şimdilik sadece tahmin yürütebiliriz. Biraz daha araştırmamız gerekiyor.”

Cevap alamamak artık beni şaşırtmıyordu. Bu evde her sorunun ardından üç yeni soru çıkıyordu.

Öğleden sonra biraz hava almak için bahçeye çıktım. Son günlerde evden dışarı çıkmak bile iyi geliyordu. Sürekli aynı insanlarla, aynı fotoğraflarla ve aynı sorularla uğraşmaktan yorulmuştum.

Bahçedeki banka oturup telefonuma baktım. Birkaç dakika sonra arkamdan bir ses geldi.

“Burada olduğunu tahmin etmiştim.”

Başımı çevirdiğimde Adrian'ı gördüm.

“Beni mi arıyordun?”

“Hayır. Sadece biraz hava almak istedim. Seni görünce yanına geleyim dedim.”

Yanımdaki yeri gösterdim.

“Oturabilirsin.”

Adrian yanıma oturdu. Bir süre konuşmadık. Bahçedeki ağaçlardan gelen yaprak sesleri dışında pek bir şey duyulmuyordu.

“Son zamanlarda pek iyi görünmüyorsun,” dedi.

“İyi görünmek zorunda mıyım?”

“Değilsin. Sadece merak ettim.”

Gülümsedim ama pek içimden gelmedi.

“Bazen her şeyi bırakıp gitmek istiyorum. Sonra annemin mektupları aklıma geliyor. Bir şeyleri öğrenmeden gidersem sanki ona verdiğim sözü tutmamışım gibi hissediyorum.”

Adrian bir süre düşündü.

“Annenin senden istediği şeyin kendini bu kadar yormak olduğunu sanmıyorum.”

“Onu tanımıyordun.”

“Haklısın. Tanımıyordum. Ama senin anlattıklarından anladığım kadarıyla seni korumaya çalışmış.”

“Beni korumak için benden bu kadar şey saklaması doğru muydu, bilmiyorum.”

“Belki de o da başka bir seçeneği olmadığını düşünüyordu.”

Başımı önüme eğdim.

“Bazen ona çok kızıyorum. Sonra keşke burada olsaydı da bütün bunları yüzüne sorabilseydim diyorum.”

Adrian hemen cevap vermedi. Birkaç saniye sonra konuştu.

“Birini özlemek, ona hiç kırılmadığın anlamına gelmiyor.”

Ona baktım.

“Bunu nasıl bu kadar kolay söyleyebiliyorsun?”

“Kolay olduğunu söylemedim.”

Bir süre göz göze kaldık. Sonra bakışlarımı kaçırdım.

“Seninle konuşunca biraz rahatlıyorum,” dedim.

Adrian'ın yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.

“Ben de seninle konuşmayı seviyorum.”

Bu kez ne söyleyeceğimi bilemedim.

“Yalnız, bunu Karan duyarsa başıma kakar.”

Adrian güldü.

“Sanırım Karan'ın bu konuda söyleyecek çok şeyi olur.”

“Kesinlikle.”

Birlikte güldük. Günlerdir ilk defa kafamdaki düşüncelerden biraz olsun uzaklaşmıştım.

Adrian cebinden katlanmış eski bir fotoğraf çıkardı.

“Bu arada sana göstermek istediğim bir şey vardı.”

Fotoğrafı aldım. Eski istasyonun önünde çekilmişti. Birkaç kişi görünüyordu ama yüzleri oldukça belirsizdi.

“Bunu nereden buldun?”

“Babamın eski eşyalarının arasında. Rauf'un adını araştırırken karşıma çıktı.”

“Baban Rauf'u tanıyor muydu?”

“Doğrudan tanıyıp tanımadığını bilmiyorum. Ama babamın, Evren'in babasıyla geçmişten gelen bir tanışıklığı varmış. Bana pek bir şey anlatmadı.”

Fotoğrafın arkasını çevirdim.

Bir cümle yazıyordu:

Bazı insanlar geçmişte kalmaz. Sadece doğru zamanı bekler.

“Bunu Demir'in görmesi gerekiyor.”

“Ben de öyle düşündüm.”

Fotoğrafı ona uzatırken ellerimiz kısa bir an birbirine değdi. İkimiz de bir şey söylemedik. Ben fotoğrafa bakmaya devam ettim, Adrian ise ayağa kalktı.

“İstersen içeri geçelim.”

“Olur.”

Salona girdiğimizde Karan koltukta oturuyordu. Bizi görünce yüzünde muzip bir ifade oluştu.

“Nerelerdeydiniz bakalım?”

“Bahçedeydik,” dedim.

“Onu ben de tahmin ettim.”

“Karan, başlama.”

“Daha hiçbir şey söylemedim.”

Adrian hafifçe gülümsedi ve fotoğrafı Demir'e uzattı. Demir fotoğrafı eline alır almaz dikkatle incelemeye başladı.

“Bu eski istasyonun önü.”

“Evet,” dedi Adrian. “Fotoğrafı babamın eşyalarında buldum.”

Eren de yanımıza geldi.

“Peki bunlar kim?”

“Bilmiyorum. Fotoğrafın arkasındaki yazı dışında bir bilgi yok.”

Demir fotoğrafı masaya bıraktı.

“Bunu diğer belgelerle karşılaştırmam gerekiyor.”

Tam o sırada telefonuma bir mesaj geldi.

Bilinmeyen bir numaraydı.

Mira'yı arıyorsan yanlış kişiye bakıyorsun.

Mesajı birkaç kez okudum. Ardından ikinci bir mesaj geldi.

Önce Lara'yı bul. Çünkü onun bildikleri seni daha çok şaşırtacak.

Telefonu Eren'e uzattım.

“Yine onlar mı?”

Eren mesajları okuduktan sonra telefonu Demir'e verdi.

“Bunu araştırmamız gerekiyor.”

Karan hemen telefonunu çıkardı. Lara'dan bir haber olup olmadığını öğrenmek için arama yaptı. Bir süre karşı tarafı dinledi.

“Ne zaman bulunmuş?”

Hepimiz ona döndük.

“Emin misiniz?”

Telefonu kapattığında yüzü ciddileşmişti.

“Lara'yla ilgili bir iz bulmuşlar. Eski istasyonun yakınındaki terk edilmiş binalardan birinin çevresinde ona ait bir eşya bulunmuş.”

“Lara orada mıymış?” diye sordum.

“Henüz bilmiyorlar. Ama eşyanın ona ait olduğu doğrulanmış.”

Tam o sırada Selma salona girdi.

“Ne oldu? Neden hepiniz böyle bakıyorsunuz?”

Eren durumu anlattı.

“Lara'yla ilgili bir iz bulunmuş.”

Selma'nın yüzündeki endişeyi görmek zor değildi.

“Ne izi? Nerede bulmuşlar?”

“Eski istasyonun yakınında.”

Selma bir an sustu.

“Peki şimdi ne yapacaksınız? Bir şey buldunuz diye oturup bekleyecek misiniz?”

“Anne, sakin ol,” dedi Karan.

“Nasıl sakin olayım? Kızım günlerdir ortada yok!”

Selma'nın bakışları bana çevrildi.

“Bütün bunlar sen geldikten sonra başladı.”

İçimden derin bir nefes aldım.

“Lara'nın kaybolmasını ben istemedim.”

“Bilmiyorum. Ama senin peşine düştüğün sırların hepimize zarar verdiği ortada.”

Eren araya girdi.

“Selma, Lina'yı suçlamanın kimseye faydası yok. Şu an önemli olan Lara'yı bulmak.”

Selma cevap vermedi. Sadece başını çevirip salondan çıktı.

Arkasından baktım. Onunla aramızdaki sorunların kolay kolay düzelmeyeceğini artık anlamıştım.

Akşam herkes salondayken telefonum yeniden titredi.

Bu defa bir fotoğraf gelmişti.

Lara'ydı.

Bir sandalyede oturuyordu. Yorgun görünüyordu ama fotoğrafta ciddi bir yaralanma belirtisi yoktu. Elinde küçük bi