30. BÖLÜM – Artık Sizi İstemiyorum

Sabah uyandığımda evde bir tuhaflık olduğunu hissettim. Normalde bu saatlerde mutfaktan sesler gelir, Karan'ın birilerine takıldığını duyardım. Ama bugün ev sessizdi. Daha doğrusu, aşağıdan gelen konuşmalar pek de sakin olmadıklarını gösteriyordu.

Üzerimi değiştirip aşağı indim.

Salona girdiğimde Eren, Demir ve Karan'ı ayakta gördüm. Babam da oradaydı. Masanın üzerinde birkaç fotoğraf ve telefon duruyordu.

“Günaydın.”

Kimse cevap vermedi.

Yüzlerine tek tek baktım.

“Ne oldu? Neden böyle duruyorsunuz?”

Demir elindeki fotoğrafı masaya bıraktı.

“Dün gece gelen mesajı neden bize söylemedin?”

Kaşlarımı çattım.

“Hangi mesajı?”

“Lina, lütfen. Bilmiyormuş gibi davranma.”

“Demir, gerçekten ne dediğini anlamıyorum.”

Eren araya girdi.

“Dün gece telefonuna bir mesaj gelmiş. Bunu neden bizimle paylaşmadın?”

“Mesajı sabah gördüm. Size söyleyecektim zaten.”

Demir başını iki yana salladı.

“Her seferinde aynı şey. Bir şey oluyor, sen kendi başına karar veriyorsun. Biz de her şeyi sonradan öğreniyoruz.”

İçimden derin bir nefes aldım.

“Ben kendi başıma hiçbir şey yapmadım.”

“Peki, o zaman neden sürekli kendini tehlikenin ortasına atıyorsun?” diye çıkıştı Demir.

Karan hemen araya girdi.

“Demir, biraz sakin konuş.”

“Nasıl sakin olayım? Lara hâlâ ortada yok. Annem günlerdir perişan. Bir de bunlarla uğraşıyoruz.”

Ona şaşkınlıkla baktım.

“Bunlarla derken?”

“Lina, şimdi tartışmanın sırası değil.”

“Ben de zaten tartışmak istemiyorum. Sadece neden herkesin öfkesi benden çıkıyor, onu anlamaya çalışıyorum.”

Eren bana döndü.

“Kimse sana kızmak istemiyor. Seni korumaya çalışıyoruz.”

İşte yine aynı cümle.

“Ben sizden korunmak istemiyorum!”

Sesim biraz yükselmişti. Salondakiler sustu.

Eren yanıma yaklaşmaya çalıştı ama olduğum yerde kaldım.

“Lina, yanlış anlıyorsun.”

“Hayır, artık çok iyi anlıyorum. Ne yapsam bir sorun oluyor. Konuşsam kızıyorsunuz, sussam yine kızıyorsunuz. Bana güvenmediğiniz o kadar belli ki!”

Demir kollarını göğsünde birleştirdi.

“Biz senden sadece biraz daha dikkatli olmanı istiyoruz.”

“Ben çocuk değilim, Demir!”

“Bunun çocuk olmakla ilgisi yok.”

“Peki, neyle ilgisi var? Söyle, dinliyorum.”

Demir cevap vermedi.

Gözlerim dolmaya başlamıştı. Yine de kendimi tutmaya çalıştım.

“Ben buraya geldiğimde neyle karşılaşacağımı bilmiyordum. Bir ailem olduğunu öğrendim. Üç tane abim olduğunu öğrendim. Yıllarca bilmediğim insanların hayatına bir anda girdim. Hepinizi tanımaya çalıştım. Size alışmak istedim. Ama ne zaman bir şey olsa dönüp dolaşıp suçlanan yine ben oluyorum.”

Karan'ın yüzündeki ifade değişti.

“Lina, biz seni suçlamıyoruz.”

“Öyle mi? O zaman neden sürekli hesap soruyorsunuz?”

Eren sessizce bana bakıyordu.

“Ben de sizin gibi olmak istedim,” dedim. “Sizinle oturup konuşmak, gülmek, bir şeyler paylaşmak istedim. Bir abim olduğunda nasıl hissedeceğimi yıllarca merak ettim. Şimdi üç abim var ama kendimi hiç olmadığım kadar yalnız hissediyorum.”

Karan başını eğdi.

Eren bir şey söylemek için ağzını açtı.

“Biz de seni kaybetmek istemiyoruz.”

Acı bir şekilde güldüm.

“Beni kaybetmekten korkuyorsunuz ama yanınızda olduğumda bana nasıl davranıyorsunuz, hiç farkında mısınız?”

“Lina…”

“Beni tanımaya çalışmadan sürekli ne yapmam gerektiğini söylüyorsunuz. Ben sizin kardeşinizim, düşmanınız değilim!”

Demir'in bakışları yere indi.

Bir süre kimse konuşmadı. İçimde biriken her şey artık ağzımdan dökülüyordu.

“Yeter artık. Gerçekten yoruldum. Ben de bu evde rahatça nefes almak istiyorum. Her sabah kimin bana kızacağını düşünerek uyanmak istemiyorum.”

Eren yavaşça yanıma geldi.

“Böyle olsun istemedik.”

“İstememiş olmanız hiçbir şeyi değiştirmiyor.”

Bir an durdum. Söyleyeceklerimi kendim bile tam olarak düşünememiştim ama artık susmak istemiyordum.

“Artık sizi istemiyorum.”

Üçü de donup kaldı.

Karan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti. Eren gözlerini benden ayırmadı. Demir ise ilk defa söyleyecek söz bulamadı.

Eren güçlükle konuştu.

“Bunu gerçekten mi istiyorsun?”

“Şu an evet. Bir süre benden uzak durun. Sürekli abim olduğunuzu söyleyip sonra bana yabancı biriymişim gibi davranmanızdan bıktım.”

Arkamı döndüm.

“Lina, bekle,” diye seslendi Karan.

Ama durmadım. Merdivenleri çıkıp odama girdim ve kapıyı kapattım.

Salonda uzun süre kimse konuşmadı.

Karan koltuğa oturdu. Ellerini dizlerinin üzerine koyup başını öne eğdi.

“Bence bu sefer gerçekten kırdık onu.”

Demir masadaki fotoğrafları toplamaya başladı.

“Biz sadece başına bir şey gelmesinden korkuyoruz.”

Eren ona döndü.

“Bunu biliyoruz Demir. Ama Lina da korkuyor, o da üzülüyor. Biz hiç onun ne hissettiğini düşündük mü?”

Demir cevap vermedi.

Karan başını kaldırdı.

“Buraya geldiğinden beri tek istediği şey bizimle bir aile olabilmek. Bazen bir şey anlatmak için yanımıza geliyor, biz daha konuşmasına fırsat vermeden ne yapması gerektiğini söylüyoruz.”

Eren merdivenlere baktı.

“Onu yıllarca tanıyamadık. Şimdi de kendi davranışlarımızla aramıza mesafe koyuyoruz.”

Babam o zamana kadar sessizce onları dinlemişti.

“Birbirinizi yeni tanıyorsunuz,” dedi. “Ama bu, birbirinizi kırmanızı normal yapmaz. Lina'nın da zamana ihtiyacı var. Sizin de onu gerçekten dinlemeyi öğrenmeniz gerekiyor.”

Demir derin bir nefes aldı.

“Peki, şimdi ne yapacağız?”

“Şimdilik üzerine gitmeyeceğiz,” dedi Eren. “Konuşmak istemiyorsa zorlamayacağız.”

Karan başını salladı.

“Yalnız bırakmak da istemiyorum.”

“Bazen birini seviyorsan biraz geri çekilmeyi de bilmen gerekir,” dedi Eren.

Odama çıktığımda doğrudan yatağın kenarına oturdum.

Söylediklerim için pişman mıydım, bilmiyordum. Onları gerçekten hayatımdan çıkarmak istemiyordum. Ama böyle devam ederse aramızdaki bağın daha fazla zarar göreceğinden korkuyordum.

Telefonum titredi.

Adrian'dan mesaj gelmişti.

Adrian: Günaydın. Bugün seni göremedim. Her şey yolunda mı?

Bir süre ekrana baktım.

Ben: Pek sayılmaz.

Adrian: Bir şey mi oldu?

Ben: Abilerimle tartıştım.

Cevabı fazla beklemedim.

Adrian: Konuşmak istersen dinlerim. İstemiyorsan da sorun değil.

Bu mesajı okuyunca istemsizce gülümsedim.

Ben: Şu an konuşmak istemiyorum.

Adrian: Tamam. Kendini hazır hissettiğinde konuşuruz.

Telefonu bıraktım.

Bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, karşısındakinin onu zorlamadan yanında durmasıydı.

Bir süre sonra kapım çalındı.

“Lina?”

Eren'in sesiydi.

Cevap vermedim.

“İçeri girmeyeceğim. Sadece bir şey söylemek istiyorum.”

Yatağın kenarında sessizce oturmaya devam ettim.

“Sabah söylediklerimiz için özür dilerim. Seni dinlemeden üstüne geldik. Haklı olduğun yerler var.”

Gözlerimi kapattım.

“Şimdi konuşmak istemiyorum Eren.”

“Tamam. Seni zorlamayacağım.”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Yalnız, şunu bilmeni istiyorum. Sen bizim kardeşimizsin. Bunu sadece sözle söylemek istemiyoruz. Sana bunu hissettirmemiz gerektiğini de biliyorum.”

Cevap vermedim.

Eren bir süre daha kapının önünde bekledi. Sonra yavaşça uzaklaştı.

Yatağa uzanıp tavana baktım.

Onları kardeşim olarak görmek istemiştim. Hâlâ da istiyordum belki. Ama sadece aynı babaya sahip olmak, bir anda aile olabileceğimiz anlamına gelmiyordu.

Beni dinlemeleri gerekiyordu.

Bana güvenmeleri gerekiyordu.

Ve en önemlisi, ben de onların yanında kendim olabilmeliydim.

Artık her seferinde ilk adımı atan kişi olmak istemiyordum.

Bu kez biraz da onlar uğraşmalıydı.