31. BÖLÜM – Biz Ne Yaptık?

Lina'nın odasına çıkmasının üzerinden epey zaman geçmişti. Salonda üç kardeş de sessizdi.

Karan koltuğa oturmuş, ellerini birbirine kenetlemişti. Demir masanın üzerindeki fotoğrafları topluyor gibi görünse de aklı başka yerdeydi. Eren ise ara sıra merdivenlere bakıyordu.

Sonunda Karan dayanamadı.

“Biz ne yaptık böyle?”

Demir elindeki fotoğrafı masaya bıraktı.

“Ne yapmamızı bekliyorsun?”

“Gerçekten anlamıyor musun? Kız kardeşimiz bize artık sizi istemiyorum dedi.”

Demir cevap vermedi.

Karan devam etti:

“Buraya geldiğinden beri bizimle yakınlaşmaya çalışıyor. Birlikte vakit geçirmek istiyor, bizi tanımaya çalışıyor. Biz ne yapıyoruz? Her fırsatta ona kızıyoruz.”

Eren koltuğun karşısındaki sandalyeye oturdu.

“Sabah söyledikleri aklımdan çıkmıyor.”

“Hangisi?” diye sordu Demir.

“Üçümüzün yanında kendini yalnız hissettiğini söylediği an.”

Karan başını salladı.

“Ben de onu unutamıyorum. Bir düşünün, yıllarca abileri olduğunu bilmeden yaşamış. Sonra bizi bulmuş. Belki de hayatında ilk defa bir aileye sahip olduğunu hissetmek istemişti.”

Demir derin bir nefes aldı.

“Ben sadece başına bir şey gelmesinden korkuyorum. Lara kayıp, bu insanlar Lina'nın peşinde. Ne yapacağımızı şaşırdım.”

Eren ona baktı.

“Bizim korkmamız, Lina'ya böyle davranmamızı haklı çıkarmaz.”

“Biliyorum,” dedi Demir. “Ama bazen ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum.”

Karan hafifçe öne eğildi.

“Onun da bilmediği çok şey var. Üstelik bütün bunların içine bizden daha sonradan girdi. Biraz da onu anlamaya çalışsak?”

Eren başını salladı.

“Artık onu sürekli korumaya çalışmak yerine dinlememiz gerekiyor.”

Demir gözlerini merdivenlere çevirdi.

“Peki, bizimle konuşmak ister mi?”

“İstemezse de bekleyeceğiz,” dedi Eren. “Bu kez onu zorlamayacağız.”

Odama çıkmış, annemin eski defterini karıştırıyordum. Aslında okuduğum satırlara pek odaklanamıyordum. Sabah yaşananlar aklımdan çıkmıyordu.

Bir yanım aşağı inip abilerimle konuşmak istiyordu. Diğer yanım ise kapıyı açmaya bile yanaşmıyordu.

Masadaki kırmızı kurdeleyi elime aldım.

Mira.

Bu isim neden annemin notlarında vardı? Fotoğraflardaki küçük kızla bir ilgisi var mıydı?

Kurdeleyi yeniden masaya bırakırken odanın içinden hafif bir ses geldi.

Başımı kaldırdım.

Pencerenin önündeki perde hareket ediyordu. Önce dışarıdan rüzgâr geldiğini düşündüm ama pencere kapalıydı.

Ardından masanın üzerindeki kalem yuvarlanıp yere düştü.

Olduğum yerde kaldım.

“Yine mi?”

Sandalyeden kalkıp kalemi almak için eğildim. Tam o sırada dolabın kapağı kendiliğinden açıldı. İçeride duran eski bir kutu yere düştü.

Kutunun kapağı açılınca içinden küçük, gümüş renkli bir madalyon çıktı.

Yavaşça eğilip madalyonu aldım.

Üzerinde üç hilal vardı. Ortasında ise daha önce görmediğim küçük bir yıldız işlenmişti.

Madalyona dokunduğum anda avucumda hafif bir sıcaklık hissettim.

Sonra gözlerimin önünde bir görüntü belirdi.

Annem vardı.

Karanlık bir odada, küçük bir kızın saçına kırmızı kurdele bağlıyordu. Kızın yüzünü seçemiyordum.

Annem eğilip ona bir şey söyledi.

“Bir gün geri döneceksin, Mira.”

Görüntü bir anda kayboldu.

Elimdeki madalyonu düşürdüm.

“Anne…”

Odanın içinde kimse yoktu ama az önce gördüğüm şey gerçek kadar canlıydı.

Aşağıda oturan üç kardeş, yukarıdan gelen sesi duyunca başlarını kaldırdı.

Ardından evin ışıkları söndü.

“Ne oluyor?” dedi Karan.

Demir telefonunun ışığını açtı.

“Elektrikler kesildi galiba.”

Eren çoktan merdivenlere yönelmişti.

“Lina!”

Cevap gelmeyince adımlarını hızlandırdı. Diğer ikisi de peşinden çıktı.

Lina'nın odasının kapısı aralıktı.

Eren kapıyı iterek açtı.

“Lina, iyi misin?”

Odaya girdiklerinde etrafa saçılmış eşyaları gördüler. Sandalye devrilmiş, defter yere düşmüş, perde hâlâ hafifçe hareket ediyordu.

Lina yatağın yanında durmuş, yerdeki madalyona bakıyordu.

Karan hemen yanına geldi.

“Bir şey oldu mu? İyi misin?”

“İyiyim. Sadece biraz korktum.”

Demir yerdeki madalyonu fark etti.

“Bu da ne?”

“Dolabın içindeki kutudan çıktı.”

Demir madalyonu eline aldı. Birkaç saniye sonra yüzündeki ifade değişti.

Eren ona baktı.

“Ne oldu?”

Demir gözlerini kapatıp yeniden açtı.

“Bir görüntü gördüm.”

“Ne görüntüsü?” diye sordu Karan.

“Bir kadın vardı. Küçük bir kızın saçına kırmızı kurdele bağlıyordu.”

Lina hemen ona döndü.

“Annem miydi?”

“Yüzünü tam seçemedim ama gördüğüm kadın senin anlattığın görüntüdeki kişiydi.”

Lina'nın sesi heyecanla titredi.

“Ben de aynı şeyi gördüm. Annem küçük kıza Mira diye seslendi.”

Eren madalyona baktı.

“Demek bu eşya da o olayla ilgili.”

“Peki Mira kim?” diye sordu Karan.

Kimse cevap veremedi.

Tam o sırada odanın duvarındaki eski tablo hafifçe yana kaydı.

Hepimiz aynı anda oraya döndük.

Tablonun arkasında daha önce fark etmediğimiz küçük bir işaret vardı. Üç hilalin altında bir cümle yazıyordu:

“Dördüncü hatırladığında, diğer üçü gerçeği görecek.”

Karan yazıyı birkaç kez okudu.

“Dördüncü kim?”

Eren duvara yaklaştı.

“Bu yazı daha önce gördüğümüz notlarla aynı el yazısına benzemiyor.”

Demir dikkatlice inceledi.

“Belki de bize bırakılmış bir mesaj.”

Ben de duvara yaklaştım. İşaretin üzerine elimi koyduğumda madalyon yeniden ısındı.

Ardından kulağıma bir fısıltı geldi.

“Lina, henüz onlara her şeyi anlatma.”

Elimi hemen geri çektim.

Eren endişeyle bana baktı.

“Ne oldu?”

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

“Bir ses duydum.”

“Ne söyledi?”

Kardeşlerime baktım. Sabah yaşananlar hâlâ aklımdaydı. Onlara güvenmek istiyordum ama artık her şeyi hemen anlatmaya hazır değildim.

“Önemli değil,” dedim.

Eren yüzüme baktı. Bir şey sakladığımı anlamış gibiydi ama üstelemedi.

Gece ilerlediğinde üç kardeş yeniden salonda toplandı. Madalyon masanın üzerindeydi.

Demir, buldukları eski notları yan yana koydu.

“Şu ana kadar öğrendiklerimizi düşününce Mira'nın bu aileyle bir bağlantısı olduğu açık. Ama nasıl bir bağlantı olduğunu bilmiyoruz.”

Karan fotoğrafı eline aldı.

“Ya o küçük kız hâlâ hayattaysa?”

Eren ona baktı.

“Bunu nereden çıkardın?”

“Bilmiyorum. Sadece annemin onu geri döneceğini söylediğini düşününce aklıma geldi.”

Demir eski defteri açtı.

“Bir dakika. Burada daha önce görmediğimiz bir not var.”

İki kardeşini yanına çağırdı.

Sayfanın alt kısmında küçük harflerle yazılmış bir cümle vardı:

“Üç kardeş onu bulduğunda, dördüncü kendini hatırlayacak.”

Karan yazıyı okuduktan sonra başını kaldırdı.

“Üç kardeş biz miyiz?”

Eren bir süre düşündü.

“Olabilir. Ama dördüncü kişinin kim olduğunu hâlâ bilmiyoruz.”

Demir madalyonu eline aldı. Tam incelemek üzereyken üzerindeki küçük yıldız parladı.

Üçü de şaşkınlıkla geriye çekildi.

Duvarın üzerinde belirsiz bir görüntü oluştu.

Eski istasyon…

İstasyonun önünde duran küçük bir kız…

Saçında kırmızı bir kurdele…

Görüntü birkaç saniye sonra kayboldu.

Karan ayağa kalktı.

“Bu, fotoğraftaki kız!”

Eren'in yüzü ciddileşti.

“Yarın eski istasyona gideceğiz. Belki orada bir şey bulabiliriz.”

Demir başını salladı.

“Ama önce Lina'yla konuşmalıyız. Bu kez hiçbir şeyi ondan saklamayacağız.”

Karan merdivenlere baktı.

“Keşke sabah öyle davranmasaydık.”

Eren de onun baktığı yöne döndü.

“Ben de keşke diyorum.”

Bir süre üçü de sessiz kaldı.

Sonunda Karan alçak sesle konuştu:

“Biz ne yaptık? Yıllarca varlığından habersiz yaşadığımız kardeşimizi bulduk. Şimdi de kendi ellerimizle bizden uzaklaştırıyoruz.”

Eren cevap vermedi.

Demir de söyleyecek bir şey bulamadı.

Üçü de aynı şeyi düşünüyordu.

Lina'yı yeniden kazanmak istiyorlardı ama bunun birkaç özürle düzelmeyeceğini biliyorlardı.

O gece odama döndüğümde madalyonu komodinin üzerine bıraktım.

Bir yandan Mira'yı düşünüyordum, diğer yandan aşağıda konuşan abilerimi.

Kapının önünden hafif bir ses geldi.

Telefonuma baktım.

Adrian'dan mesaj vardı.

Adrian: Günün nasıl geçti?

Bir süre düşündükten sonra cevap verdim.

Ben: Biraz karışık.

Adrian: Tahmin etmiştim. Umarım yarın daha iyi olur.

Ben: Umarım.

Telefonu bıraktım.

Tam ışığı kapatacaktım ki komodindeki madalyon yeniden parladı.

Bu kez duvarda herhangi bir görüntü ol