32. BÖLÜM – Bir Babaya Sorulan Sorular

Sabah uyandığımda aklıma ilk gelen şey yine madalyondu.

Komodinin üzerinde duruyordu. Dün gece ortaya çıkan yazıyı defalarca okumuştum.

Mira seni hatırlıyor.

Bu cümle kafamın içinde dönüp duruyordu. Mira kimdi? Annem onu nereden tanıyordu? Neden son zamanlarda karşıma çıkan her şey bu isimle bağlantılıydı?

Yataktan kalkıp üzerimi değiştirdim. Kapıyı açtığımda koridorda Evren'le karşılaştım.

“Günaydın, Lina.”

“Günaydın.”

Yanından geçecekken duraksadı.

“Biraz konuşabilir miyiz?”

“Tabii.”

“Bahçeye çıkalım mı?”

Birlikte aşağı indik. Bahçedeki masaya oturduk. Evren bir süre konuşmadı. Sanki söyleyeceklerini kafasında toparlamaya çalışıyordu.

“Nasıl hissediyorsun?” diye sordu sonunda.

“Bilmiyorum. Biraz yorgunum.”

“Son günlerde çok şey yaşadın.”

“Bunların hepsi yeni değil aslında. Sadece ben yeni öğreniyorum.”

Başını hafifçe eğdi.

“Sanırım haklısın.”

Ona baktım. Uzun zamandır içimde tuttuğum soruyu artık sormak istiyordum.

“Ben sana bir şey sorabilir miyim?”

“Elbette.”

“Ben küçükken neden yanımda değildin?”

Evren'in yüzündeki ifade değişti. Gözlerini bir süre masadan ayırmadı.

“Bu soruyu sormanı bekliyordum.”

“Ben beklemedim. Yıllarca cevabını bilmeden yaşadım. Annem vardı ama babamın neden olmadığını hiç anlayamadım.”

“Annenle yollarımız ayrıldığında çok şey yanlış gitti. Birbirimizi dinleyemedik. Sonra aramızdaki mesafe giderek büyüdü.”

“Peki ben ne yaptım?”

“Hiçbir şey, Lina. Bunun seninle ilgisi yoktu.”

“Öyleyse neden ben de o mesafenin içinde kaldım?”

Evren derin bir nefes aldı.

“Çünkü ben doğru olanı yapamadım. Uzak durmayı seçtim. Zaman geçtikçe de geri dönmek daha zor hâle geldi.”

“Annem öldüğünde bile mi?”

Bu kez gözlerini kaçırmadı.

“Evet.”

“Bunu nasıl yaptın?”

Sesim istemeden yükselmişti.

“Bunun bir açıklaması yok. O zaman yanında olmalıydım. Sana ulaşmalı, seni aramalıydım. Yapmadım. Bunun sorumluluğu bana ait.”

İçimde biriken kırgınlık bir anda geçmedi. Zaten geçmesini de beklemiyordum.

“Ben seni hiç tanımadım,” dedim.

“Biliyorum.”

“Üç abim olduğunu bile sonradan öğrendim. Bir ailem olduğunu öğrendim ama o ailenin içinde kendime nerede yer bulacağımı hâlâ bilmiyorum.”

Evren bana doğru biraz eğildi.

“Senin burada bir yerin var. Bunu sana hissettiremediysem, bunu değiştirmek için çaba göstermem gerekiyor.”

“Bunu söylemek kolay.”

“Haklısın.”

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra Evren konuşmaya devam etti.

“Bana hemen baba demeni beklemiyorum. Beni affetmeni de istemiyorum. Sadece seni tanımak istiyorum. İzin verirsen bundan sonra yanında olmak istiyorum.”

Gözlerim doldu.

“Ben de bir babam olsun isterdim.”

Evren'in bakışları yumuşadı ama bana dokunmak için acele etmedi.

“Belki hâlâ birbirimizi tanıyabiliriz,” dedi.

“Belki. Ama geçmişi unutamam.”

“Unutmanı istemiyorum.”

O sabah ilk kez gerçekten konuşmuştuk. Aramızdaki bütün sorunlar çözülmemişti. Yine de içimde küçük bir şey değişmişti.

Ayağa kalktım.

“Kahvaltıya geçelim mi?”

“Geçelim.”

Salona girdiğimde Eren, Demir ve Karan çoktan kahvaltıya başlamıştı.

Karan beni görünce sandalyesini düzeltti.

“Günaydın. Bugün bizimle konuşmak serbest mi?”

“Duruma bağlı.”

“Güzel. En azından tamamen yasaklı değiliz.”

Eren gülümseyerek araya girdi.

“Bugün eski istasyona gitmeyi düşünüyoruz. Dün gece bulduğumuz madalyondaki işareti araştırabiliriz.”

“Ben de geliyorum.”

Demir hemen itiraz etmedi ama yüzündeki endişeyi saklayamadı.

“Orası pek güvenli görünmüyor.”

“Demir, yine başlamayalım. Benden bir şey saklamadan da dikkatli olabilirsiniz.”

Karan başını salladı.

“Bence de. Zaten bulduğumuz şeylerin çoğu Lina'yla bağlantılı.”

Eren biraz düşündükten sonra konuştu.

“Tamam. Birlikte gideriz. Ama bu kez birbirimizden ayrılmak yok.”

“Anlaştık.”

Kahvaltı sırasında Eren bana döndü.

“Bu arada dün gece konuştuk.”

“Ne hakkında?”

“Seninle.”

Elimdeki bardağı masaya bıraktım.

“Ne olmuş?”

“Son zamanlarda sana karşı davranışlarımızı düşündük. Seni sürekli sorguladık. Sanki her şeyin sorumlusu senmişsin gibi davrandık.”

Demir de söze girdi.

“Lara'nın başına gelenlerden korktum. Ne yapacağımızı bilemedim. Ama sana öfkelenmemin doğru olmadığını biliyorum.”

Karan gözlerimin içine baktı.

“Biz seni kaybetmek istemiyoruz. Ama bunu sana hissettirmek yerine bazen daha da uzaklaştırıyoruz.”

Bir süre onları dinledim.

“Özür dilemeniz güzel. Ama hemen hiçbir şey olmamış gibi davranamam.”

Eren başını salladı.

“Bunu beklemiyoruz.”

“Ben sadece gerçekten kardeşim olduğunuzu hissetmek istiyorum. Her tartışmada kendimi yabancı gibi hissetmek istemiyorum.”

Karan hafifçe gülümsedi.

“Bunu değiştirmek için uğraşacağız.”

İçimde hâlâ kırgınlık vardı. Ama en azından artık beni anlamaya çalıştıklarını görüyordum.

Öğleden sonra eski istasyona gitmek için hazırlandık. Adrian da bizimle gelecekti.

Bahçeye çıktığımda onu kapının yanında beklerken gördüm.

“Hazır mısın?” diye sordu.

“Sayılır.”

“Pek öyle görünmüyorsun.”

“Sabah babamla konuştum. Biraz yorucuydu.”

Adrian başını salladı.

“İstersen anlatabilirsin.”

“Belki döndüğümüzde.”

“Olur. Acelemiz yok.”

Arabaya doğru yürürken çantamı elimden aldı.

“Ben taşıyabilirim.”

“Biliyorum. Yardım etmek istedim.”

“Teşekkür ederim.”

Arka koltuktan Karan'ın sesi geldi.

“Adrian, bugün pek bir naziksin.”

Adrian ona döndü.

“Seninle de ilgilenmemi mi istiyorsun?”

Karan güldü.

“Yok, teşekkür ederim. Ben böyle iyiyim.”

İstemeden gülümsedim. Son birkaç gündür ilk defa biraz rahatlamıştım.

Eski istasyona vardığımızda Demir arabayı park etti.

“Fotoğraftaki binanın girişi biraz ileride. Buradan yürüyelim.”

İstasyonun çevresi sessizdi. Eski binanın duvarları yıpranmış, pencereleri kırılmıştı. İçeri girdiğimizde ayak seslerimiz boş koridorda yankılandı.

Demir telefonundan fotoğrafı açtı.

“Dün gece gördüğümüz yer burası olmalı.”

Eren etrafı inceliyordu.

“Bir şey bulursak önce birlikte bakacağız.”

Karan arka taraftan seslendi.

“Buraya gelin!”

Yanına gittiğimizde duvarın içinde gizlenmiş küçük bir kapı gördük. Üzerinde üç hilal işareti vardı.

Demir kapının kenarlarını inceledi.

“Bunu buraya özellikle gizlemişler.”

Çantamdan madalyonu çıkardım.

“Bir deneyelim mi?”

Eren temkinliydi.

“Dikkatli ol.”

Madalyonu kapının ortasındaki işarete yaklaştırdım. İlk başta hiçbir şey olmadı. Birkaç saniye sonra içeriden hafif bir tıkırtı duyuldu.

Kapının yanındaki küçük bölüm yerinden oynadı ve duvarın içinden bir çekmece çıktı.

Karan şaşkınlıkla eğildi.

“Bunun burada olduğunu kim düşünebilirdi?”

Demir çekmeceyi açtı. İçinde eski bir fotoğraf ve katlanmış bir kâğıt vardı.

Fotoğrafı elime aldığımda nefesim kesildi.

Annem vardı.

Yanında Selma duruyordu. Biraz gerilerinde ise Rauf görünüyordu.

Ama dikkatimi en çok çeken, annemin kucağındaki küçük kızdı. Saçında kırmızı bir kurdele vardı.

“Mira…”

Fotoğrafın arkasını çevirdim.

14 Eylül. Her şey o gün başladı.

Eren yazıyı okudu.

“Bu tarih yine karşımıza çıktı.”

Demir çekmecenin içini tekrar kontrol etti.

“Bir kâğıt daha var.”

Kâğıdı açtım.

Kızınızı korumak istiyorsanız geçmişin peşinden gelmeyin. Çünkü aradığınız kişi artık yalnız değil.

“Bu kime yazılmış?” diye sordum.

Kimse cevap veremedi.

Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi.

“Burada biri var!”

Hepimiz koridora döndük. Adrian ve Eren sesin geldiği tarafa ilerledi. Demir de peşlerinden gitti.

Birkaç dakika sonra geri döndüler.

“Kimse yok,” dedi Eren. “Ama buradan kısa süre önce biri geçmiş olabilir.”

Demir yere eğilip küçük bir kâğıt aldı.

Üzerinde tek bir isim yazıyordu.

LARA.

Kâğıdı elime aldım.

“Bizi ona götürecek bir şey biliyor olabilirler.”

“Ya da bizi yanlış yere yönlendirmeye çalışıyorlar,” dedi Demir.

Adrian yanıma geldi.

“Her bulduğumuz şeyin peşinden düşünmeden gitmemeliyiz.”

“Biliyorum. Ama Lara hâlâ bir yerde ve bize ulaşmaya çalışıyor olabilir.”

Eren kâğıdı cebine koydu.

“Önce eve dönelim. Burada daha fazla kalmamızın anlamı yok.”

Eve döndüğümüzde bulduklarımızı Evren'e gösterdik.

Fotoğrafı eline aldığında uzun süre sessiz kaldı.

“Bu fotoğrafı daha