33. BÖLÜM – Beni Affedin

Evren'in söyledikleri aklımdan çıkmıyordu.

Annemin geçmişinde bilmediğim başka bir gece vardı. Babam o gece yaşananların bir kısmını biliyordu ama yine de bana her şeyi anlatmamıştı.

O gece daha fazla konuşmamıştık. Evren, bazı şeyleri hatırlaması gerektiğini söylemişti. Ben de üzerine gitmemiştim.

Artık biraz yalnız kalmaya ihtiyacım vardı.

Yatağımın kenarına oturup annemin fotoğrafını elime aldım.

Keşke yanımda olsaydın anne, diye geçirdim içimden.

Tam fotoğrafı yerine koyarken kapım çalındı.

“Lina, müsait misin?”

Eren'in sesiydi.

“Gelin.”

Kapı açıldı. Eren, Demir ve Karan içeri girdi. Üçünün de yüzünde ciddi bir ifade vardı.

Karan yatağın karşısındaki koltuğa oturdu.

“Bir şey konuşabilir miyiz?”

“Tabii. Ne oldu?”

Eren ayakta kaldı. Bir süre ne söyleyeceğini düşündü.

“Son günlerde sana yaptıklarımızı konuşmak istiyoruz.”

Onları dikkatle izledim.

Demir söze girdi.

“Lara kaybolduğunda hepimiz korktuk. Ne yapacağımızı bilemedik. Ama bu korkuyla sana haksızlık ettik.”

“Bana kızdınız,” dedim.

Eren başını salladı.

“Evet. Üstelik seni dinlemeden.”

Karan'ın sesi biraz kısıldı.

“Senin de bizim kadar korktuğunu düşünemedik. Sürekli bir şeyleri çözmeye çalıştık ama senin neler hissettiğini sormadık.”

Gözlerimi onlardan kaçırdım.

“Ben sizden çok şey istemedim ki.”

“Biliyoruz,” dedi Eren.

“Ben sadece ağabeylerimin yanımda olmasını istedim. Bir şey olduğunda beni suçlamalarını değil, önce ne olduğunu sormalarını istedim.”

Demir yanıma yaklaştı.

“Haklısın.”

“Buraya geldiğimde üç ağabeyim olduğunu öğrendim. Yıllarca hayalini kurduğum şeydi bu. Ama bazen sizin yanınızda bile kendimi yabancı gibi hissediyorum.”

Sesim titremeye başladı.

“Bir tartışma çıktığında hemen kendimi savunmak zorunda kalıyorum. Ne söylesem yanlış anlaşılıyor. Bazen keşke hiç gelmeseydim diye düşünüyorum.”

“Lina…” diye fısıldadı Karan.

“Ben de sizi kaybetmek istemiyorum. Ama sürekli kırılmaktan yoruldum.”

Eren sonunda yanıma oturdu.

“Biz de seni kaybetmek istemiyoruz. Seni ilk öğrendiğimiz günden beri hayatımızda olmanı istedik. Ama nasıl davranacağımızı bilemedik.”

“Bilmiyor olmanız beni daha az kırmıyor.”

“Biliyorum,” dedi Eren. “Ve bunun için özür dilerim.”

Demir de başını eğdi.

“Ben de özür dilerim. Her şeyi mantıklı bir şekilde çözmeye çalışırken seni dinlemeyi unuttum. Sen bizim araştırdığımız bir mesele değilsin, Lina. Sen bizim kardeşimizsin.”

Karan gözlerime baktı.

“Ben de özür dilerim. Seni güldürmeye çalıştım ama bazen ne kadar üzgün olduğunu fark etmedim.”

Gözlerim dolmuştu.

“Ben sadece sizinle güzel günler geçirmek istiyorum. Birlikte kahvaltı etmek, tartışmak, gülmek… Normal kardeşler gibi olmak istiyorum.”

Eren'in gözleri doldu.

“Olacağız. Belki hemen değil ama olacağız.”

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonra Eren kollarını açtı.

“Gel buraya.”

Hiç düşünmeden ona sarıldım.

İçimde biriken kırgınlık hâlâ duruyordu ama o an ona sarılmak istiyordum. Eren saçlarımı hafifçe okşadı.

“Özür dilerim, kardeşim.”

Bu kez kendimi tutamadım.

“Ben de sizi çok özledim,” dedim.

Karan hemen yanımıza geldi.

“Biz de seni özledik.”

Demir de sarılmaya katıldı.

Dördümüz bir süre öylece kaldık.

Yıllarca birbirimizden habersiz yaşamıştık. Şimdi aynı odadaydık ama birbirimize nasıl yaklaşacağımızı yeni yeni öğreniyorduk.

Bir süre sonra Karan geri çekildi.

“Peki, şimdi barıştık mı?”

Gözlerimi silerek ona baktım.

“Evet. Ama bir daha beni dinlemeden karar vermek yok.”

Demir başını salladı.

“Anlaştık.”

Eren gülümsedi.

“Bir daha aynı hatayı yapmayacağız.”

“Umarım.”

Karan kaşlarını kaldırdı.

“Bu kadar mı? Biraz daha duygusal bir konuşma bekliyordum.”

“İstersen yeniden ağlayabilirim.”

“Yok, yok. Böyle iyi.”

İlk kez birkaç gündür içtenlikle güldüm.

Birlikte aşağı indiğimizde Evren salondaydı. Bizi yan yana görünce yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.

“Sanırım konuşmanız iyi geçmiş.”

Karan hemen cevap verdi.

“Biz aile içinde bazı sorunları çözdük.”

Demir ona baktı.

“Her şeyi sen çözmüş gibi anlatma.”

“Ben olmasam hâlâ konuşuyor olurdunuz.”

Eren gülerek başını salladı.

“Seninle uğraşmak ayrı bir mesele zaten.”

Onları izlerken gülümsedim.

Evren bana döndü.

“Sen nasılsın?”

“Daha iyiyim.”

“Sevindim.”

Tam o sırada Selma salona girdi. Bizi birlikte görünce kısa bir süre durdu.

“Ne güzel. Herkes bir arada.”

Karan'ın yüzündeki gülümseme biraz kayboldu.

Selma bana baktı.

“Lara'dan hâlâ haber yok. Umarım onu bulmak için gerçekten bir şeyler yapıyorsunuzdur.”

Eren sakinliğini korudu.

“Onu bulmak için uğraşıyoruz.”

“Umarım bir an önce bulunur.”

“Biz de bunu istiyoruz,” dedim.

Selma bana döndü.

“Senin bu konuyla ilgili söyleyeceklerin var mı?”

“Lara benim de kardeşim sayılır. Onun bulunmasını ben de istiyorum.”

Selma bir an sustu.

“Göreceğiz.”

Evren araya girdi.

“Selma, yeter. Hepimiz Lara'nın bulunmasını istiyoruz.”

Selma başka bir şey söylemeden salondan ayrıldı.

Arkasından bakarken içimde bir huzursuzluk oluştu. Lara'nın annesi neden bu kadar mesafeliydi? Gerçekten kızının başına gelenleri bilmiyor muydu, yoksa bize anlatmadığı başka şeyler mi vardı?

Öğleden sonra bahçeye çıktık.

Karan elinde dört bardak limonatayla yanımıza geldi.

“Buyurun. Bugün kardeşlerinize hizmet ediyorum.”

Demir bardağı alırken güldü.

“Bir şey mi istiyorsun?”

“İnsan bir kere de teşekkür eder.”

“Geçen gün yumurtayı yaktın. Bugün limonataya ne yaptığını merak ediyorum.”

Karan itiraz etti.

“Bir kere oldu o!”

Eren kahkaha attı.

“Bir kere mi? Geçen hafta da tostları yakmıştın.”

“Benim mutfağa girmem yasak mı yani?”

“Bence evet,” dedim.

Karan bana dönüp sahte bir kırgınlıkla baktı.

“Sen de mi Lina?”

Gülmeye başladım.

“Şaka yaptım.”

Bir süre sonra Eren yanıma oturdu.

“Bugün daha iyi görünüyorsun.”

“Çünkü bugün kendimi gerçekten kardeşiniz gibi hissettim.”

Eren'in yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.

“Sen zaten kardeşimizsin.”

“Biliyorum. Ama bunu hissetmek de önemli.”

“Bundan sonra daha çok hissettireceğiz.”

Karan hemen araya girdi.

“Bence kardeşlik görevlerine başlayalım. Mesela yarın hep birlikte dışarı çıkalım.”

Demir kaşlarını kaldırdı.

“Senin planın dışarı çıkıp yemek yemek, değil mi?”

“Evet. Bir sorun mu var?”

“Yok. En azından bu kez mutfakta bir şey yakmayacağız.”

Hepimiz güldük.

Bir an durup üçünü izledim.

Eren, Demir ve Karan…

Artık onlar yalnızca sonradan öğrendiğim üç isim değildi. Gerçekten tanımak istediğim, yanlarında olmak istediğim ağabeylerimdi.

“Ne oldu?” diye sordu Eren.

“Hiçbir şey.”

“Bir şeye daldın.”

Gülümsedim.

“İyi ki varsınız, ağabeylerim.”

Üçü de bir an sustu.

Karan hemen elini kalbine götürdü.

“Bunu bir daha söyler misin?”

“Hayır.”

“Lina, lütfen.”

“Olmaz.”

Demir gülümseyerek başını salladı.

“Bence bugünlük bu kadar yeter. Karan birazdan bunu bütün gün tekrarlatmaya çalışacak.”

“Benimle gurur duymalısınız.”

O an bahçede yeniden kahkahalar yükseldi.

Akşam odama çıktığımda telefonuma bir mesaj geldi.

Adrian'dandı.

Bugün nasılsın?

Gülümseyerek cevap verdim.

Daha iyiyim. Ağabeylerimle konuştuk. Barıştık.

Buna sevindim. Umarım aranızdaki sorunlar düzelir.

Ben de öyle umuyorum.

Birkaç saniye sonra yeni bir mesaj geldi.

Yarın görüşürüz. Kendine dikkat et.

Sen de. İyi geceler.

Telefonu bıraktım. Günlerdir ilk kez içimde biraz huzur vardı.

Tam yatağa uzanacaktım ki kapım çalındı.

“Gel.”

Evren içeri girdi.

“Uyumadın mı?”

“Hayır. Bir şey mi oldu?”

“Yarın seninle konuşmak istediğim bir konu var.”

“Annemle mi ilgili?”

Bir an duraksadı.

“Evet. Ama yalnızca annenle değil. Geçmişte yaşanan bazı şeylerle de ilgili.”

“Bana anlatacak mısın?”

“Evet. Artık bazı konuları ertelememem gerektiğini biliyorum.”

Başımı salladım.

“Tamam. Dinlerim.”

Evren kapıya yöneldi. Çıkmadan önce arkasını döndü.

“İyi geceler, Lina.”

“İyi geceler.”

Kapı kapandıktan sonra komodindeki madalyona baktım.

Onu elime aldığımda arka yüzünde daha önce fark etmediğim ince bir çizgi gördüm. Madalyonu ışığa doğru çevirdim.

Üç hilalin hemen altında küçük bir yıldız vardı. Yıldız