34. BÖLÜM – Kardeşlerimi Bırakmayın

Sabah gözlerimi açtığımda aklıma ilk gelen şey dün gece aldığım mesaj oldu.

Lara yalnızca başlangıçtı.

Telefonumu elime alıp mesajı bir kez daha okudum. Bunu kim göndermişti? Lara'nın nerede olduğunu biliyor muydu? Yoksa bizi birbirimize düşürmeye mi çalışıyordu?

Bütün bu sorularla yataktan kalkıp hazırlandım. Aşağı indiğimde mutfaktan sesler geliyordu.

İçeri girdiğimde Karan'ın bir şeyler anlattığını, Demir'in de ona itiraz ettiğini gördüm.

“Günaydın,” dedim.

Karan hemen bana döndü.

“Günaydın kardeşim. Gel, kahvaltın hazır.”

Masaya otururken tabağıma baktım.

“Bunu sen mi hazırladın?”

“Tabii ki.”

Demir kahvesinden bir yudum aldı.

“Hazırlamak demeyelim de önüne koymak diyelim.”

Karan kaşlarını çattı.

“Bir gün de beni destekle be!”

Gülmemi tutamadım.

Eren karşımdaki sandalyeye oturdu.

“Bugün bir planın var mı?”

“Yok. Biraz dışarı çıkabiliriz diye düşünmüştüm.”

“Çıkarız. Hep birlikte.”

Karan hemen atıldı:

“Adrian'ı da çağıralım mı?”

Ona baktım.

“Senin başka işin yok mu?”

“Yok. Kardeşimin sosyal hayatıyla ilgileniyorum.”

Demir başını iki yana salladı.

“Allah sabır versin.”

Kahvaltı boyunca gülüp konuştuk. Birkaç gündür ilk defa içimdeki sıkıntıyı biraz olsun unutmuştum.

Onlara bakarken içimden tek bir şey geçiyordu.

Keşke bu anlar hiç bitmese.

Kahvaltıdan sonra bahçeye çıktım. Adrian'a mesaj attım.

Bugün müsait misin?

Cevabı fazla beklemedi.

Senin için müsaitim.

Gülümseyerek telefonu kapattım.

Tam o sırada Karan yanıma geldi.

“Kimle konuşuyorsun?”

“Adrian'la.”

“Öyle mi?”

“Karan, sakın başlama.”

“Daha bir şey demedim.”

“Yüzünden belli.”

Kahkaha attı.

“Tamam, tamam. Karışmıyorum.”

Bir süre sonra hep birlikte dışarı çıktık. Adrian da bize katıldı. Karan yol boyunca şakalar yaptı, Demir her zamanki gibi ona laf yetiştirdi. Eren ise ikimizi dinleyip arada gülüyordu.

Adrian yanıma yaklaştı.

“İyi misin?”

“İyiyim. Uzun zamandır ilk defa böyle rahat hissediyorum.”

“Sevindim.”

Biraz sessiz kaldıktan sonra ona döndüm.

“Bazen her şeyin yeniden bozulmasından korkuyorum.”

“Neden?”

“Daha yeni ağabeylerimle aram düzeldi. Birbirimizi tanımaya çalışıyoruz. Tam her şey yoluna giriyor derken yeni bir sır, yeni bir sorun çıkıyor.”

Adrian beni dikkatle dinledi.

“Her şeyin bir anda düzelmesini bekleme. Ama bu kez yalnız değilsin.”

“Biliyorum.”

“Üstelik ağabeylerin de bunu artık biliyor.”

Gülümsedim.

Tam o sırada Eren seslendi:

“Lina! Gel, fotoğraf çekilelim.”

Yanlarına gittim. Dördümüz yan yana durduk. Adrian fotoğrafımızı çekti.

Karan fotoğrafa bakıp memnuniyetle başını salladı.

“Güzel olmuş. Bunu çerçeveletelim.”

Demir hemen karşı çıktı.

“Önce senin gözlerini kapatmadan fotoğraf çekilmeyi öğrenmen lazım.”

“Çok konuşuyorsun Demir.”

Yeniden gülüştük.

O fotoğrafın benim için ne kadar değerli olacağını henüz bilmiyordum.

Akşamüstü eve döndük. Adrian kendi evine gitmek için bizden ayrıldı.

Ben de odama çıkmak üzere merdivenlere yöneldim. Telefonuma bir mesaj geldi.

Bilinmeyen numaraydı.

Lara hakkında gerçeği öğrenmek istiyorsan bahçeye çık.

Mesajın altında bir fotoğraf vardı. Lara'nın bileğinde kırmızı bir kurdele görünüyordu.

Kalbim hızlandı.

Hemen ikinci bir mesaj geldi.

Kimseye söyleme. Yoksa Lara'yı bir daha göremezsin.

Ne yapacağımı bilemedim. Bir yanım hemen ağabeylerime haber vermemi söylüyordu. Diğer yanım ise Lara'nın başına bir şey gelmesinden korkuyordu.

Tam o sırada Karan seslendi:

“Lina, nereye?”

“Biraz hava alacağım.”

“Ben de geleyim.”

“Gerek yok. Hemen dönerim.”

Yüzüme baktı.

“Bir şey mi oldu?”

“Yok, Karan. Merak etme.”

Bahçeye çıktım.

Hava iyice kararmıştı. Birkaç adım ilerlediğimde yerde katlanmış bir kâğıt gördüm.

Açıp okudum.

Annenin sakladığı gerçeği öğrenmek istiyorsan bizimle gel.

Kâğıdı elimde tutarken arkamdan bir ses duydum.

“Lina…”

Hızla döndüm.

Ancak etrafta kimseyi göremedim.

O anda çevremdeki sesler birbirine karıştı. Boynumdaki madalyon ısındı. Birkaç saniye sonra her şey karardı.

Eren

“Lina hâlâ gelmedi mi?”

Karan telefona bakıyordu.

“Hayır. Biraz hava alacağını söylemişti.”

Demir ayağa kalktı.

“Ben bir bakayım.”

Üçü birlikte bahçeye çıktılar.

“Lina!” diye seslendi Eren.

Cevap yoktu.

Bahçenin her tarafına baktılar. Evin çevresini kontrol ettiler ama Lina ortada yoktu.

Karan telefonunu aradı. Telefon çalıyordu ama Lina açmıyordu.

“Bir daha ara,” dedi Eren.

Karan yeniden aradı.

Bu kez telefon kapalıydı.

Demir bahçedeki masanın yanında küçük bir parça fark etti. Eğilip yerden aldı.

“Bu Lina'nın kolyesinin zinciri.”

Eren parçayı eline aldı. Bir süre hiçbir şey söyleyemedi.

“Hayır…”

Karan'ın yüzü bembeyaz olmuştu.

“Ne demek hayır? Ne oldu Eren?”

Eren cevap vermedi. Bahçeye yeniden baktı.

“Lina!”

Sesi bu kez daha yüksekti.

Yine cevap gelmedi.

Karan gözlerini dolduran yaşları silmeye çalıştı.

“Daha dün barıştık. Daha dün hep birlikteydik.”

Demir telefonunu çıkardı.

“Önce kameraları kontrol edelim. Bir yere gitmiş olabilir.”

Eren başını salladı.

“Babamı çağırın.”

Evren salona girdiğinde oğullarının yüzündeki ifadeyi gördü.

“Ne oldu?”

Eren elindeki zincir parçasını gösterdi.

“Lina kayıp.”

Evren birkaç saniye konuşamadı.

“Nasıl kayıp?”

“Bahçeye çıkmış. Bir daha da geri dönmemiş.”

Karan kendini suçlayarak konuştu:

“Yanına gitmek istemiştim. Ama yalnız kalmak istediğini söyledi. Keşke ısrar etseydim.”

Evren oğlunun omzuna dokundu.

“Karan, şimdi kendini suçlama. Onu bulmamız gerekiyor.”

Demir bilgisayarın başındaydı.

“Bahçe kamerasının kaydı tam o sırada kesilmiş.”

Eren ona döndü.

“Nasıl yani?”

“Birisi kameraların görüntüsünü devre dışı bırakmış. Bunu tesadüfen açıklayamayız.”

Eren öfkesini güçlükle kontrol etti.

“Biri kardeşimizi evimizin bahçesinden götürmüş.”

Karan'ın gözlerinden yaşlar süzüldü.

“Onu bulacağız, değil mi?”

Eren kardeşine baktı.

“Bulacağız. Sana söz veriyorum.”

Tam o sırada bilgisayar ekranına yeni bir mesaj düştü.

Demir mesajı açtı.

Kızınızı merak etmeyin. Şimdilik bizimle.

Ardından bir fotoğraf geldi.

Lina'ydı.

Boynundaki madalyon yoktu. Yüzünde korku ve şaşkınlık vardı.

Fotoğrafın altında başka bir cümle yazıyordu:

Üç Hilal'in aradığı kişi artık elimizde.

Karan ekrana bakakaldı.

“Lina…”

Eren yumruklarını sıktı.

“Bunu yapanları bulacağım.”

Demir fotoğrafı büyüttü. Köşede üç hilal işareti vardı.

Evren işareti görür görmez olduğu yerde kaldı.

“Bu mümkün değil…”

Eren babasına döndü.

“Ne biliyorsun?”

Evren gözlerini ekrandan ayırmadı.

“Bu işaretin bir gün yeniden ortaya çıkacağından korkuyordum.”

“Baba, artık yeter! Lina'yı kaybettik. Bize bildiğin her şeyi anlatmalısın.”

Evren başını eğdi.

Karan'ın sesi titriyordu.

“Önce kardeşimizi bulalım. Ne olur, artık hiçbir şey saklamayalım.”

Lina

Gözlerimi açtığımda tanımadığım bir odadaydım.

Nerede olduğumu bilmiyordum. Boynuma dokundum. Madalyonum yoktu. Zinciri de kopmuş olmalıydı.

“Kim var orada?”

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra kapının açıldığını duydum.

İçeri yüzünü tam seçemediğim biri girdi.

“Sonunda uyandın.”

“Beni neden buraya getirdiniz?”

“Çünkü annenin yarım bıraktığı bir iş var.”

“Annemden ne istiyorsunuz?”

Karşımdaki kişi kısa bir süre sustu.

“Artık ondan değil, senden bir şey istiyoruz.”

“Benim sizinle hiçbir işim yok.”

Masaya küçük bir kutu bıraktı.

Kutunun üzerinde kırmızı bir kurdele vardı.

Üzerinde tek bir isim yazıyordu:

MİRA.

Kutuyu görünce olduğum yerde kaldım.

“Bu nereden geldi?”

“Annen bu kutuyu tanırdı.”

“Annem hakkında ne biliyorsunuz?”

Soruma cevap vermedi. Kapıya yöneldi.

“Yakında her şeyi öğreneceksin.”

“Beni buradan çıkarın!”

Arkasını dönmeden konuştu:

“Üç ağabeyin seni arıyor. Ama bu kez seni bulmaları kolay olmayacak.”

Kapı kapandı.

Gözlerim doldu.

Ağabeylerim…

Daha yeni barışmıştık. Onlarla kahvaltı etmiş, gülmüş, fotoğraf çekilmiştik. Şimdi ise nerede olduğumu bile bilmiyordum.

Kendi kendime fısıldadım:

“Lütfen beni bulun.”

Bir süre sonra kutuyu açtım. İçinde annemin eski bir fotoğrafı ve küçük bir not vardı.

Notu elime aldığımda annemi