35. BÖLÜM – Kayıp Kardeş

Eren

Evde saatlerdir kimsenin ağzını bıçak açmıyordu.

Bilgisayarın ekranında Lina'nın fotoğrafı duruyordu. Ne zaman gözlerimi ekrana çevirsem içimdeki öfke biraz daha büyüyordu.

Kardeşimizi evimizin bahçesinden kaçırmışlardı. Üstelik bunu nasıl yaptıklarını bile bilmiyorduk.

“Demir, görüntüleri tekrar aç.”

Demir bilgisayarın başından bana baktı.

“Eren, kaçıncı kez izliyoruz? Kayıt tam o sırada kesiliyor.”

“Belki bir ayrıntıyı kaçırmışızdır.”

“Her saniyesini inceledim. Yeni bir şey bulamadım.”

Karan pencerenin önünde duruyordu. Bir süredir tek kelime etmemişti.

Sonunda sessizliği bozdu.

“Benim yüzümden oldu.”

Ona döndüm.

“Yine başlama.”

“Yanına gitmek istedim. Benimle gelmesini söyleseydim belki böyle olmayacaktı.”

“Karan, kendini suçlamayı bırak.”

“Nasıl bırakayım Eren? Daha birkaç dakika önce yanımdaydı. İyi olduğunu söyledi. Ben de onu öylece bıraktım.”

Sesindeki pişmanlık hepimizi susturdu.

Yanına gidip omzuna dokundum.

“Hiçbirimiz bunun olacağını bilmiyorduk. Şimdi birbirimizi suçlamanın zamanı değil. Lina'yı bulacağız.”

Demir aniden bilgisayarın başında doğruldu.

“Bir dakika. Bir şey buldum.”

Hemen yanına gittik.

“Ne oldu?”

“Bahçe kamerasının kaydı kesilmeden önce evin yakınından bir araç geçmiş. Plakası net değil ama gittiği yön belli.”

Ekranda görüntüyü açtı.

Araç eski istasyon yoluna doğru ilerliyordu.

Evren, arkamızdan ekrana baktı. Yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Eski istasyon…”

Eren ona döndü.

“Orayla ilgili ne biliyorsun?”

Evren cevap vermek yerine derin bir nefes aldı.

“Oraya gitmenizi istemiyorum.”

Artık sabrım kalmamıştı.

“Baba, kardeşimiz kayıp! Bize bir şey anlatmadan sürekli yasak koyamazsın.”

Evren gözlerini benden kaçırdı.

Demir de konuşmaya katıldı.

“14 Eylül gecesi orada ne oldu?”

Evren bir süre sessiz kaldı. Sonra ağır ağır konuşmaya başladı.

“O gece Selin eski istasyona gitmişti. Yanında Rauf vardı. Ben de oradaydım.”

Karan hemen ona döndü.

“Sen de mi oradaydın?”

“Evet.”

“Peki neden bugüne kadar anlatmadın?”

Evren'in cevabı gecikmişti.

“Çünkü o gece yaşananların tamamını hiçbir zaman öğrenemedim. Selin benden bazı şeyleri sakladı.”

Eren'in sesi sertleşti.

“Artık saklama. Lina'nın başına gelenlerle o gece arasında bir bağlantı varsa bilmek istiyoruz.”

Evren başını öne eğdi.

“Selin bana bir şey söylemişti. Üç hilal yeniden ortaya çıkarsa dört çocuğun birbirinden ayrılmaması gerektiğini söylemişti.”

Demir'in yüzü değişti.

“Dört çocuk mu?”

Evren cevap vermedi.

Birbirimize baktık.

Dördüncü çocuk meselesi yeniden karşımıza çıkmıştı.

Ama kimdi bu çocuk?

Lina

Gözlerimi açtığımda yine aynı odadaydım.

Ne kadar zamandır buradaydım, bilmiyordum. İçeride saat yoktu. Pencereler kapalıydı. Duvarların arasında dolaşan hafif bir rutubet kokusu vardı.

Kendimi sakin tutmaya çalışıyordum.

Ağabeylerim beni arıyor olmalıydı. Bundan emindim.

Ama nerede olduğumu bilmedikleri sürece beni bulmaları kolay olmayacaktı.

Masadaki kutuya baktım. Annemin fotoğrafını çıkarıp yeniden inceledim.

Arkasında üç hilal ve küçük bir yıldız vardı.

Parmağımı işaretin üzerinde gezdirdim.

Bir anda kulağımda tanıdık bir ses yankılandı.

“Dört parça… tek bir hatıra…”

Başımı kaldırdım.

“Kim var orada?”

Cevap gelmedi.

Tam fotoğrafı masaya bırakacakken yanındaki küçük anahtar titremeye başladı. Ardından yavaşça hareket edip masanın kenarına doğru ilerledi.

Olduğum yerde kaldım.

Yine gücüm ortaya çıkmıştı.

Elimi uzattım. Anahtar bir anda durdu.

“Hayır… şimdi değil.”

Onu kontrol etmeyi hâlâ bilmiyordum. Üstelik burada ne olduğunu anlamadan böyle bir şey yaşamak beni daha da korkutuyordu.

Kapının açılmasıyla irkildim.

İçeri daha önce gördüğüm adamlardan biri girdi. Önce bana, sonra masadaki anahtara baktı.

“Buna sen mi dokundun?”

“Hayır.”

Adam anahtarı eline aldı.

“Emin misin?”

“Size yalan söylemek zorunda değilim.”

Bir süre yüzüme baktı. Sonra anahtarı cebine koydu.

“Demek sonunda başladı.”

“Ne başladı? Benden ne istiyorsunuz?”

Sorularımı cevapsız bırakarak odadan çıktı.

Kapı kapanınca derin bir nefes aldım.

Burada benden saklanan çok şey vardı. Ama artık bazı şeylerin değiştiğini ben de hissediyordum.

Demir

Evren'in anlattıklarından sonra eski kayıtları araştırmaya başladım.

Bir süre sonra aile arşivinde eski bir belgeye rastladım.

Üzerinde Arven ailesinin adı vardı. Belgenin alt kısmında dört kişinin adı sıralanmıştı.

Selin.

Evren.

Rauf.

Son isim ise kazınmıştı.

Ekrana biraz daha yaklaştım.

“Bunu görmeniz lazım.”

Eren yanıma geldi.

“Ne buldun?”

“Eski bir kayıt. Dört isim var ama sonuncusu silinmiş.”

Karan da bilgisayarın yanına yaklaştı.

“Dördüncü çocuk olabilir mi?”

“Bilmiyorum. Ama bu belgenin başka bir ayrıntısı daha var.”

Sayfayı aşağı kaydırdım.

“Eski istasyonun altında bir odadan bahsediliyor.”

Evren'in arkamızda durduğunu fark etmemiştim.

“Bu belgeyi nereden buldun?”

“Arşivden.”

Evren'in yüzü gerildi.

“Onu kapat.”

Eren hemen karşı çıktı.

“Hayır. Artık hiçbir şeyi kapatmayacağız.”

“Bazı şeyleri bilmeniz sizi tehlikeye sokabilir.”

Karan öfkeyle babasına döndü.

“Lina'yı korumak için yıllarca sustunuz. Peki şimdi ne oldu? Kardeşimizi kaybettik!”

Evren cevap veremedi.

İlk defa onun da ne söyleyeceğini bilmediğini gördüm.

Lina

Kapı yeniden açıldığında içeri aynı adam girdi. Elinde eski bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafı masaya bıraktı.

“Buna bak.”

Fotoğrafı elime aldım.

Annem, babam ve Rauf yan yana duruyordu. Biraz gerilerinde ise küçük bir kız çocuğu vardı.

Saçında kırmızı bir kurdele…

Bir an nefesim kesildi.

“Mira mı bu?”

Adam yüzüme dikkatle baktı.

“Demek bu ismi duydun.”

“Onun kim olduğunu söyleyin.”

“Önce sen bize ne bildiğini anlat.”

Fotoğrafı masaya bıraktım.

“Ben de sizin kadar az şey biliyorum. Annemin yazdığı birkaç not dışında elimde hiçbir şey yok.”

Adam fotoğrafı çevirdi.

Arkasında annemin el yazısıyla yazılmış bir cümle vardı:

Birini korumak için diğerinden vazgeçmek zorunda kaldım.

Gözlerimi yazıdan ayıramadım.

“Annem kimi korudu?”

Adam cevap vermedi.

“Beni mi? Mira'yı mı?”

Bu kez yüzündeki ifade değişti.

“Doğru sorular sormaya başladın.”

“Beni buraya bunun için mi getirdiniz? Annemin geçmişini araştırmam için mi?”

“Senin bilmediğin şeyler var Lina. Üstelik düşündüğünden çok daha fazla.”

Tam o sırada odanın duvarında üç hilal belirdi.

Önce çok siliktiler. Sonra birkaç saniyeliğine parladılar.

Adam şaşkınlıkla geri çekildi.

“Bu da ne?”

Ben de en az onun kadar şaşkındım.

“Bilmiyorum!”

İşaret kısa süre sonra kayboldu.

Adam fotoğrafı alıp kapıya yöneldi.

Dışarı çıkarken kendi kendine bir şeyler mırıldandığını duydum.

“Bunu beklemiyorduk…”

Kapı kapandı.

İlk defa beni buraya getirenlerin de her şeyi bilmediğini düşünmeye başladım.

Karan

Gece ilerledikçe içimdeki huzursuzluk daha da büyüyordu.

Eren haritanın başında, Demir bilgisayarın karşısındaydı. Babam ise hâlâ eski istasyonla ilgili konuşmaktan kaçınıyordu.

“Ben artık beklemek istemiyorum.”

Eren başını kaldırdı.

“Kimse beklemek istemiyor.”

“Öyleyse gidelim. Lina'yı bulabileceğimiz bir yer varsa neden burada duruyoruz?”

Demir bilgisayarın ekranını bize çevirdi.

“Eski istasyonun yakınında kullanılmayan bir depo var. Kayıtlarda Rauf'un adıyla bağlantılı görünüyor.”

Evren haritaya baktı. Bir anda yüzü değişti.

“Orası…”

Eren hemen sordu:

“Ne biliyorsun?”

“Rauf yıllar önce orayı kullanıyordu.”

Karan ayağa kalktı.

“Lina orada olabilir.”

Demir başını salladı.

“Kesin konuşamayız ama elimizdeki en önemli iz bu.”

Eren ceketini aldı.

“Hazırlanın. Gidiyoruz.”

Evren de onlarla birlikte kapıya yöneldi.

Karan bir an durdu.

“Onu bulduğumuzda bir daha hiçbir şeyi tek başına yaşamasına izin vermeyeceğim.”

Eren kardeşinin omzuna dokundu.

“Önce onu bulalım. Gerisini sonra düşünürüz.”

Lina

Odanın ışığı bir kez daha titredi.

Masadaki fotoğrafı elime aldım. Bu kez arkasında daha önce görmediğim bir yazı vardı.

Üçüncü kapı, dördüncü hatırayı bekliyor.

Yazıya uzun süre baktım.

Üçüncü kapı…

Dördüncü hatıra…

Bütün bunlar birbirin