36. BÖLÜM – Mira Kimdi?

Lina

Elimdeki küçük kâğıda bir kez daha baktım.

Mira burada değil.

Bu üç kelimeyi kaç kez okuduğumu bilmiyordum. Beni kaçıran insanlar neden sürekli Mira'dan bahsediyordu? Annemin fotoğraflarında, mektuplarında ve gördüğüm görüntülerde hep aynı isim karşıma çıkıyordu.

Mira…

Kutunun içindeki fotoğrafı yeniden elime aldım. Annem, küçük bir kızın saçına kırmızı kurdele bağlıyordu. Kızın yüzü tam olarak görünmüyordu. Fotoğrafın arkasında ise annemin el yazısıyla yazılmış bir cümle vardı:

Bir gün kendi adını hatırlayacaksın.

Fotoğrafı biraz daha dikkatli inceledim. Küçük kızın yüzünü seçemiyordum ama saçındaki kırmızı kurdele bana hiç yabancı gelmiyordu.

Parmaklarımı fotoğrafın üzerinde gezdirdim.

Bir anda başımın içinde hafif bir ağrı hissettim.

Gözlerimin önünde annem belirdi. Çok küçüktüm. Annem saçlarımı okşuyor, bana sevgiyle bakıyordu.

Sonra dudaklarından tek bir isim döküldü.

“Mira…”

Görüntü bir anda kayboldu.

Bir süre kıpırdamadan oturdum. Elimdeki fotoğrafa bakarken boğazım düğümlendi.

“Anne, benden ne sakladın?”

Odanın sessizliğinde sorum cevapsız kaldı.

Eren

Eski deponun önüne geldiğimizde hava kararmıştı.

Arabadan iner inmez çevreyi kontrol ettim. Burası uzun zamandır kullanılmıyor gibiydi. Kapının önündeki otlar bile neredeyse diz boyuna ulaşmıştı.

Karan etrafa bakındı.

“Lina gerçekten burada olabilir mi?”

Demir telefonundaki fotoğrafı kontrol etti.

“Bilmiyorum. Bize gönderilen görüntüdeki yer buraya benziyor. Ama emin olmadan bir şey söyleyemem.”

“Başka bir izimiz yok,” dedim. “İçeri bakalım.”

Kapıyı açtığımızda içeriden ağır bir toz kokusu geldi. Depoda eski sandalyeler, kırık masalar ve üst üste bırakılmış birkaç kutu vardı.

Karan etrafı incelerken iç çekti.

“Burada kimse yok gibi.”

Demir ise duvarın kenarındaki eski dolabın önünde durmuştu.

“Bir dakika. Şuna bakın.”

Yanına gittim. Dolabın üzerinde üç hilal işareti vardı.

Yine aynı işaret…

Demir dolabı açtı. İçeride birkaç dosya ve eski fotoğraf vardı. Dosyalardan birinin üzerinde büyük harflerle tek bir isim yazıyordu:

MİRA

Karan hemen yanımıza geldi.

“Bu isim de nereden çıktı?”

Demir dosyayı açtı. İçinden eski bir hastane belgesi, birkaç fotoğraf ve katlanmış bir mektup çıktı.

Önce belgeyi inceledi. Sonra yüzündeki ifade değişti.

“Beyler…”

“Ne oldu?” diye sordum.

Demir belgeyi bize uzattı.

“Şuna bakmanız gerekiyor.”

Kâğıdı elime aldım. İki isim yan yana yazılmıştı.

Mira Selin Arven.

Hemen altında başka bir not vardı:

Yeni kimliği: Lina.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

“Bu… Lina mı?”

Demir başını salladı.

“Öyle görünüyor.”

Karan belgeyi elimden aldı. Birkaç saniye boyunca yazılanlara baktı.

“Yani kardeşimizin geçmişteki adı Mira mıydı?”

“Görünüşe göre annemiz bu ismi ondan saklamış,” dedi Demir.

Karan'ın sesi biraz kısıldı.

“Peki neden?”

Cevap verecek durumda değildim. Dosyanın içindeki mektubu aldım.

“Belki de cevabı burada buluruz.”

Demir

Mektubu dikkatlice açtım. Yazıyı görür görmez annemizin el yazısı olduğunu anladım.

Yavaşça okumaya başladım.

Bir gün bu dosyayı bulacaklarını biliyorum. Kızımın geçmişini sonsuza kadar saklayamam.

Onu bir süre Mira adıyla çağırdılar. Fakat bu isim artık güvenli değildi. Ona Lina demeye karar verdim.

Onu korumak için bazı gerçekleri saklamak zorundayım. Bir gün her şeyi öğrenirse umarım beni anlar.

Mektubun devamı yırtılmıştı.

Karan başını eğdi.

“Annemiz onu korumak için yapmış.”

Eren mektubu elimden aldı.

“Peki kimden koruyordu?”

Tam o sırada arkamızdan bir ses duyduk.

“Ne buldunuz?”

Evren gelmişti.

Elimizdeki dosyayı görünce yüzündeki ifade değişti. Birkaç adım yaklaştı ve dosyanın üzerindeki ismi okudu.

“Mira…”

Eren hemen önüne geçti.

“Bu ismi tanıyor musun?”

Evren bir süre cevap vermedi.

“Selin'in bu ismi söylediğini hatırlıyorum. Ama Lina'yla bağlantısını bilmiyordum.”

Karan'ın sabrı tükenmişti.

“Nasıl bilmiyordun? Kendi kızının geçmişinden bahsediyoruz.”

Evren başını eğdi.

“Bilmiyordum, Karan.”

Eren'in sesi sertleşti.

“Artık tahminlerle, yarım cevaplarla uğraşmak istemiyorum. Lina'yı bulduğumuzda bize bildiğin her şeyi anlatacaksın.”

Evren karşılık vermedi.

O an hepimiz aynı şeyi düşünüyorduk.

Lina'yı bulmalıydık. Gerisi sonra gelecekti.

Lina

Kapı yeniden açıldığında başımı kaldırdım.

İçeri giren adamın elinde bir dosya vardı. Masanın üzerine bıraktı.

“Biraz konuşmamız gerekiyor.”

“Benim sizinle konuşacak bir şeyim yok.”

Adam sandalyeyi çekip karşıma oturdu.

“Bence var.”

Dosyayı bana doğru çevirdi.

Üzerinde tek bir isim yazıyordu.

MİRA.

Kaşlarımı çattım.

“Bu da ne?”

“Geçmişin.”

“Benim adım Lina.”

Adam sakin bir şekilde yüzüme baktı.

“Bunu biliyorum.”

“Öyleyse neden bana Mira diyorsunuz?”

Dosyadan bir belge çıkardı.

“Çünkü doğduğunda sana bu isim verilmişti.”

Kâğıdı elime aldım. Yazılanları birkaç kez okudum. Annemin imzasını gördüğümde ellerim titremeye başladı.

“Bu doğru olamaz.”

“İstersen inkâr edebilirsin. Ama belgeler ortada.”

Başımı kaldırdım.

“Annem neden böyle bir şey yaptı?”

Adam omuz silkti.

“Bunu ona sormalıydın.”

Bir an kendimi tutamadım.

“Annem öldü!”

Sesim odada yankılandı.

Adam sustu. Ben ise gözlerimi kâğıttan ayıramıyordum.

Bir süre sonra dosyayı önümden aldı.

“Şimdilik bilmen gereken bu kadar.”

“Hayır. Beni buraya getirip sonra da hiçbir şey anlatmadan gidemezsiniz!”

Ayağa kalktı. Kapıya doğru yürüdü.

Çıkmadan önce arkasını döndü.

“Ağabeylerine de sor. Bakalım bu gerçeği öğrendiklerinde ne düşünecekler.”

Kapı kapandı.

Olduğum yerde kaldım.

Ağabeylerim…

Eren, Demir ve Karan benim ailem olduklarını yeni yeni hissettirmişlerdi. Daha birkaç gün önce aramızdaki kırgınlıkları geride bırakmaya çalışmıştık.

Şimdi karşıma başka bir gerçek çıkmıştı.

Acaba onlar da benden habersiz bir şeyler mi biliyordu?

Karan

Depodan çıktığımızda hava iyice soğumuştu.

Elimde hâlâ Mira yazan belge vardı. Aklımda tek bir soru dönüp duruyordu.

Lina neden Mira adıyla anılmıştı?

Arabaya binmeden önce Eren durdu.

“Bunu Lina'ya nasıl anlatacağız?”

Demir dosyayı kapattı.

“Önce onu bulalım. Sonra ne olduğunu birlikte öğreniriz.”

Evren yanımıza geldi.

“Selin'in neden böyle bir karar verdiğini anlamamız gerekiyor.”

Eren babama döndü.

“Bunu anlamak için önce bize anlatmadığın şeyleri söylemen gerekiyor.”

Evren cevap vermek üzereyken Demir'in telefonu çaldı.

Bilinmeyen bir numaraydı.

Demir aramayı açtı.

“Efendim?”

Karşıdan değiştirilmiş bir ses geldi.

“Yanlış yerde arıyorsunuz.”

Demir'in yüzü gerildi.

“Lina nerede?”

“Lina'yı aramayı bırakın.”

Eren telefonu Demir'in elinden aldı.

“Kardeşime ne yaptınız?”

Karşıdaki kişi birkaç saniye sustu.

Ardından tek bir cümle söyledi:

“Lina değil… Mira.”

Telefon kapandı.

Karan'a baktım. Gözleri dolmuştu.

“Onun adı Lina,” dedi. “Bizim kardeşimiz Lina.”

Eren başını salladı.

“Kim ne derse desin, bizim için değişen hiçbir şey yok.”

Demir dosyayı yeniden açtı.

“Bir şey daha var. Mektubun devamı eksik. Selin neden bu ismi değiştirdiğini anlatmış ama kimden saklandığını söylememiş.”

Evren derin bir nefes aldı.

“Ben o geceyi hatırlıyorum.”

Üçümüz aynı anda ona döndük.

“Hangi gece?” diye sordum.

“Selin'in Mira isminden bahsettiği gece. Rauf da yanımızdaydı.”

Eren bir adım yaklaştı.

“Peki kim arıyordu onu?”

Evren bir süre sustu.

“Üç Hilalin Muhafızları.”

Bu ismi duyduğumuzda hepimiz sessizleştik.

Demek ki Lina'nın geçmişiyle bu grubun bağlantısı düşündüğümüzden çok daha eskiydi.

Lina

Odanın içinde tek başımaydım.

Masadaki fotoğrafı elime aldım. Annemin yüzüne uzun uzun baktım.

“Mira…”

Bu isim artık bana tamamen yabancı gelmiyordu. Sanki bir yerlerden hatırlıyordum ama nereden olduğunu çıkaramıyordum.

Gözlerimi kapattım.

Annemin sesini duydum.

“Benim güzel kızım…”

Bu kez görüntü daha netti.

Annem beni kucağına almıştı. Saçımda kırmızı bir kurdele vardı. Küçük ellerimle onun yüzüne dokunuyordum.

Annem gülümsedi.

“Artık sana Lina diyeceğiz, tamam mı?”

Küçük hâlim başımı salladı.

Annem saçlarımdaki kurdeleyi düzeltti.

“Böylece seni bulamayacakl