37. BÖLÜM – Onu Orada Bırakmayacağız
37. BÖLÜM – Onu Orada Bırakmayacağız
Lina
Kapının önündeki ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.
Az önce duyduğum konuşmalardan sonra beni başka bir yere götüreceklerini anlamıştım. Nereye gideceğimi bilmiyordum ama burada daha fazla kalmak istemiyordum.
Kapı açıldı. İçeri iki kişi girdi.
“Hazırlan. Gidiyoruz.”
“Ben hiçbir yere gelmiyorum.”
İçlerinden biri sabırsızca iç çekti.
“Bunu bize zorluk çıkarmadan yapabilirsin.”
Geri çekildim.
“Bana ne istediğinizi söylemeden hiçbir yere gelmem.”
Adam cevap vermedi. Masanın üzerindeki dosyayı aldı.
Tam o sırada yerde duran metal kutu hafifçe hareket etti.
İkisi de dönüp baktı.
Ben de ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. Korktuğumda gücüm bazen kendiliğinden ortaya çıkıyordu.
Kutunun kapağı açıldı ve içindeki küçük anahtar yere düştü.
Adam kaşlarını çattı.
“Yine mi?”
Diğeri ona baktı.
“Ne demek yine mi?”
Adam cevap vermedi. Bana döndü.
“Bunun nasıl olduğunu biliyor musun?”
“Hayır.”
Yalan söylüyordum. En azından artık bir şeylerin benden kaynaklandığını anlamıştım.
Anahtar yerde duruyordu.
Onu elime almadan önce kapıdaki adamın dikkati başka tarafa kaydı. Bir anlık fırsatı değerlendirdim ve anahtarı avucuma aldım.
Belki işe yarardı.
Belki de ilk kez kendi başıma bir şey yapabilirdim.
Eren
Arabada kimse konuşmuyordu.
Demir, bulduğumuz dosyaları yeniden inceliyordu. Karan ise sürekli telefonuna bakıyordu.
Sonunda dayanamadım.
“Bir gelişme var mı?”
Karan başını kaldırdı.
“Hayır. Telefonu hâlâ kapalı.”
Demir elindeki kâğıdı önümüze koydu.
“Eski depodaki belgelerde bir adres daha buldum. Burası terk edilmiş bir taş bina. Üç Hilalin Muhafızları'nın eskiden kullandığı yerlerden biri olabilir.”
Evren hemen kâğıda baktı.
“Bu adresi nereden buldun?”
“Dosyanın arasındaydı. Tanıyor musun?”
Evren'in yüzü değişti.
“Evet.”
“Orada ne var?” diye sordum.
Evren birkaç saniye sustu.
“Yıllar önce Rauf'la birlikte oraya gitmiştik. Selin de yanımızdaydı.”
Karan öne doğru eğildi.
“Annemiz mi?”
Evren başını salladı.
“Selin o gece çok korkmuştu. Bir şeylerin ters gittiğini söylüyordu. Bizi oradan uzaklaştırmak istemişti.”
“Peki neden bunu daha önce anlatmadın?” dedim.
Evren gözlerini benden kaçırdı.
“Çünkü o gece olanların tamamını bilmiyorum.”
Demir sertçe konuştu.
“Artık hiçbir şeyin tamamını bilmemenin arkasına saklanamazsın.”
Evren cevap vermedi.
Arabayı çalıştırdım.
“Önce Lina'yı bulacağız. Sonra herkes bildiğini anlatacak.”
Demir
Adrese yaklaştığımızda telefonuma yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numaradan gönderilmişti.
Mesajda yalnızca bir fotoğraf vardı.
Lina.
Bir sandalyede oturuyordu. Yüzünde korku vardı ama iyiydi. Fotoğrafın altında şu yazıyordu:
Mira'yı almaya geliyorsanız acele edin.
Karan fotoğrafı görünce öne atıldı.
“Bu Lina! Nerede çekilmiş?”
Fotoğrafı büyüttüm. Arka planda duvarda eski bir saat vardı.
Evren fotoğrafa dikkatle baktı.
“Burası…”
“Tanıyor musun?” diye sordum.
“Eski taş bina. Kesinlikle orası.”
Eren direksiyonu daha sıkı kavradı.
“Ne kadar kaldı?”
“Beş dakika,” dedim.
Karan telefonunu cebine koydu.
“Onu orada bırakmayacağız.”
Lina
Kapının dışındaki sesler bir süre sonra kesildi.
Elimdeki küçük anahtara baktım. Kapıyı açıp açamayacağını bilmiyordum ama denemekten başka çarem yoktu.
Kapının yanına yaklaştım.
Anahtarı kilide yerleştirdim.
İlk denememde dönmedi.
Bir kez daha denedim.
Bu kez küçük bir tıkırtı duydum.
Kilit açılmıştı.
Tam kapıyı aralayacakken koridordan bir ses geldi.
“Burada ne yapıyorsun?”
Olduğum yerde kaldım.
Adam bana doğru yürüdü.
“Kapıyı açmaya mı çalışıyorsun?”
Anahtarı arkamda sakladım.
“Hayır.”
Adam elimi gördü.
“Ver onu.”
Geri çekildim.
O sırada odanın köşesindeki eski dolap sarsıldı. Adam istemsizce dönüp baktı.
Bu kez ben de şaşırmıştım.
Dolap yavaşça hareket etti ve kapıya doğru devrilecek gibi oldu. Adam geri çekilince aramızda biraz mesafe oluştu.
Fırsatı kaçırmadım.
Kapıdan çıkıp koridora koştum.
Arkamdan sesler yükseldi.
“Dur!”
Koşarken hangi yöne gittiğimi bile bilmiyordum. Koridorun sonunda başka bir kapı gördüm. Açmaya çalıştım ama kilitliydi.
Tam umudumu kaybedecekken dışarıdan bir ses geldi.
“Lina!”
Eren…
Sesini tanımıştım.
“Eren!”
Bütün gücümle bağırdım.
Karan
Binaya girdiğimizde içeriden bir ses duyduk.
“Lina!”
Eren hiç düşünmeden koşmaya başladı.
Ben de peşinden gittim.
Koridorun sonunda Lina'yı gördüm. Karşımda duruyordu. Saçları dağılmış, yüzü solmuştu.
“Lina!”
Bizi görünce gözleri doldu.
“Karan!”
Yanına ulaştığımda ona sarıldım.
“Buradayız. Seni bulduk.”
Eren de yanımıza geldi.
“İyi misin?”
Lina başını salladı.
“İyiyim ama burada başka insanlar da var.”
Demir arkamızdan yetişti.
“Önce buradan çıkalım.”
Tam o sırada koridorun diğer ucunda iki kişi belirdi.
Biri sertçe konuştu:
“Onu buradan götüremezsiniz.”
Eren Lina'yı arkasına aldı.
“Bunu göreceğiz.”
Adamların biri bize doğru ilerledi. Demir çevreyi kontrol ederek yan taraftaki açık kapıyı gösterdi.
“Şuradan çıkabiliriz!”
Karan, Lina'nın elini tuttu.
“Benimle gel.”
Birlikte kapıya yöneldik. Eren ve Demir de arkamızdan geldi.
Dışarı çıktığımızda Evren bizi bekliyordu.
Lina onu görünce durdu.
“Baba…”
Evren hemen yanına geldi.
“Buradayım kızım. Artık yalnız değilsin.”
Lina'nın gözleri doldu.
Evren ona sarıldı.
Ben de derin bir nefes aldım. Onu yeniden karşımızda görmek bile yeterliydi.
Ama her şey bitmemişti.
Binanın üst katındaki pencerede bir gölge belirdi.
Bizi izliyordu.
Eren
Arabaya doğru ilerlerken telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
Açtım.
Lina'yı kurtardığınızı sanıyorsunuz. Peki ya Lara?
Hemen Demir'e baktım.
“Bunu gör.”
Demir mesajı okudu. Ardından telefonuna başka bir bildirim geldi.
Bir fotoğraf.
Lara'nın fotoğrafıydı.
Bu kez arkasında eski bir duvar ve üç hilal işareti vardı.
Fotoğrafın altında tek bir cümle yazıyordu:
Bir kardeşi aldınız. Diğeri hâlâ bizimle.
Karan'ın yüzündeki rahatlama bir anda kayboldu.
“Lara…”
Lina telefonu elimizden aldı. Fotoğrafa uzun süre baktı.
“Onu da bulmalıyız.”
Demir başını salladı.
“Bulacağız.”
Evren fotoğrafa bakarken yüzü gerildi.
“Bu duvarı tanıyorum.”
Hepimiz ona döndük.
“Neresi?” diye sordum.
Evren fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.
“Eski istasyonun altındaki bölüm.”
Lina'nın yüzü değişti.
“Yani Lara orada mı?”
Evren cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
“Büyük ihtimalle.”
Lina ağabeylerine baktı.
“Onu da geride bırakmayacağız, değil mi?”
Karan hemen cevap verdi.
“Hayır. Hiçbirimizi geride bırakmayacağız.”
Lina
Eve döndüğümüzde herkes yorgundu.
Ama içimde garip bir huzursuzluk vardı. Kurtulmuştum fakat Lara hâlâ oradaydı. Üstelik Mira meselesi de çözüme kavuşmamıştı.
Eren yanıma oturdu.
“Biraz dinlenmelisin.”
“Lara'yı düşünmeden dinlenemem.”
“Onu bulacağız.”
“Ya geç kalırsak?”
Eren bir süre sustu.
“Geç kalmayacağız. Sana söz veriyorum.”
Tam o sırada Demir elinde küçük bir kâğıtla yanımıza geldi.
“Lina, bunu senin için buldum.”
Kâğıdı bana uzattı.
Üzerinde annemin el yazısına benzeyen bir yazı vardı.
Lina, Mira adını duyduğunda korkma. O isim seni senden almayacak. Sadece neden saklandığını anlamanı sağlayacak.
Altında başka bir cümle daha vardı.
Lara'yı bulduğunda ona kırmızı kurdeleyi sor.
Kâğıdı birkaç kez okudum.
Karan yanıma geldi.
“Ne yazıyor?”
Kâğıdı ona uzattım.
Hepimiz birbirimize baktık.
Lara'nın neden seçildiğini artık daha iyi anlamak zorundaydık.
Çünkü annemin bıraktığı sırlar yalnızca benim geçmişimle ilgili değildi.
Ve bu kez gerçeğe hep birlikte ulaşacaktık.