38. BÖLÜM – Sana Bir Şey Olsaydı…
38. BÖLÜM – Sana Bir Şey Olsaydı…
Lina
Sabah gözlerimi açtığımda kendimi biraz daha iyi hissediyordum. Yine de dün yaşadıklarımı unutmak kolay değildi. O karanlık oda, kapının önündeki adamlar ve kaçmaya çalışırken yaşadığım korku hâlâ aklımdaydı.
Yataktan kalkıp aşağı indim. Salondan sesler geliyordu. İçeri girmek üzereyken ağabeylerimin konuşmalarını duydum.
“Dün gece hiç uyuyamadım,” dedi Karan.
Demir koltuğa yaslanmıştı.
“Ben de. Onu bulduğumuzda bile içim rahatlamadı.”
Eren bir süre sessiz kaldı.
“Ya biraz daha geç kalsaydık?”
Bu kez kimse cevap vermedi.
Karan derin bir nefes aldı.
“Ya Lina'ya bir şey olsaydı?”
Sesindeki endişeyi duyunca kapının önünde durakladım.
“Bunu düşünmek bile istemiyorum,” diye devam etti. “Onu yeni tanıdık. Daha birlikte geçireceğimiz o kadar çok zaman var ki…”
Gözlerim doldu.
İçeri girdiğimde üçü de bana döndü.
“Günaydın.”
Karan hemen ayağa kalktı.
“Uyandın mı? Nasıl hissediyorsun?”
“İyiyim. Sadece biraz yorgunum.”
Eren yanıma gelip yüzüme baktı.
“Gerçekten iyi misin?”
Gülümsedim.
“İyiyim ağabey. Merak etmeyin.”
Demir koltuğu gösterdi.
“Gel, biraz otur.”
Yanlarına oturdum. Bir süre kimse konuşmadı. Sonunda Eren sessizliği bozdu.
“Lina, dün seni bulana kadar neler yaşadığımızı anlatamam.”
Başımı kaldırdım.
“Ben de çok korktum.”
“Biliyorum,” dedi Karan. “Ama seni kaybettiğimizi düşünmek… Hiç kolay değildi.”
Demir de konuşmaya katıldı.
“Binaya girdiğimizde seni bulamazsak ne yapacağımızı bilmiyorduk. Her kapıyı açmaya çalıştım. Sesini duyduğumuzda biraz olsun rahatladım.”
Eren gözlerime baktı.
“Biz seni yıllarca tanımadan yaşadık. Şimdi yanımızdasın. Sana bir şey olsaydı ne yapardık, bilmiyorum.”
Daha fazla dayanamadım. Gözlerimden yaşlar süzüldü.
“Ben de sizi kaybetmek istemiyorum.”
Karan hemen yanıma oturup bana sarıldı.
“Bir daha bizi böyle korkutma, olur mu?”
“Ben de isteyerek gitmedim ki.”
“Biliyoruz,” dedi Eren. “Seni suçlamıyoruz.”
Üçüne birden baktım.
“İyi ki varsınız.”
Eren beni de kucaklayınca hepimiz kısa bir süre öylece kaldık.
İlk defa bu kadar güçlü bir şekilde aile olduğumuzu hissettim.
Kahvaltı
Biraz sonra mutfağa geçtik. Eren kahvaltıyı hazırlarken Karan masaya tabakları yerleştiriyordu. Demir ise telefonundan bir şeyler okuyordu.
“Demir, telefonu bırak da kahvaltı yap,” dedim.
Başını kaldırdı.
“Bir şey araştırıyorum.”
“Her zaman bir şey araştırıyorsun.”
Karan gülerek araya girdi.
“Bizim evin dedektifi o.”
Demir ona baktı.
“En azından işe yarar şeylerle uğraşıyorum.”
“Ne demek istiyorsun?”
“Senin kahvaltıyı yakmanı hatırlatmam gerekiyor mu?”
Kahkahamı tutamadım.
“Yine mi yaktın?”
Karan itiraz etti.
“Bir kere oldu!”
Eren masaya son tabağı koydu.
“Bir kere mi? Saymayı bıraktım ben.”
Hep birlikte gülmeye başladık.
Dün yaşananlardan sonra böyle sıradan bir sabaha uyanmak bana çok iyi gelmişti.
Lina
Kahvaltıdan sonra telefonuma Adrian'dan mesaj geldi.
Adrian: Nasıl hissediyorsun? Dün geceden beri merak ediyorum.
Ben: Daha iyiyim. Merak etme.
Adrian: Merak etmem biraz zor. Seni iyi gördüğümden emin olmak istiyorum.
Bir süre düşündükten sonra cevap yazdım.
Ben: İstersen bugün gelebilirsin.
Adrian: Yarım saate oradayım.
Telefonu kapattığım sırada Karan yanıma geldi.
“Kimle konuşuyorsun?”
“Adrian'la.”
Yüzünde hemen bir gülümseme belirdi.
“Öyle mi?”
“Karan, başlama.”
“Ben bir şey demedim.”
Demir de konuşmaya katıldı.
“Daha bir şey demeden savunmaya geçti.”
“İkiniz de susun!”
Eren mutfaktan seslendi.
“Misafir gelecekse kahveyi fazla yapmayalım.”
Onlara bakıp başımı iki yana salladım.
Üç ağabeyle yaşamak gerçekten kolay olmayacaktı.
Adrian
Konağa vardığımda kapıyı Eren açtı.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum. Lina nasıl?”
“İyi. İçeride.”
Salona geçtiğimde Lina'yı koltukta otururken gördüm. Beni fark edince ayağa kalktı.
“Geldin.”
“Geleceğimi söylemiştim.”
Yanına yaklaştım.
“Daha iyi görünüyorsun.”
“Öyle hissediyorum zaten.”
Bir süre konuştuk. Dün yaşananları açmak istemediğini fark edince fazla soru sormadım.
“Bir daha böyle bir şey yaşamanı istemem,” dedim.
Lina başını salladı.
“Ben de istemem. Ama Lara hâlâ orada.”
“Onu da bulacağız.”
“Umarım.”
Tam o sırada Karan kahvelerle geldi.
“Adrian, kahven hazır.”
“Teşekkür ederim.”
Karan kahveyi bırakırken bana baktı.
“Lina bugün biraz daha iyi. Dün hepimiz çok korktuk.”
Lina gözlerini devirdi.
“Karan, bunu kaçıncı kez söylüyorsun?”
“Çünkü gerçekten korktuk.”
Gülümseyerek kahvemden bir yudum aldım. Lina'nın ağabeyleriyle arasındaki bağın güçlendiğini görmek güzeldi.
Lina
Öğleden sonra Adrian ayrıldı. Ben de çalışma odasına gitmek üzere merdivenlerden çıkıyordum ki içeriden konuşma sesleri duydum.
“Lara'yı daha fazla bekletemeyiz,” dedi Demir.
Eren cevap verdi.
“Biliyorum. Yarın eski istasyona bakacağız.”
Karan'ın sesi duyuldu.
“Lina da bizimle gelmek isteyecek.”
“Bunu biliyorum,” dedi Eren. “Ama bu kez daha dikkatli olacağız. Hazırlıksız hareket etmeyeceğiz.”
Kapıyı tıklatıp içeri girdim.
“Benim hakkımda mı konuşuyorsunuz?”
Üçü de bana döndü.
Karan gülümsedi.
“Biraz.”
“Lara'yı bulmaya ben de geleceğim.”
Eren itiraz etmedi. Sadece karşımdaki sandalyeyi gösterdi.
“Gel, otur. Önce ne yapacağımızı konuşalım.”
Oturduğumda Demir önündeki kâğıtları gösterdi.
“Eski istasyonun çevresini araştırdım. Lara'nın fotoğrafındaki duvar, istasyonun altındaki bölüme benziyor.”
“Oraya gideceğiz yani?”
“Evet,” dedi Eren. “Ama hep birlikte hareket edeceğiz. Kimse tek başına bir şey yapmayacak.”
“Tamam.”
Karan yanıma gelip omzuma hafifçe dokundu.
“Bir de bu sefer kaybolmak yok.”
“Ben kaybolmak istemedim zaten.”
“Biliyoruz kardeşim.”
Gülümseyerek başımı salladım.
Gece
Akşam yemeğinden sonra odama çıktım. Biraz kitap okumaya çalıştım ama aklım sürekli Lara'daydı.
Tam yatağa uzanmıştım ki masanın üzerindeki kırmızı kurdeleyi fark ettim.
Kurdeleyi elime alıp çevirdim. Daha önce gördüğüm işlemelerin arasında küçük bir yazı vardı. Dikkatlice baktığımda cümleyi okuyabildim.
“Lara, Mira'yı hatırlayan son kişidir.”
Şaşkınlıkla yazıya tekrar baktım.
Annemin notu aklıma geldi.
Lara'yı bulduğunda ona kırmızı kurdeleyi sor.
Demek ki annem bu kurdelenin Lara'yla bağlantısını biliyordu.
Kapı çalındı.
“Gel.”
Eren içeri girdi.
“Uyumadın mı?”
“Hayır. Sana bir şey göstereceğim.”
Kurdeleyi ona uzattım. Yazıyı okuduğunda kaşları çatıldı.
“Bunu nereden buldun?”
“Masamdaydı. Daha önce fark etmemişim.”
Eren kurdeleyi dikkatlice inceledi.
“Bunu Demir'e de göstermeliyiz.”
“Bence de.”
Kurdeleyi masaya bıraktı. Sonra bana döndü.
“Bugün biraz daha iyi görünüyorsun.”
“Çünkü yanımda olduğunuzu biliyorum.”
Eren hafifçe gülümsedi.
“Biz de senin yanımızda olmanı istiyoruz.”
Bir an sustu.
“Lina, bugün konuşurken sana bir şey söylemek istedim ama söyleyemedim.”
“Ne?”
“Dün seni bulamasaydık ne yapardım, bilmiyorum. Sana bir şey olmasından gerçekten çok korktum.”
Gözlerim doldu.
“Ben de korktum, ağabey.”
Eren yanıma gelip bana sarıldı.
“Artık yalnız değilsin. Bunu unutma.”
“Unutmam.”
Birkaç dakika sonra odadan çıktı.
Kurdeleyi yeniden elime aldım. Lara'nın bildikleri belki de annemin sakladığı sırların en önemli parçasıydı.
Onu bulmalıydık.
Çünkü Mira'nın geçmişini anlamak için artık Lara'ya ihtiyacımız vardı.
Ve ertesi gün eski istasyona gidecektik.