39. BÖLÜM – Birlikte Daha Güzel
39. BÖLÜM – Birlikte Daha Güzel
Lina
Sabah uyandığımda aşağıdan gelen sesleri duydum. Birileri gülüyordu. Birkaç gündür evde böyle bir ses duymamıştım.
Üzerime hırkamı alıp aşağı indim.
Mutfağa girdiğimde Karan'ın tezgâhın başında, Demir'in ise elinde bir tabakla durduğunu gördüm.
“Ne yapıyorsunuz?”
Karan bana döndü.
“Kahvaltı hazırlıyoruz.”
Demir hemen araya girdi.
“Daha doğrusu Karan hazırlamaya çalışıyor.”
Karan kaşlarını çattı.
“Ne varmış yaptığımda?”
Tavaya baktım. Yumurtalar biraz fazla pişmişti.
“Bence Demir haklı.”
“Sen de mi?”
Gülerek sandalyeye oturdum. Eren masaya çayları koyarken başını iki yana salladı.
“İkinizi de mutfaktan uzaklaştırmak gerekiyor.”
“Ben ne yaptım?” diye itiraz etti Karan.
“Sen hiçbir şey yapmadın zaten. Sorun da bu.”
Hepimiz gülmeye başladık.
Bir süre sonra babam da mutfağa geldi.
“Sabah sabah neye gülüyorsunuz?”
Karan hemen şikâyete başladı.
“Baba, bunlar bana karşı birleşti.”
Evren tavaya baktı.
“Yumurtaları sen mi yaptın?”
“Evet.”
“Anlaşıldı.”
Bu kez kahkahamı tutamadım.
Karan ellerini kaldırdı.
“Tamam, bir daha kahvaltı falan hazırlamıyorum.”
Eren gülerek yanımdaki sandalyeye oturdu.
“Bence en iyisi bu.”
Uzun zamandır ilk defa bu kadar rahat bir sabah geçiriyorduk.
Birlikte Geçen Saatler
Kahvaltıdan sonra Karan bahçeye çıkmayı önerdi.
“Bugün hep birlikte vakit geçirelim. Sürekli aynı şeyleri konuşmaktan sıkıldım.”
Demir telefonunu masaya bıraktı.
“İlk defa mantıklı bir şey söyledin.”
“Seninle uğraşmayacağım bugün.”
Eren bana döndü.
“Sen ne yapmak istersin?”
“Fark etmez. Yeter ki birlikte olalım.”
Bahçeye çıktık. Karan bir top getirdi ve oynamak için hepimizi çağırdı.
“Ben pek bilmiyorum,” dedim.
“Öğrenirsin. Gel.”
İlk başta biraz çekindim ama sonra oyuna katıldım. Bir ara topu yanlışlıkla Demir'in arkasına gönderdim.
Karan kahkahaya boğuldu.
“Demir, top senden hızlı çıktı!”
Demir topu alıp ona baktı.
“Biraz daha konuşursan topu sana göndereceğim.”
“Gönder de görelim.”
Eren araya girip ikisini ayırdı.
“Daha beş dakika oldu. Kavga etmeye başlamayın.”
Gülmekten kendimi alamadım.
Bir süre sonra yorulup bahçedeki sandalyelere oturduk. Karan su şişesini bana uzattı.
“İyi misin?”
“İyiyim. Çok eğlendim.”
Eren gülümsedi.
“Böyle günlerimiz daha çok olacak.”
“Bunu duymak güzel.”
Adrian
Öğleden sonra telefonuma Adrian'dan mesaj geldi.
Adrian: Bugün nasılsın?
Ben: İyiyim. Ağabeylerimle bahçedeyiz.
Adrian: Güzel. Seni böyle görmek isterdim.
Biraz düşündükten sonra ona yazdım.
Ben: İstersen gelebilirsin.
Adrian: Davetini kabul ediyorum. Birazdan oradayım.
Adrian geldiğinde Karan kapıyı açtı.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum. Lina nasıl?”
“İyi. Bahçede.”
Adrian yanımıza geldiğinde gülümsedim.
“Geldin.”
“Davet edildim, gelmemek olmazdı.”
Birlikte oturduk. Adrian önce benimle konuştu, sonra ağabeylerim de sohbete katıldı.
Karan her zamanki gibi şakalaşmadan duramadı.
“Adrian, bizimle anlaşmak istiyorsan sabırlı olman gerekiyor.”
Adrian gülümsedi.
“Şimdilik iyi gidiyor gibi.”
Demir kahvesinden bir yudum aldı.
“Henüz erken konuşma.”
“Demir!” dedim.
Hepimiz güldük.
Bir ara Adrian yanıma eğildi.
“Bugün daha iyi görünüyorsun.”
“Çünkü artık evde herkesin yanımda olduğunu biliyorum.”
“Böyle hissetmene sevindim.”
Göz göze geldik. Bir şey söylemedim ama gülümsedim.
Akşam Yemeği
Akşam yemeğinde herkes masadaydı. Evren, gün içinde yaptıklarımızı dinlerken arada bir gülüyordu.
Karan yine en çok konuşan kişiydi.
“Bugün Lina topu Demir'e öyle bir gönderdi ki…”
Demir sözünü kesti.
“Sen de bütün gün bunu anlatacaksın sanırım.”
“Çünkü çok komikti.”
“Senin başına gelseydi bu kadar gülmezdin.”
Eren araya girdi.
“Yeter artık. Yemek yiyelim.”
Babam bana döndü.
“Sen bugün eğlendin mi kızım?”
“Çok. Uzun zamandır böyle güzel bir gün geçirmemiştim.”
Evren gülümsedi.
“Bundan sonra daha çok geçireceğiz.”
Bu söz beni mutlu etti.
Yemekten sonra hep birlikte salona geçtik. Karan film açtı, Demir filmin kötü olduğunu söyledi, Eren de ikisinin tartışmasını dinlemekten yorulduğunu belirtti.
Ben ise koltuğa yerleşip battaniyeyi üzerime çektim.
Bir ara başımı kaldırıp hepsine baktım.
Babam ve ağabeylerim…
Bir zamanlar hayatımda olmayan bu insanlar şimdi yanımdaydı.
İçimden sessizce, keşke bu günler hiç bitmese, diye geçirdim.
Geçmişten Kalan Fotoğraf
Herkes odasına çekildikten sonra ben de yukarı çıktım. Masamın üzerindeki kırmızı kurdeleyi elime aldım.
Annemin notu aklıma geldi.
Lara'yı bulduğunda ona kırmızı kurdeleyi sor.
Kurdeleyi yerine bırakırken çekmeceden hafif bir ses geldi.
Çekmece biraz aralanmıştı.
Merak edip açtım. İçindeki eski kâğıtları karıştırırken sararmış bir fotoğraf buldum.
Fotoğrafta annem ve Selma yan yana duruyordu.
İkisi de gülümsüyordu.
Şaşkınlıkla fotoğrafı çevirdim.
Arkasında bir tarih vardı.
14 Eylül.
Altında annemin el yazısıyla şu cümle yazıyordu:
O gün verdiğimiz söz hâlâ geçerli.
Fotoğrafa tekrar baktım.
Annemle Selma ne zaman bu kadar yakın olmuştu? Üstelik birbirlerine bir söz mü vermişlerdi?
Kapı çalındı.
“Lina, uyumadın mı?”
“Hayır, gel Eren.”
Eren içeri girdi. Elimdeki fotoğrafı görünce yanıma yaklaştı.
“Bu ne?”
“Çekmecede buldum. Annemle Selma'nın fotoğrafı.”
Fotoğrafı eline aldı ve arkasındaki yazıyı okudu.
“Bunu daha önce görmemiştim.”
“Ben de. Sence ne sözü vermiş olabilirler?”
Eren bir süre düşündü.
“Bilmiyorum. Ama Selma'yla annemizin geçmişi hakkında bilmediğimiz şeyler olduğu belli.”
“Yarın onunla konuşalım mı?”
“Önce Demir'e gösterelim. Belki fotoğrafın nerede çekildiğini bulabilir.”
Başımı salladım.
Eren fotoğrafı masaya bıraktı.
“Artık biraz dinlen. Bugün güzel bir gün geçirdik. Yarın yine uğraşırız.”
Gülümsedim.
“İyi geceler, ağabey.”
“İyi geceler, kardeşim.”
Kapı kapandıktan sonra fotoğrafı yeniden elime aldım.
Annemle Selma'nın geçmişinde ne vardı?
Ve en önemlisi…
O gün birbirlerine neyin sözünü vermişlerdi?