40. BÖLÜM – O Gün Verdiğimiz Söz

Sabah gözümü açar açmaz aklıma dün gece bulduğumuz fotoğraf geldi.

Annem ve Selma yan yana duruyordu. İkisi de gülümsüyordu. Fotoğrafın arkasında ise annemin el yazısıyla yazılmış bir not vardı:

“O gün verdiğimiz söz hâlâ geçerli.”

Bütün gece bunu düşünmüştüm. Annemle Selma nasıl bir söz vermişti? Üstelik neden bu kadar önemliydi?

Fotoğrafı komodinin üzerinden alıp aşağı indim. Salona girdiğimde Eren'i gördüm.

“Günaydın,” dedi.

“Günaydın. Demir uyandı mı?”

“Salonda, bilgisayarda bir şeylere bakıyor.”

Yanına oturdum. Elimdeki fotoğrafı görünce ne getirdiğimi hemen anladı.

“Hâlâ bunu mu düşünüyorsun?”

“Başka ne düşünebilirim ki? Annemle Selma'nın arasında bilmediğimiz bir şey var.”

Eren fotoğrafı aldı.

“Önce Demir'e gösterelim. Belki fotoğrafın çekildiği günle ilgili bir şey bulur.”

Birlikte Demir'in yanına gittik. Karan da mutfaktan elinde tost tabağıyla çıktı.

“Ne oluyor? Sabah sabah yine gizli toplantı mı?”

“Sen önce kahvaltını yap,” dedi Demir.

Karan tabağı masaya bıraktı.

“Ben kahvaltı yaparken de dinleyebilirim.”

Fotoğrafı Demir'e uzattım.

Demir önce ön yüzüne, sonra arkasındaki yazıya baktı.

“14 Eylül…”

“Annemle Selma'nın o gün birbirlerine bir söz verdiklerini düşünüyoruz,” dedim.

Demir fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.

“Fotoğrafın nerede çekildiğini anlayamadım. Ama tarih önemli olabilir.”

Karan da fotoğrafa baktı.

“Ben Selma'yla annemin bu kadar yakın olduğunu bilmiyordum.”

“Ben de,” dedim.

Tam o sırada babam salona girdi.

“Ne konuşuyorsunuz bakalım?”

Demir fotoğrafı ona uzattı.

Babam fotoğrafı görünce bir süre sessiz kaldı. Annemin yüzüne bakıyordu.

“Bunu nereden buldun, Lina?”

“Odamdaki çekmecede buldum. Arkasında da annemin yazdığı bir not var.”

Babam yazıyı okudu.

“O gün verdiğimiz söz hâlâ geçerli…”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Baba, 14 Eylül'de ne oldu?”

Babam fotoğrafı masaya bıraktı.

“O günü hatırlıyorum ama Selin'le Selma'nın ne konuştuğunu bilmiyorum.”

“Peki neden böyle bir not yazmış olabilir?”

“Bunu Selma'ya sormamız gerekecek.”

Tam o sırada Selma salona girdi.

“Bana ne soracaksınız?”

Hepimiz ona döndük. Masadaki fotoğrafı görünce adımları yavaşladı.

“Bu fotoğrafı nereden buldunuz?”

“Annemin eşyalarının arasından çıktı,” dedim. “Arkasındaki yazıyı da gördük.”

Selma fotoğrafı eline aldı. Bir süre baktı. Yüzündeki ifade değişmişti.

“Bu fotoğrafı sakladığını bilmiyordum.”

“Annemle ne söz vermiştiniz?” diye sordum.

Selma başını kaldırdı.

“Lina, bu konuyu şimdi konuşmak istemiyorum.”

“Neden? Annemle ilgili bir şey soruyorum.”

“Her şeyin bir zamanı var.”

Bu cevaba sinirlendim ama sesimi yükseltmemeye çalıştım.

“Bunu sürekli söylüyorsunuz. Peki o zaman ne zaman öğreneceğim?”

Eren araya girdi.

“Selma, Lina sadece gerçeği öğrenmek istiyor.”

Selma ona kısa bir bakış attı.

“Bu sizin de karışmanız gereken bir konu değil.”

Demir sakin bir sesle konuştu.

“Fotoğrafı biz bulmadık mı? Artık hepimizi ilgilendiriyor.”

Selma cevap vermedi. Fotoğrafı masaya bıraktı.

“Şimdi konuşmayacağım.”

Arkasını dönüp salondan çıktı.

Bir süre kimse konuşmadı.

Karan sessizliği bozdu.

“Bence bu fotoğrafı görünce bir şey hatırladı.”

“Ben de öyle düşünüyorum,” dedim.

Babam bana döndü.

“Lina, Selma'nın konuşmak istemediği şeyler olabilir. Ama senin sorularını da görmezden gelemeyiz.”

“Ben sadece annemin hayatını öğrenmek istiyorum.”

Babam başını salladı.

“Biliyorum kızım.”

Bana böyle seslenmesi içimi biraz rahatlattı.

Öğleden sonra hep birlikte bahçeye çıktık. Karan elinde topla bizi bekliyordu.

“Haydi, biraz hareket edelim. Bütün gün gizem çözmekten sıkıldım.”

Demir ona baktı.

“Sen önce topu düzgün tutmayı öğren.”

“Başladık yine.”

Eren topu Karan'ın elinden aldı ve bana attı. Bir süre bahçede oynadık. Karan her zamanki gibi kuralları kendi istediği gibi değiştirmeye çalışıyordu. Demir de buna itiraz ediyordu.

Onları izlerken gülmeden duramadım.

Bir süre sonra Eren yanıma oturdu.

“Biraz olsun keyfin yerine geldi mi?”

“Geldi. Ama aklım hâlâ fotoğrafta.”

“Biliyorum.”

“Annemin hayatında bilmediğim o kadar çok şey var ki… Bazen onu hiç tanımamışım gibi hissediyorum.”

Eren bana döndü.

“Onu tanıyordun Lina. Sadece sana anlatamadığı şeyler varmış.”

“Keşke şimdi yanımda olsaydı.”

Eren bir şey söylemeden elimi tuttu.

“Keşke,” dedi.

Bir süre öylece oturduk.

Sonra Karan uzaktan seslendi:

“İkiniz de gelin! Demir yine oyunu bozdu.”

Demir hemen karşılık verdi:

“Ben bozmadım, sen kaybetmeyi bilmiyorsun!”

Eren ayağa kalktı.

“Geldik, geldik.”

Ben de gülerek peşlerinden gittim.

Akşamüstü Adrian'dan mesaj geldi.

Adrian: Nasılsın bugün?

Ben: İyiyim. Biraz karışık bir gün geçiriyoruz.

Adrian: Yeni bir şey mi çıktı?

Ben: Annemle Selma'nın geçmişte birbirlerine verdikleri bir söz olduğunu öğrendik.

Adrian: Umarım aradığın cevaplara ulaşırsın. Ama kendini de çok yorma.

Mesajına cevap yazarken gülümsedim.

Bir süre sonra Adrian bahçeye geldi. Karan onu görür görmez seslendi:

“Adrian! Gel, bize yardım et. Eren yine beni suçluyor.”

Adrian gülerek yanımıza geldi.

“Bu sefer ne yaptın?”

“Hiçbir şey yapmadım.”

Demir hemen konuştu:

“Topu neredeyse pencereye gönderiyordu.”

“Abartıyorsunuz,” dedi Karan.

Adrian bana baktı.

“Bunlarla gün geçirmek kolay değil sanırım.”

“Alıştım artık,” dedim.

Bir süre bizimle oturdu. Sonra hava kararmaya başlayınca gitmesi gerektiğini söyledi.

“Yarın görüşürüz,” dedi.

“Görüşürüz.”

Gittikten sonra Karan yanıma yaklaştı.

“Adrian iyi çocuk.”

Ona baktım.

“Karan…”

“Ne var? Bir şey demedim ki.”

Demir araya girdi:

“Daha fazla konuşmadan içeri girsen iyi olacak.”

Karan söylene söylene eve girdi.

Gece odama çıktığımda fotoğrafı yeniden elime aldım. Annemle Selma'nın yüzlerine dikkatlice baktım.

Fotoğrafın arkasındaki yazıyı tekrar okudum.

“O gün verdiğimiz söz hâlâ geçerli.”

Fotoğrafı çekmeceye koymak üzereyken altında katlanmış küçük bir kâğıt gördüm.

Daha önce fark etmemiştim.

Kâğıdı açtım. Üzerinde tek bir cümle vardı:

“Söz bozulursa, çocuklardan biri gerçeği öğrenmek zorunda kalacak.”

Yazıyı birkaç kez okudum.

Çocuklardan biri…

Hangi çocuk?

Lina mı? Lara mı? Yoksa başka biri mi?

Kapı çalındı. Eren içeri girdi.

“Uyumadın mı?”

“Bir şey daha buldum.”

Elimdeki kâğıdı ona uzattım. Eren okuyunca yüzü ciddileşti.

“Bu nereden çıktı?”

“Fotoğrafın altındaydı.”

Kâğıdı tekrar inceledi.

“Demek ki o gün verilen sözün bozulmasıyla ilgili bir şey yaşanmış.”

“Peki bu çocuk kim?”

Eren bir süre düşündü.

“Şimdilik bilmiyoruz. Ama bu notu Demir'e de göstermeliyiz.”

Kâğıdı komodinin üzerine bıraktım.

“Eren, sence Selma bize gerçeği anlatacak mı?”

“Bir gün anlatmak zorunda kalacak.”

Pencereden dışarı baktım. Ev sessizdi ama kafamın içindeki sorular susmuyordu.

Annemle Selma'nın geçmişte birbirlerine verdikleri bir söz vardı.

Ve o söz yalnızca ikisini ilgilendirmiyordu.

Çünkü bir çocuk, o sözün bozulmasını bekliyordu.