41. BÖLÜM – Kalbime Yakın
41. BÖLÜM – Kalbime Yakın
Sabah uyandığımda dün gece bulduğumuz kâğıt yine aklıma geldi.
“Söz bozulursa, çocuklardan biri gerçeği öğrenmek zorunda kalacak.”
Eren'le uzun uzun konuşmuştuk ama ikimiz de bu cümlenin ne anlama geldiğini çözememiştik.
Üstelik Selma hâlâ bizimle konuşmak istemiyordu.
Üzerimi değiştirip aşağı indim. Mutfaktan Karan'ın sesi geliyordu.
“Ben sadece biraz daha peynir istedim. Bunun neresi yanlış?”
Demir karşılık verdi:
“Çünkü tabağında zaten yeterince peynir var.”
“Sen de her şeye karışmasan olmaz mı?”
İçeri girdiğimde ikisi yine tartışıyordu. Eren masada oturmuş, onları izliyordu.
“Günaydın,” dedim.
Karan hemen bana döndü.
“Günaydın. Gel, şu adama anlat. İnsan kahvaltıda istediği kadar peynir yiyebilir.”
“Bence Demir haklı,” dedim.
Eren kahkaha attı. Karan ise bana kırılmış gibi baktı.
“İkiniz de bana karşısınız.”
Sandalyeme otururken gülümsedim.
“Bugün ne yapmayı düşünüyorsunuz?”
Karan omuz silkti.
“Bilmiyorum ama evde oturmaktan sıkıldım.”
Tam o sırada telefonuma mesaj geldi. Adrian yazmıştı.
Adrian: Bugün müsait misin? Biraz yürüyüş yapalım mı?
Mesajı okuyup cevap verdim.
Ben: Olur. Öğleden sonra görüşelim.
Eren telefonuma baktığımı fark etti.
“Adrian mı?”
“Evet. Dışarı çıkmayı teklif etti.”
Karan hemen araya girdi.
“Güzel. Hava da güzel zaten.”
Demir başını kaldırdı.
“Sen neden bu kadar sevindin?”
“Arkadaşımız dışarı çıkıyor. Sevinemeyecek miyiz?”
“Tabii, tabii.”
Onların atışmasını dinlerken gülmemek için kendimi zor tuttum.
Öğleden sonra hazırlanıp aşağı indim.
Eren beni kapının önünde durdurdu.
“Geç kalırsan haber ver, tamam mı?”
“Tamam.”
Karan da koltuğundan seslendi:
“Adrian'a selam söyle!”
“Karan!”
“Ne var? Selam söylemek suç mu?”
Gülerek evden çıktım.
Adrian parkın girişinde beni bekliyordu. Beni görünce yanına çağırdı.
“Merhaba.”
“Merhaba. Çok bekledin mi?”
“Yok, ben de yeni geldim.”
Birlikte yürümeye başladık. Hava güzeldi. Uzun zamandır ilk kez biraz olsun rahatlamış hissediyordum.
Adrian bana baktı.
“Bugün daha iyi görünüyorsun.”
“Öyle mi?”
“Evet. Geçen sefer biraz dalgındın.”
“Son zamanlarda pek rahat olduğum söylenemez.”
“Yeni bir şey mi oldu?”
“Annemle Selma'nın geçmişiyle ilgili bir fotoğraf bulduk. Bir de birbirlerine verdikleri bir söz varmış. Ne olduğunu hâlâ bilmiyoruz.”
Adrian başını salladı.
“Umarım en kısa zamanda öğrenirsin.”
“Ben de. Bazen annemin hayatıyla ilgili yeni bir şey bulduğumda daha fazla soru çıkıyor.”
Bir süre yürüdük. Sonra parkın kenarındaki banka oturduk.
“Anneni çok özlüyorsun, değil mi?” diye sordu.
Gözlerimi yere indirdim.
“Evet. Özellikle böyle zamanlarda. Keşke yanımda olsaydı da ona her şeyi sorabilseydim.”
Adrian hemen cevap vermedi. Biraz bekledikten sonra konuştu.
“Belki cevapları buldukça onu daha iyi anlayacaksın.”
“Umarım.”
Konuşmaya devam ettik. Kitaplardan, sevdiğimiz filmlerden ve günlük hayattan bahsettik. Bir ara Adrian'ın anlattığı bir şeye öyle güldüm ki bir süre kendimi toparlayamadım.
“Uzun zamandır böyle gülmemiştim,” dedim.
“Buna sevindim.”
Bir süre sessizce oturduk.
Adrian bana döndü.
“Seninle vakit geçirmek hoşuma gidiyor Lina.”
Ne diyeceğimi bilemedim. Sonra hafifçe gülümsedim.
“Benim de.”
Aramızda kısa bir sessizlik oldu. Ama bu kez sessizlik beni rahatsız etmedi.
Birlikte biraz daha yürüdük. Ayrılacağımız zaman Adrian tekrar görüşmek istediğini söyledi.
“Ben de isterim,” dedim.
Eve dönerken yüzümdeki gülümsemeyi fark ettim.
Kapıdan girer girmez Karan karşıma çıktı.
“Hoş geldin!”
“Hoş buldum.”
“Nasıl geçti?”
“Güzeldi.”
Karan yüzüme dikkatlice baktı.
“Bence sadece güzel değil, bayağı güzel geçmiş.”
“Karan, lütfen.”
Gülerek ellerini kaldırdı.
“Tamam, tamam. Bir şey demiyorum.”
Eren de yanımıza geldi.
“İyi vakit geçirdin mi?”
“Evet. Biraz kafam dağıldı.”
“Güzel. İhtiyacın vardı.”
Tam o sırada Demir salona girdi. Elinde birkaç kâğıt vardı.
“Bir şey buldum. Hepinizin bakması lazım.”
Hepimiz salona geçtik.
Demir kâğıtları masaya bıraktı.
“14 Eylül tarihiyle ilgili eski kayıtlara baktım. O gün bir toplantı yapılmış. Katılanlar arasında Selin, Selma ve Rauf var.”
Rauf'un adını duyunca dikkat kesildim.
“Üçü de aynı yerde miymiş?”
“Evet. Ama toplantının konusu yazmıyor.”
Eren kâğıtlara göz gezdirdi.
“Babam bunu biliyor olabilir.”
Tam o sırada babam salona girdi.
“Benden mi bahsediyorsunuz?”
Demir kayıtları ona uzattı. Babam isimleri okuyunca bir süre düşündü.
“Bu günü hatırlıyorum.”
Hemen ona döndüm.
“Ne olmuştu baba?”
“Selin o gün benimle konuşmak istemişti. Yanına gittiğimde Selma ve Rauf da oradaydı.”
“Ne konuşuyorlardı?”
“Tamamını duymadım. Ama bir çocuğun güvenliğiyle ilgili bir şey söylediklerini hatırlıyorum.”
“Nasıl yani? Hangi çocuğun?”
Babam başını salladı.
“Bilmiyorum Lina. O zaman da sormamıştım.”
Demir kâğıtları yeniden inceledi.
“Belki de birbirlerine verdikleri söz bununla ilgiliydi.”
Babam cevap vermedi.
Benim aklıma ise dün gece bulduğum not geldi.
Çocuklardan biri…
Acaba annem hangi çocuğu korumaya çalışıyordu?
Akşam yemeğinden sonra odama çıktım. Telefonumu kontrol ettiğimde Adrian'dan yeni bir mesaj gördüm.
Adrian: Bugün için teşekkür ederim. Güzel vakit geçirdim.
Ben: Ben de. İyi geldi.
Adrian: O zaman tekrar görüşelim.
Ben: Görüşürüz.
Telefonu bıraktığım sırada kapım çalındı.
“Gel.”
Eren içeri girdi. Elinde eski bir fotoğraf vardı.
“Demir'in dosyalarının arasında bunu buldum. Sana göstermek istedim.”
Fotoğrafı aldım.
Annem, Selma ve Rauf aynı karedeydi. Biraz gerilerinde ise küçük bir kız çocuğu duruyordu. Fotoğraf eski olduğu için yüzü pek belli değildi.
Arkasını çevirdim.
14 Eylül.
Altında annemin el yazısıyla şu cümle vardı:
“Bu kez onu koruyabileceğiz.”
Fotoğrafı tekrar önüme aldım.
“Eren, bu kız kim?”
“Bilmiyorum. Demir de tanıyamadı.”
“Annem kimi korumaya çalışıyordu?”
Eren yanıma oturdu.
“Bunu öğrenmeden bilemeyeceğiz.”
Fotoğrafı komodinin üzerine bıraktım.
Bir yandan Adrian'la geçirdiğim güzel öğleden sonrayı düşünüyordum, diğer yandan annemin geçmişinde saklı kalan bu sırrı…
Hayatım ilk kez biraz olsun yoluna giriyor gibiydi. Ama geçmiş, peşimizi bırakmaya hiç niyetli değildi.
Ve o fotoğraftaki küçük kızın kim olduğunu artık gerçekten merak ediyordum.