42. BÖLÜM – Dört Kardeş, Bir Sır
42. BÖLÜM – Dört Kardeş, Bir Sır
Sabah gözlerimi açtığımda aklımda yine dün gece gördüğüm fotoğraf vardı.
Annem, Selma, Rauf ve arkalarında duran küçük kız…
Fotoğrafın arkasındaki cümle de hâlâ aklımdan çıkmıyordu.
“Bu kez onu koruyabileceğiz.”
Küçük kız kimdi? Annem onu neden korumaya çalışmıştı?
Bunları düşünerek aşağı indim. Salona girdiğimde üç ağabeyimin de orada olduğunu gördüm.
Karan koltuğa yayılmış telefonuyla uğraşıyordu. Demir bilgisayarının başındaydı. Eren ise elindeki kahveyi içiyordu.
“Günaydın,” dedim.
“Günaydın küçük hanım,” diye karşılık verdi Karan.
Yanına gidip koltuğun boş tarafına oturdum.
“Karan, bana kahvaltı hazırlar mısın?”
Karan telefonunu bıraktı.
“Hazırlayayım tabii. Ne istersin?”
“Omlet, peynir, zeytin… Bir de çay.”
Demir başını bilgisayarından kaldırdı.
“Başka bir isteğin var mı? Restoran açalım istersen.”
Ona dönüp dudaklarımı büktüm.
“Sen de hep laf söylüyorsun.”
Eren gülerek araya girdi.
“Tamam, sen otur. Karan hazırlasın.”
Karan ayağa kalkarken Demir'e baktı.
“Gördün mü? Eren ağabeyin beni anlıyor.”
“Ben sadece kahvaltı hazırlamanı söyledim,” dedi Eren.
Hepimiz güldük.
Bir süre sonra Karan kahvaltı tabağıyla geldi. Tabağı önüme koydu.
“Buyurun prensesim.”
“Teşekkür ederim.”
Tam yemeye başlayacaktım ki çayımın olmadığını fark ettim.
“Karan…”
“Efendim?”
“Çayım?”
Karan derin bir nefes aldı.
“Başka bir isteğiniz var mı prensesim?”
Biraz düşünüyormuş gibi yaptım.
“Şimdilik yok.”
Eren kahkahasını tutamadı.
“Sen bu kıza fazla yüz veriyorsun.”
Karan çayımı getirirken cevap verdi:
“Bir tane kız kardeşimiz var. Biraz şımarsın, ne olacak?”
Bu söz hoşuma gitmişti. Çünkü uzun zamandır ilk kez gerçekten onların küçük kız kardeşi gibi hissediyordum.
Kahvaltıdan sonra hepimiz salonda toplandık. Demir dün bulduğu fotoğrafı masanın üzerine koydu.
“Bence artık şu küçük kızın kim olduğunu araştırmalıyız.”
Fotoğrafa baktım.
“Ben de onu düşünüyorum.”
Eren yanıma oturdu.
“Önce fotoğrafın nerede çekildiğini bulalım. Belki bize bir şey anlatır.”
Demir bilgisayarını açtı.
“Arka planda eski bir bina görünüyor. Daha önce gördüğümüz yerlere benziyor.”
Karan fotoğrafı eline aldı.
“Bir dakika… Burası eski istasyonun yakınındaki bina olabilir mi?”
Demir fotoğrafı yeniden inceledi.
“Olabilir. Kesin konuşmak için biraz daha araştırmam gerekiyor.”
Tam o sırada telefonuma bir bildirim geldi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
“14 Eylül'de koruduğunuz çocuk artık büyüdü.”
Mesajı Eren'e gösterdim.
Yüzü bir anda ciddileşti.
“Demir, buna bir bak.”
Demir telefonu aldı. Mesajı birkaç kez okudu.
“Bizi izliyor olabilirler.”
Karan ayağa kalktı.
“Yine mi bunlar?”
Ekrana bir mesaj daha düştü.
“Selin'in verdiği söz hâlâ geçerli. Ama siz gerçeği öğrenmeye hazır değilsiniz.”
İçime bir huzursuzluk çöktü.
“Bunlar kim? Neden sürekli annemin adını kullanıyorlar?”
Eren telefonumu masaya bıraktı.
“Üç Hilalin Muhafızları.”
O ismi duyunca hepimiz sustuk.
Öğleden sonra Demir araştırmasına devam etti. Bir süre sonra bizi tekrar yanına çağırdı.
“Bir şey buldum.”
Bilgisayar ekranında eski bir kayıt vardı. Tarih 14 Eylül'dü. Kaydın altında Selin, Selma ve Rauf'un isimleri yer alıyordu.
Ancak bu kez listenin sonunda başka bir bilgi daha vardı:
“Koruma kararı: Bir kız çocuğu.”
“Demek gerçekten bir çocuğu korumaya çalışmışlar,” dedim.
Demir başını salladı.
“Evet. Ama çocuğun adı kayıtta yok.”
Eren ekrana yaklaştı.
“Başka bir şey var mı?”
Demir sayfayı aşağı kaydırdı. Kısa bir açıklama görünüyordu:
“Çocuğun kimliği değiştirilmeyecek. Yalnızca kullandığı isim gizli tutulacak.”
Bir an donup kaldım.
Mira…
Annemin beni korumak için kullandığı isim…
“Bu benimle ilgili olabilir mi?” diye sordum.
Demir hemen cevap vermedi.
“Olabilir. Ama henüz kesin değil.”
Karan yanıma geldi.
“Ne olursa olsun, bunu birlikte çözeceğiz.”
Başımı salladım.
Akşamüstü biraz hava almak için bahçeye çıktık. Karan da peşimden geldi.
“Ne oldu? Yine düşüncelere mi daldın?”
“Biraz.”
“Gel, oturalım.”
Bahçedeki banka geçtik. Bir süre sonra Eren ve Demir de yanımıza geldi.
“Ne konuşuyorsunuz bakalım?” diye sordu Eren.
“Hiç. Lina yine bizi özlemiş,” dedi Karan.
“Ben sizi her gün görüyorum.”
Demir gülümsedi.
“Bazen fazla görüyorsun hatta.”
Ona bakıp kaşlarımı çattım.
“Demir!”
“Tamam, tamam. Kızma.”
Sonra Eren'e döndüm.
“Bana dondurma alır mısın?”
Eren şaşkınlıkla baktı.
“Şimdi mi?”
“Evet.”
Karan hemen ayağa kalktı.
“Ben alırım.”
Demir başını salladı.
“Bu kız sizi parmağında oynatıyor.”
Karan kapıya yönelirken arkasından seslendim:
“Çikolatalı olsun!”
“Başka?”
“Bir de büyük olsun!”
Karan uzaktan cevap verdi:
“Peki prenses!”
Eren saçlarımı karıştırdı.
“İyice şımardın sen.”
Gülerek omuz silktim.
“Ne yapayım? Üç ağabeyim var.”
Eren gülümsedi.
“Bunu her fırsatta kullanacaksın galiba.”
“Kesinlikle.”
O an kendimi gerçekten şanslı hissettim. Geçmişimizde ne kadar sır olursa olsun, artık yanımda beni yalnız bırakmayacak üç ağabeyim vardı.
Gece herkes odasına çekildikten sonra telefonuma yeni bir mesaj geldi.
Bu kez gönderen numara farklıydı.
Mesajda eski bir fotoğraf vardı. Fotoğraftaki kişi Selma'ydı. Yanında ise yüzü görünmeyen biri duruyordu.
Altında şu yazıyordu:
“Annenin verdiği sözü Selma da biliyor. Ama sana anlatmadığı bir şey daha var.”
Hemen Eren'e haber verdim. Birkaç dakika sonra odama geldi.
“Ne oldu?”
Telefonu ona uzattım.
Fotoğrafı dikkatlice inceledi.
“Bu kişinin kim olduğunu bulmamız gerekiyor.”
Tam o sırada yeni bir mesaj daha geldi.
“Lara'yı bulmak istiyorsanız Selma'ya 14 Eylül'de kimi sakladığını sorun.”
Eren'in yüzü ciddileşti.
“Demek Lara'yla ilgili de bir şey biliyorlar.”
“Lara hâlâ onların elinde mi?”
“Bilmiyoruz. Ama artık daha dikkatli olmalıyız.”
Telefonu masaya bıraktım.
“Eren, Lara'yı da bulacağız değil mi?”
Eren elimi tuttu.
“Bulacağız Lina. Onu orada bırakmayacağız.”
Kapıya yönelirken durdu.
“Bir de şu şımarıklık meselesi var…”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Ne olmuş?”
“Yarın kahvaltıyı kendin hazırlıyorsun.”
“Eren!”
Gülerek odadan çıktı.
Ben de istemeden gülümsedim.
Ama gözüm yeniden telefondaki mesaja takıldı.
Selma 14 Eylül'de kimi saklamıştı?
Ve Lara bu sırrın neresindeydi?
Artık bir şeyden emindim: Annemin verdiği söz, yıllar geçse de peşimizi bırakmayacaktı.