43. BÖLÜM – Lara`dan Gelen İz
43. BÖLÜM – Lara'dan Gelen İz
Sabah mutfağa indiğimde Karan kahvaltıyla uğraşıyordu. Eren masaya tabakları yerleştirirken Demir her zamanki gibi telefonuna bakıyordu.
“Günaydın,” dedim.
Karan arkasını dönüp bana baktı.
“Günaydın. Bugün kahvaltıda ne istiyorsun?”
Sandalyeye oturdum.
“Ne hazırladıysan onu.”
“Vay be! Bugün hiç naz yapmıyor.”
“İstersen fikrimi değiştirebilirim.”
Karan güldü.
“Yok, yok. Sen otur, ben hallederim.”
Eren önüme bir bardak çay koydu.
“Böyle giderse yakında mutfağa girmemiz yasaklanacak.”
“Bence güzel olur,” dedim.
Tam kahvaltıya başlayacaktık ki Demir telefonunu masaya bıraktı.
“Bir şey buldum.”
Hepimiz ona döndük.
“Lara'yla mı ilgili?” diye sordum.
Demir telefonundaki fotoğrafı açtı.
“Dün gelen fotoğrafı tekrar inceledim. Arka plandaki binayı eski istasyonun yakınlarında bulunan bir depoya benzettim.”
Eren hemen sordu:
“Emin misin?”
“Tam emin değilim. Ama binanın çevresinde son günlerde hareketlilik olmuş.”
Yerimden kalktım.
“O zaman gidip bakalım.”
Eren sakin bir sesle karşılık verdi:
“Önce babamla konuşacağız. Bir daha kimsenin tek başına hareket etmesini istemiyorum.”
Bu kez itiraz etmedim. Lara'yı bulmak istiyordum ama acele edip yeniden hata yapmak da istemiyordum.
Babam salona geldiğinde Demir fotoğrafı ona gösterdi.
Evren uzun süre ekrana baktı.
“Burası eski istasyonun arkasındaki depo.”
“Daha önce gittin mi?” diye sordu Demir.
“Rauf'la birkaç kez gitmiştim. Yıllardır kullanılmadığını sanıyordum.”
Karan kaşlarını çattı.
“Demek ki birileri hâlâ oraya gidiyor.”
Babam fotoğrafı Demir'e geri verdi.
“Birlikte gideceğiz. Önce etrafı kontrol ederiz. Lara'nın orada olduğundan emin değiliz.”
Hazırlanıp yola çıktık.
Depoya vardığımızda ortalık oldukça sessizdi. Kapının tam kapanmadığını fark ettik.
Babam önden ilerledi. Biz de arkasından içeri girdik.
İçerisi eski eşyalarla doluydu. Bir köşede kırık sandalyeler, diğer tarafta üst üste konmuş kutular vardı.
Demir yere eğilip etrafı inceledi.
“Buraya yakın zamanda biri gelmiş.”
“Nasıl anladın?” diye sordum.
“Şu izlere bak. Tozun üzerinde yeni ayak izleri var.”
Biraz ilerlediğimde yerde kırmızı bir kumaş parçası gördüm.
“Bir dakika!”
Eğilip kumaşı aldım.
Karan yanıma geldi.
“Nedir o?”
“Kurdeleye benziyor.”
Kumaşın ucunda küçük bir L harfi vardı.
İçim kıpır kıpır olmuştu.
“Lara'nın olabilir mi?”
Demir dikkatlice baktı.
“Olabilir. Ama kesin konuşamayız.”
Tam o sırada binanın arka tarafından bir ses geldi.
Hepimiz olduğumuz yerde durduk.
“Lara?” diye seslendim.
Cevap gelmedi.
Eren yanıma yaklaştı.
“Biraz geride dur, Lina.”
Sesin geldiği tarafa doğru ilerledik. Eski bir masanın üzerinde katlanmış bir kâğıt vardı.
Demir kâğıdı açtı.
Üzerinde şu yazıyordu:
“Onu arıyorsanız yanlış yere bakıyorsunuz.”
Karan sinirlendi.
“Biri bizi buraya özellikle göndermiş.”
Babam kâğıdı eline aldı. Arka tarafında küçük bir işaret vardı.
Üç hilal.
Babamın yüzü değişti.
“Bu işaret…”
“Ne oldu?” diye sordum.
“Rauf'un eski notlarında da görmüştüm.”
Demir hemen araya girdi.
“Yani bütün bunların arkasında Rauf mu var?”
“Bilmiyorum. Ama artık onunla ilgili bilmediklerimiz sandığımızdan fazla.”
Depoda başka bir şey bulamadık. Lara'yı bulacağımızı düşünerek gelmiştik ama elimizde yalnızca bir kurdele parçası ve yeni sorular vardı.
Eve dönerken telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
“Lara'yı merak ediyorsan Selma'ya sor. 14 Eylül'de verdiği sözü hatırla.”
Mesajı Eren'e gösterdim.
“Yine 14 Eylül…”
Eren başını salladı.
“Eve gidince Selma'yla konuşacağız.”
“Ya yine hiçbir şey anlatmazsa?”
Karan araya girdi.
“Bu kez üç ağabeyin de yanında olacak. Bakalım yine susabilecek mi?”
Demir ona baktı.
“İnsanları korkutmak zorunda değilsin.”
“Ben korkutmuyorum. Sadece destek veriyorum.”
Gülümsememi tutamadım.
Eve geldiğimizde Selma salondaydı.
Bizi görünce merakla sordu:
“Neredeydiniz?”
Demir fotoğrafı sehpanın üzerine bıraktı.
“Lara'yı aramaya gittik. Bir iz bulduk ama henüz yeterli değil.”
Selma'nın yüzüne dikkatlice baktım.
“Lara'dan haber var mı?” diye sordu.
“Henüz yok,” dedim. “Ama senin bildiğin şeyler olduğunu düşünüyorum.”
Yüzü bir anda değişti.
“Ne demek istiyorsun?”
“14 Eylül'de annemle ne konuştunuz? Neden o gün bir çocuğu korumaya karar verdiniz?”
Selma bir süre sustu.
“Bu konuyu açmanı istemiyorum.”
“Ben de istemezdim. Ama annem artık yok. Ona sorabileceğim hiçbir şey kalmadı.”
Selma gözlerini kaçırdı.
Sonunda sessizliği bozdu.
“Selin o gün seni korumak istiyordu.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Beni mi?”
Başını salladı.
“Mira adının ortaya çıkmasını istemiyordu. Rauf da bu konuyu biliyordu. Selin benden sana göz kulak olmamı istemişti.”
“Peki neden bana hiç söylemedin?”
“Çünkü ona söz vermiştim.”
İçimde biriken soruların hiçbirine cevap bulamamıştım.
“Lara'nın kaybolması da bununla mı ilgili?”
Selma başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum, Lina. Gerçekten bilmiyorum.”
Tam o sırada telefonuna bir mesaj geldi.
Ekrana baktıktan sonra yüzü bembeyaz oldu.
Demir hemen sordu:
“Kimden geldi?”
Selma cevap vermedi. Telefonunu masaya bıraktı.
Ekranda şu yazıyordu:
“Sözünü tuttun Selma. Şimdi sıra kızında.”
Babam ayağa kalktı.
“Selma, bunu kim gönderdi?”
“Bilmiyorum.”
“Artık bize anlatmadığın ne varsa anlatmalısın.”
Selma derin bir nefes aldı.
“Her şeyi bilmiyorum Evren. Ama Rauf'un hâlâ hayatta olabileceğini düşünüyorum.”
Demir şaşkınlıkla ona baktı.
“Nasıl yani? Yıllardır kayıp olduğunu söylüyordunuz.”
“Ben de öyle biliyordum. Fakat son zamanlarda bazı şeyler duydum. Rauf'un ortadan kaybolmasının tesadüf olmadığını düşünüyorum.”
Babamın yüzü gerildi.
“Bunu neden daha önce söylemedin?”
Selma cevap vermedi.
O an anladım ki Selma'nın sakladığı şeyler bitmemişti. Üstelik artık yalnızca geçmişimizden değil, Lara'nın başına gelenlerden de endişeleniyordum.
Akşam odama çıktığımda ağabeylerim de peşimden geldi.
Karan elinde dondurmayla içeri girdi.
“Bugün çok yoruldun. Biraz moral olsun.”
Tabağı aldım.
“Çikolatalı olduğunu umuyorum.”
“Tabii ki. Seni tanımıyor muyuz?”
Eren yatağın kenarına oturdu.
“Yarın fotoğrafın çekildiği yeri araştıracağız.”
Demir de kapının yanında duruyordu.
“Önce neresi olduğunu bulmamız gerekiyor. Gelen mesajın bizi tuzağa çekme ihtimali de var.”
Bir süre düşündüm.
“Ya Lara gerçekten oradaysa?”
Karan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Onu bulacağız Lina. Söz veriyorum.”
Eren de başını salladı.
“Bu işin peşini bırakmayacağız.”
Onlara baktım.
“İyi ki varsınız.”
Karan saçlarımı karıştırdı.
“Biz de iyi ki senin ağabeyiniz.”
“Ben sizin kız kardeşinizim!”
“Tamam, tamam. Hemen düzeltme yapıyor.”
Gülmeye başladık.
Tam o sırada telefonum titredi.
Bilinmeyen bir numaradan yeni bir mesaj gelmişti.
“Lara, Mira'nın kim olduğunu biliyor. Onu bulmak istiyorsan 14 Eylül fotoğrafının çekildiği yere git.”
Mesajın altında yine üç hilal işareti vardı.
Telefonu Eren'e uzattım.
Mesajı okuduktan sonra bana baktı.
“Tek başına gitmeyeceksin.”
Demir telefonu aldı.
“Önce fotoğrafın çekildiği yeri bulacağız. Sonra ne yapacağımıza karar veririz.”
Başımı salladım.
Lara hâlâ kayıptı. Selma ilk kez konuşmuştu ama anlattıkları bile yeterli değildi.
Üstelik Rauf'un hâlâ hayatta olma ihtimali her şeyi değiştirmişti.
Yatağa uzandığımda aklımda tek bir düşünce vardı:
Lara'yı bulmalıydık.
Çünkü belki de annemin yıllardır sakladığı gerçeği bilen tek kişi oydu.