44. BÖLÜM – Bir Kardeşin İzinde
44. BÖLÜM – Bir Kardeşin İzinde
Sabah gözlerimi açtığımda telefonuma gelen mesaja baktım.
Eren: Aşağı gel. Kahvaltı hazır, seni bekliyoruz.
Üzerimi değiştirip aşağı indim. Mutfağa girdiğimde Karan'ın Demir'le tartıştığını gördüm.
“Benim tabağımdan neden yiyorsun?”
Demir hiç istifini bozmadan cevap verdi.
“Üzerinde adın yazmıyor.”
“Yazmasına gerek yok. O benim tabağım.”
Eren ikisini dinlemekten yorulmuş gibi başını kaldırdı.
“Sabah sabah yine başladınız.”
Beni görünce gülümsedi.
“Gel, otur. Bunlar birazdan barışır.”
Sandalyeye oturdum. Karan hemen yanıma gelip tabağıma kahvaltılıkları koydu.
“Seninkine dokunmadım, merak etme.”
“Teşekkür ederim.”
“Rica ederim. Zaten bu evde bir tek sen kıymetimi biliyorsun.”
Demir çayından bir yudum aldı.
“Beş dakika önce tabağını yiyordum, haberin olsun.”
Gülerek kahvaltıma başladım.
Bir süre sonra Demir telefonunu masaya bıraktı.
“Dün akşam bulduğum fotoğrafla ilgili yeni bir şey öğrendim.”
Hepimiz ona döndük.
“Ne buldun?” diye sordum.
“Fotoğrafın çekildiği yeri bulmuş olabilirim. Eski istasyonun yakınında bir fotoğraf stüdyosu varmış. Selin'in eski fotoğraflarının arşivinde de o stüdyonun adı geçiyor.”
Eren hemen ciddileşti.
“Lara oraya gitmiş olabilir mi?”
“Bilmiyorum. Ama araştırmamız gerekiyor.”
Hiç düşünmeden ayağa kalktım.
“Öyleyse gidelim.”
Eren başını salladı.
“Önce babamla konuşalım. Hep birlikte hareket edeceğiz.”
Babam fotoğrafı gördüğünde bir süre sessiz kaldı.
“Burayı hatırlıyorum,” dedi sonunda. “Selin'le yıllar önce gitmiştik.”
“Ne için?” diye sordum.
“Birisiyle görüşecektik. Ama kiminle olduğunu hatırlamıyorum.”
Demir şaşkınlıkla ona baktı.
“Bunca yıldır neden hiç bahsetmedin?”
“Çünkü o günü unutmaya çalıştım. Selin'in neden orada buluşmak istediğini o zaman da tam anlayamamıştım.”
Eren ceketini aldı.
“Belki şimdi öğreniriz.”
Babam da bizimle gelmeye karar verdi.
Eski fotoğraf stüdyosuna vardığımızda kapının kapalı olduğunu gördük. Bina uzun zamandır kullanılmıyor gibiydi.
Yan taraftaki küçük dükkâna girdik. İçeride yaşlı bir adam oturuyordu.
Babam durumu anlattıktan sonra adam bizi dikkatle dinledi.
“Birkaç gün önce buraya genç bir kız gelmişti,” dedi.
Kalbim hızlandı.
“Nasıl bir kızdı?”
“Uzun saçlıydı. Bir şey arıyordu. Oldukça telaşlı görünüyordu. Elinde de kırmızı bir kurdele vardı.”
Karan bana baktı.
“Lara olabilir.”
Adam çekmecesinden küçük bir fotoğraf çıkardı.
“Bunu yerde bulmuştum. Belki işinize yarar.”
Fotoğrafı elime aldım.
Selin, Selma ve Rauf yan yana duruyordu. Arkalarında ise yüzü tam seçilmeyen küçük bir kız vardı.
Fotoğrafı çevirdiğimde arkasındaki yazıyı okudum.
“Lara gerçeği öğrenirse her şey değişecek.”
Demir fotoğrafı benden aldı.
“Bu fotoğrafı Lara da görmüş olabilir.”
Eren'in yüzü ciddileşti.
“Belki de kaybolmadan önce buraya bu yüzden geldi.”
Tam dükkândan çıkarken telefonuma mesaj geldi.
“Onu aramaya devam edin. Ama Lara'yı kimin sakladığını gerçekten bildiğinizi sanmayın.”
Karan etrafına bakındı.
“Bizi yine izliyorlar.”
Demir mesajı incelemeye başladı.
“Göndereni bulmaya çalışacağım.”
Babam ise fotoğrafa bakmaya devam ediyordu.
“Bunu Selma'ya göstermeliyiz.”
Eve döndüğümüzde Selma salondaydı.
Fotoğrafı önüne koydum.
“Bunu tanıyor musun?”
Fotoğrafa baktığı anda yüzü değişti.
“Bunu nereden buldunuz?”
“Eski fotoğraf stüdyosunun yakınında.”
Demir söze girdi.
“Arkadaki küçük kız kim?”
Selma cevap vermedi.
Babam daha fazla beklemedi.
“Selma, artık konuşmalısın. Lara'nın kaybolmasıyla bu fotoğrafın bir ilgisi var mı?”
Selma ellerini birbirine kenetledi.
“Lara bu fotoğrafı kaybolmadan birkaç gün önce görmüştü.”
“Sonra ne oldu?” diye sordum.
“Bana kızdı. O kızın kim olduğunu sordu. Ben de cevap vermedim.”
“Peki neden?”
Selma gözlerini kaldırdı.
“Çünkü bazı şeyleri bilmesinin onu tehlikeye sokacağını düşündüm.”
Demir sabırsızlandı.
“Yine aynı şey. Herkes bir şeyleri saklıyor ama kimse nedenini anlatmıyor.”
Selma fotoğrafı masaya bıraktı.
“Lara'nın başına gelenleri istemedim.”
Ona baktım.
“Biz de istemedik. Onu bulmak istiyoruz. Eğer bildiğin bir şey varsa artık söylemelisin.”
Selma sustu.
O sırada babam konuştu.
“Bu ailede saklanan sırlar yüzünden yeterince insan zarar gördü. Artık birbirimize güvenmek zorundayız.”
Selma cevap vermedi ama ilk kez gözlerini kaçırmadı.
Akşam odama çıktığımda kapım çaldı.
“Girebilir miyim?”
Karan'dı. Elinde iki bardak sıcak çikolata vardı.
“Birini sana getirdim.”
Bardağı aldım.
“Teşekkür ederim.”
Yanıma oturdu.
“Bugün biraz dalgınsın.”
“Lara'yı düşünüyorum. Ya onu bulamazsak?”
Karan bir süre sustu.
“Bulacağız. Bunu söylerken seni avutmaya çalışmıyorum. Gerçekten bulmak için elimizden geleni yapacağız.”
“Bazen her şey düzelecek derken yeniden kötü bir şey oluyor.”
“Biliyorum. Ama artık tek başına değilsin.”
Gözlerimi ona çevirdim.
“Bunu biliyorum.”
Karan gülümsedi.
“Güzel. Çünkü üç ağabeyin var ve bazen biraz fazla başına bela olabiliriz.”
Tam o sırada Eren ve Demir de içeri girdi.
Eren yanıma oturdu.
“Ne konuşuyorsunuz bakalım?”
“Karan yine kendini övüyor.”
Demir güldü.
“Alıştık artık.”
Eren saçlarımı hafifçe düzeltti.
“Şaka bir yana, bir şeye ihtiyacın olursa bize söyle. Her şeyi kendi başına çözmek zorunda değilsin.”
“Bazen sizi üzmekten korkuyorum.”
Demir başını iki yana salladı.
“Bizi üzmemek için kendini yorma. Sen bizim kardeşimizsin. İyi gününde de kötü gününde de yanındayız.”
Onlara baktım. Birkaç saniye ne söyleyeceğimi bilemedim.
“İyi ki benim ağabeylerimsiniz.”
Karan hemen atladı.
“Bunu kayda alalım. Bir daha söyletmek zor olabilir.”
Gülerek yastığı ona attım.
Üçü de kahkahaya boğuldu.
O an ne kadar şanslı olduğumu düşündüm.
Gece telefonuma gelen bildirimle yatağımdan doğruldum.
Bir fotoğraf vardı.
Lara.
Fotoğraf biraz bulanıktı ama yüzünü tanımıştım. Arka tarafta küçük bir pencere görünüyordu.
Altında şu mesaj yazıyordu:
“Lara yaşıyor. Onu bulmak istiyorsanız Selma'nın sakladığı ismi öğrenin.”
Hemen Eren'i aradım.
Kısa süre sonra üç ağabeyim de odama geldi.
Demir fotoğrafı büyüttü.
“Şuraya bakın. Pencerenin dışında bir tabela var.”
Hepimiz ekrana yaklaştık.
Bulanık görüntüde birkaç harf seçiliyordu.
KAR…
Babam da yanımıza geldi. Fotoğrafa uzun süre baktıktan sonra konuştu.
“Bu, eski Karadeniz konağının arka binasına benziyor.”
Demir ona döndü.
“Orası hâlâ duruyor mu?”
“Evet. Yıllardır kullanılmıyor.”
Eren hemen kararını verdi.
“Sabah ilk iş oraya gideceğiz. Ama bu kez dikkatli olacağız.”
Telefonumdaki fotoğrafa yeniden baktım.
Lara yaşıyordu.
Bunu bilmek içimi biraz olsun rahatlatmıştı. Ama hâlâ nerede olduğunu ve neden saklandığını bilmiyorduk.
Bir de Selma'nın sakladığı isim vardı.
Belki de bütün cevaplar o eski binadaydı.
Lara'ya her zamankinden daha yakındık. Bu kez onu bulmadan geri dönmeyecektik.