45. BÖLÜM – Sana Kavuşacağız
45. BÖLÜM – Sana Kavuşacağız
Sabah gözlerimi açtığımda aklıma ilk gelen şey Lara'nın fotoğrafı oldu.
Yaşıyordu. En azından bunu biliyorduk. Şimdi tek yapmamız gereken onu bulmaktı.
Üzerimi değiştirip aşağı indim. Salonda ağabeylerim hazırlanıyordu.
Karan elindeki montu bana uzattı.
“Al, hava soğuk.”
“Ben alabilirdim.”
“Biliyorum. Ama ben vermek istedim.”
Montu alıp gülümsedim.
Eren ayakkabılarını giyerken bana döndü.
“Hazır mısın?”
“Hazırım.”
“Bugün yanımızdan ayrılmak yok.”
“Tamam ağabey.”
Karan hemen araya girdi.
“Bak, ne güzel dinliyor bizi. Keşke her konuda böyle olsa.”
“Sen de her konuda konuşmasan keşke,” diye karşılık verdim.
Demir gülerek başını salladı.
“Daha yola çıkmadan başladınız.”
Tam kapıya yönelirken telefonum titredi. Adrian'dan mesaj gelmişti.
Adrian: Günaydın. Umarım bugün güzel haberler alırsınız.
Ben: Günaydın. Biz de umuyoruz.
Adrian: Kendine dikkat et, Lina.
Mesajı okuyup telefonu cebime koydum.
Karan hemen yanıma yaklaştı.
“Adrian mı?”
“Evet.”
“Peki, bize neden böyle gülmüyorsun?”
“Karan, yeter artık!”
Eren kahkaha attı.
“Hadi, ikinizi de arabada dinleriz. Geç kalıyoruz.”
Eski konağa vardığımızda bir süre arabadan inmediğimizi fark ettim. Hepimiz binaya bakıyorduk.
Büyük, eski ve bakımsız bir yerdi. Bahçesi yabani otlarla kaplanmış, pencereleri tozlanmıştı.
Demir telefonundaki fotoğrafı açtı.
“Şu pencereyi görüyor musunuz? Lara'nın fotoğrafındaki yer burası olmalı.”
Babam başını salladı.
“Eski Karadeniz konağının arka binası. Uzun zamandır kullanılmıyor.”
Eren arabadan indi.
“Önce etrafı kontrol edelim. Birbirimizden ayrılmayacağız.”
Kapı aralıktı. Babam önden içeri girdi. Biz de arkasından ilerledik.
İçerisi sessizdi. Eski mobilyaların üzeri örtülerle kapatılmış, duvarlardaki tablolar tozlanmıştı.
“Lara!” diye seslendim.
Sesim koridorda yankılandı ama cevap gelmedi.
Biraz ileride yerde kırmızı bir kurdele gördüm. Eğilip aldım.
“Karan, bak.”
Yanıma geldi.
“Lara'nın olabilir mi?”
“Bilmiyorum.”
Kurdeleyi çevirdiğimde arkasına iliştirilmiş küçük bir kâğıt fark ettim.
“Lina, buraya kadar geldiysen doğru yerdesin. Dikkatli ol.”
Eren kâğıdı elimden aldı.
“Bunu kim bırakmış olabilir?”
Demir çevreye baktı.
“Buraya bizden önce biri gelmiş.”
Tam o sırada üst kattan bir ses duyuldu.
“Lina…”
Olduğum yerde kaldım.
“Lara?”
Bu kez ses biraz daha belirgindi.
“Buradayım!”
Merdivenlere yöneldim. Eren hemen yanıma geldi.
“Yavaş ol. Önce bakalım.”
Üst kattaki koridorun sonunda kapalı bir oda vardı.
Kapının arkasından yeniden ses geldi.
“Lina, sen misin?”
Gözlerim doldu.
“Evet, benim. Seni almaya geldik!”
Demir kapının kilidini kontrol etti. Babam da yardım edince kapıyı açmayı başardık.
Lara odanın içindeydi.
Bizi görünce bir süre konuşamadı. Sonra gözleri doldu.
“Gerçekten geldiniz…”
Yanına gidip ona sarıldım.
“Tabii ki geldik. Seni burada bırakacağımızı mı düşündün?”
Lara sıkıca sarıldı.
“Çok korktum Lina.”
“Biliyorum. Ama artık birlikteyiz.”
Karan da yanımıza geldi.
“Bir daha böyle kaybolmak yok. Hepimizi meraktan mahvettin.”
Lara hafifçe gülümsedi.
“Ben de sizi özledim.”
Babam iyi olup olmadığını sordu. Lara yorgun olduğunu ama yürüyebileceğini söyledi.
Tam odadan çıkacağımız sırada alt kattan sesler geldi.
Birileri konağa girmişti.
Eren durup Demir'e baktı.
“Başka çıkış var mı?”
“Koridorun sonunda arka merdiven var. Ama önce babamla bakalım.”
Babam hepimizi sakin olmaya çağırdı. Aşağıdan iki kişinin sesi duyuluyordu.
“Buraya gelmemeniz gerekiyordu!”
Babam öne çıktı.
“Lara'yı alıp gidiyoruz. Önümüze çıkmayın.”
Adamlar geri çekilmedi. Demir arka taraftaki kapıyı fark etti.
“Şuradan çıkabiliriz.”
Birlikte arka merdivenlere yöneldik. Kapı biraz sıkışmıştı ama sonunda açıldı.
Dışarı çıktığımızda hepimiz derin bir nefes aldık.
Arabaya ulaştığımızda Lara arka koltuğa oturdu.
“Artık eve gidiyor muyuz?”
Eren ona baktı.
“Evet. Önce eve gidip dinleneceksin.”
Karan araya girdi.
“Bir de güzelce yemek yiyeceksin. Bu hâlin ne böyle?”
Lara gülümsedi.
“Biraz açım.”
“Tamamdır. Yemek işi bende.”
Demir hemen itiraz etti.
“Bence bu konuda başka birini görevlendirelim.”
Karan ona döndü.
“Sen önce kendi tabağını yıkamayı öğren.”
Lara'nın gülüşünü duyunca ben de gülümsedim. Onu yeniden aramızda görmek çok güzeldi.
Eve vardığımızda Selma kapının önünde bekliyordu.
Lara'yı görür görmez yanına koştu.
“Lara!”
Kızına sarıldı.
“Çok korktum. İyi misin?”
Lara annesinin kollarında bir süre sessiz kaldı. Sonra yavaşça geri çekildi.
“İyiyim anne. Ama artık benden bir şey saklamanı istemiyorum.”
Selma'nın gözleri doldu.
“Konuşacağız kızım. Sana her şeyi anlatacağım.”
Lara cevap vermedi.
Yanlarına yaklaştım.
“Önemli olan artık evdesin.”
Lara bana döndü.
“Beni aradığınız için teşekkür ederim.”
“Böyle söyleme. Sen de bu ailenin bir parçasısın.”
Karan hemen araya girdi.
“Bir daha haber vermeden ortadan kaybolmak yok. Anlaştık mı?”
Lara başını salladı.
“Anlaştık.”
Öğleden sonra biraz hava almak için bahçeye çıktım. Kapının önünde Adrian'ı görünce şaşırdım.
“Adrian? Burada ne yapıyorsun?”
“Lara'yı bulduğunuzu duydum. Merak ettim, iyi misin diye uğradım.”
“İyiyim. Biraz yoruldum ama.”
“Lara nasıl?”
“İyi. Şimdi dinleniyor.”
Birlikte bahçede yürümeye başladık.
Adrian bir süre sonra bana döndü.
“Bugün seni görmek istedim.”
Ne diyeceğimi bilemedim.
“İyi ki geldin.”
Gülümsedi.
“Seninle vakit geçirmek hoşuma gidiyor, Lina.”
Ben de gülümsedim.
“Benim de.”
Bir süre daha yürüdük. Yanında kendimi rahat hissediyordum. Her şeyi anlatmak zorunda değildim. Bazen sadece konuşmak bile iyi geliyordu.
Adrian gitmeden önce yeniden görüşmek istediğini söyledi.
“Her şey biraz sakinleşince yürüyüşe çıkarız.”
“Olur.”
Tam o sırada Karan'ın sesi bahçede yankılandı.
“Lina! Çay hazır!”
Adrian gülerek bana baktı.
“Sanırım seni bekliyorlar.”
“Evet. Beni fazla yalnız bırakmıyorlar.”
“Belli oluyor.”
Akşam hepimiz salonda toplandık. Lara da aramıza katılmıştı.
Demir sehpanın üzerine eski fotoğrafı koydu.
“Lara, sana bir şey soracağız.”
Lara fotoğrafı görünce yüzü değişti.
“Bunu nereden buldunuz?”
“Eski fotoğraf stüdyosunun yakınında bulduk,” dedim.
Lara fotoğrafı eline aldı.
“Ben de bunu arıyordum.”
Eren öne eğildi.
“Fotoğraftaki küçük kız kim?”
Lara bir süre fotoğrafı inceledi.
“Bunu annemin odasında bulmuştum. Ona sorduğumda çok sinirlendi. Bir daha bu konuyu açmamamı söyledi.”
Demir fotoğrafı çevirdi.
Arkasında Selin'in el yazısıyla şu cümle vardı:
“Bir isim saklanabilir ama geçmiş sonsuza kadar saklanamaz.”
Babam yazıyı görünce sessizleşti.
“Bu Selin'in yazısı.”
Lara başını salladı.
“Annemin bir telefon konuşmasında da bu isim geçmişti.”
“Hangisi?” diye sordum.
Lara bana baktı.
“Mira.”
Odadaki herkes sustu.
Lara devam etti:
“Annem telefonda biriyle konuşuyordu. Mira'nın artık güvende olmadığını söyledi. Sonra Rauf'un adını duydum.”
Babam hemen doğruldu.
“Rauf mu?”
“Evet. Bir de başka bir isim söyledi ama tamamını duyamadım.”
Demir sordu:
“Hatırladığın bir şey var mı?”
Lara biraz düşündü.
“Sanırım As harfleriyle başlıyordu. Ama emin değilim.”
Babamın yüzündeki ifade değişti.
“Bunu ne zaman duydun?”
“Kaybolmadan birkaç gün önce. Annemin odasındaydım.”
Selma o ana kadar sessizce oturuyordu. Fotoğrafa baktı ama hiçbir şey söylemedi.
Eren babama döndü.
“Bu ismi araştırmamız gerekiyor.”
Babam başını salladı.
“Önce Selma'yla yeniden konuşacağım. Artık hiçbir şey yarım kalmamalı.”
Gece odama çıktığımda telefonuma iki mesaj geldi.
İlkinde şöyle yazıyordu:
“Lara'yı buldunuz. Ama aradığınız kişi hâlâ kayıp.”
İkinci mesaj ise daha kısaydı:
“Rauf'u arıyorsanız Selma'nın sakladığı ismi bulun.”
Telefonu kapatıp pencerenin önüne geçtim.
Lara artık evdeydi. Ağabeylerim yanımdaydı. Uzun zamandır ilk kez içim biraz olsun rahattı.
Ama Lara'nın duyduğu isim aklımdan çıkmıyordu.
As…
Kimdi bu kişi?
Rauf gerçekten hayatta mıydı?
Ve Selma neden hâlâ konuşmuyordu?
Yatağıma uzandım. Yarın yeni bir gün olacaktı. Belki de sonunda bazı sor