46. BÖLÜM – Kalbimdeki Yeriniz

Sabah uyandığımda kendimi önceki günlere göre daha iyi hissediyordum. Lara'nın eve dönmesi hepimizi rahatlatmıştı. Hâlâ yaşadıklarının etkisindeydi ama en azından artık yanımızdaydı.

Üzerimi değiştirip aşağı indim. Mutfağa girdiğimde Karan'ın kahvaltıyla uğraştığını gördüm.

“Günaydın.”

Beni görünce başını kaldırdı.

“Günaydın. Ne istersin?”

“Pankek yapabilir misin?”

Elindeki spatulayı havaya kaldırdı.

“Emredersiniz. Başka bir isteğiniz var mı?”

“Çay da olsun.”

“Başka?”

“Şimdilik bu kadar.”

Masada oturan Demir konuşmaya karıştı.

“Bir de ayağına kırmızı halı serelim mi?”

Gülerek ona baktım.

“Sen kıskanıyorsun.”

“Kesinlikle. Sabahın köründen beri sana hizmet ediliyor.”

Eren de mutfağa girdi.

“Demir, bırak da kahvaltısını yapsın. Birkaç gündür hepimiz yeterince yorulduk.”

Karan tabağı önüme koydu.

“Al bakalım. Sıcak sıcak ye.”

“Teşekkür ederim.”

Tam yemeye başlamıştım ki Lara mutfağa geldi. Bizi görünce hafifçe gülümsedi.

“Yine Lina'ya özel servis yapılıyor galiba.”

Karan hemen ona döndü.

“İstersen sana da yapayım.”

“Gerek yok, kendim alırım.”

“Ne demek gerek yok? Sen de otur.”

Lara bir an duraksadı. Sonra gelip yanıma oturdu.

“Bazen bu evde herkesin birbirine nasıl davrandığına şaşırıyorum,” dedi.

“Nasıl yani?” diye sordum.

“Birbirinizi sürekli kızdırıyorsunuz ama sonra hiçbir şey olmamış gibi yine yan yana oturuyorsunuz.”

Karan güldü.

“Bizim ailede kavga da var, sevgi de. Ama birbirimizi bırakmak yok.”

Lara başını önüne eğip gülümsedi.

Kahvaltıya birlikte devam ettik.

Kahvaltıdan sonra Demir çalışma odasına geçti. Bilgisayarının başında bir süredir eski belgeleri inceliyordu. Eren'le birlikte yanına gittik.

“Bir şey buldun mu?” diye sordum.

Demir ekranı bize çevirdi.

“Lara'nın dün söylediği ismi araştırdım. Eski kayıtlarda bir isim buldum ama belgenin tamamı okunmuyor.”

Ekrana yaklaştım.

“Ne yazıyor?”

Demir parmağıyla satırı gösterdi.

A. Veyl

Bir süre ekrana baktım.

“Adrian'ın soyadı da Veyl.”

Eren bana döndü.

“Adrian'la ilgili olabilir mi?”

“Bilmiyorum.”

O sırada babam da odaya girdi. Ekrandaki ismi görünce durdu.

“Veyl ailesi…”

Demir ona baktı.

“Tanıyor musun?”

“Yıllar önce babamın bazı iş bağlantıları vardı. Veyl ailesinin de o dönemlerde adı geçerdi. Ama neden bu belgede olduklarını bilmiyorum.”

Eren kollarını bağladı.

“Bunu öğrenmemiz gerekiyor.”

Babam başını salladı.

“Evet. Ama kimseyi elinde yeterli bilgi olmadan suçlamayacağız.”

Adrian'ın adının bu işin içinde olma ihtimali beni düşündürüyordu. Ona güveniyordum. Fakat artık geçmişimizle ilgili hiçbir şeyin tesadüf olmadığını biliyordum.

Öğleden sonra biraz hava almak için bahçeye çıktım. Telefonum çaldığında ekranda Adrian'ın adını gördüm.

“Merhaba.”

“Merhaba Lina. Nasılsın?”

“İyiyim. Sen nasılsın?”

“Ben de iyiyim. Bugün müsaitsen biraz yürüyelim mi?”

“Olur.”

Bir süre sonra buluştuk. Bahçeden çıkıp sakin bir yolda yürümeye başladık.

“Lara'nın eve dönmesine sevindim,” dedi.

“Ben de. Onu bulduğumuzda nasıl rahatladığımı anlatamam.”

“Sen de çok yoruldun. Biraz kendine zaman ayırmalısın.”

“Bu kadar kolay olmuyor. Aklım sürekli başka bir şeyle meşgul.”

Adrian gülümsedi.

“Bunu fark ettim.”

Bir süre sessizce yürüdük. Sonra aklımdaki soruyu sormaya karar verdim.

“Adrian, babanın adı neydi?”

Bana şaşkınlıkla baktı.

“Alexander Veyl. Neden sordun?”

“Eski bir belgede A. Veyl ismini gördük. Annemin, Selma'nın ve Rauf'un isimleri de aynı belgede yazıyordu.”

Adrian'ın yüzündeki ifade değişti.

“Babamın Arven ailesiyle geçmişten gelen bir bağlantısı olduğunu biliyorum. Ama ayrıntılarını hiç anlatmadı.”

“Peki Selin'i tanıyor muydu?”

“Bilmiyorum. Eve gidince ona sorabilirim.”

Biraz düşündü, ardından bana döndü.

“Lina, benim bilmediğim şeylerden dolayı bana kızmanı istemem. Sana anlatmadığım bir şey yok. Gerçekten ne olduğunu bilmiyorum.”

“Biliyorum. Seni suçlamıyorum.”

“Yine de öğrenmeye çalışacağım.”

Başımı salladım.

Konuyu değiştirdik. Kitaplardan, sevdiğimiz filmlerden ve günlük şeylerden konuştuk. Bir ara çantasından küçük bir kitap çıkardı.

“Bunu sana aldım.”

Kitabı elime aldım.

“Benim için mi?”

“Evet. Geçen gün sevdiğin yazarlardan bahsetmiştin. Bu kitabı görünce aklıma sen geldin.”

Kitabın kapağına baktım.

“Çok güzelmiş. Teşekkür ederim.”

“Beğenmene sevindim.”

O an yüzümdeki gülümsemeyi saklamaya çalışmadım. Adrian'ın yanında kendimi rahat hissediyordum. Onunla konuşmak, yaşadığım bütün karmaşanın arasında güzel bir mola gibiydi.

Ayrılırken yeniden görüşmek istediğini söyledi.

“Ben de isterim,” dedim.

Eve döndüğümde ağabeylerim bahçede oturuyordu.

Karan beni görür görmez seslendi.

“Hanımefendi teşrif etti!”

“Ne var yine?”

“Yürüyüş nasıl geçti?”

“Güzeldi.”

Demir gözlüğünün üzerinden bana baktı.

“Adrian'la mıydın?”

“Evet.”

Karan hemen Eren'e döndü.

“Duydun mu? Bizim kız büyüyor.”

“Bir sus artık,” dedim.

Eren gülerek yanıma oturdu.

“Boş ver onu. Güzel vakit geçirdin mi?”

“Geçirdim.”

“İyi. Mutlu olmanı istiyoruz.”

Bir süre onlarla oturdum. Sonra Lara elinde bir fotoğrafla yanımıza geldi.

“Size bir şey göstereceğim.”

Fotoğrafı masaya bıraktı.

“Bunu annemin odasında bulmuştum.”

Demir fotoğrafı eline aldı. Fotoğrafta Selma, Rauf ve tanımadığımız genç bir adam vardı.

Babam da yanımıza geldi. Fotoğrafa bakar bakmaz yüzü değişti.

“Bu adam Alexander Veyl.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Adrian'ın babası mı?”

Babam başını salladı.

“Evet. Onu birkaç kez görmüştüm.”

Eren fotoğrafı çevirdi.

Arkasında bir tarih ve kısa bir not vardı:

14 Eylül – Son görüşmemiz.

Demir fotoğrafı dikkatlice inceledi.

“Demek Alexander Veyl de o gün oradaymış.”

Babam sessizce başını salladı.

“Görünen o ki, o gün bir araya gelenlerin sayısı sandığımızdan fazla.”

Lara annesine baktı.

“Annem bu fotoğrafı neden saklamış?”

Kimse cevap veremedi.

Akşam yemeğinden sonra salonda toplandık. Karan kumandayı eline aldı.

“Bu akşam film izliyoruz. Filmi Lina seçecek.”

Demir hemen itiraz etti.

“Geçen sefer seçtiği film üç saat sürdü.”

“Çünkü güzeldi,” dedim.

“Ben filmin sonunu göremedim.”

Karan kahkaha attı.

“Sen zaten her filmde uyuyorsun.”

“Uyumuyorum, dinleniyorum.”

Eren gülerek araya girdi.

“Tamam, tartışmayı bırakın. Lina ne seçerse onu izleyeceğiz.”

Filmi açtık. Ben Eren'in yanına oturdum. Bir süre sonra başımı omzuna yasladım.

Eren bana bakıp gülümsedi.

“Yoruldun mu?”

“Biraz.”

“İstersen odana çıkıp dinlen.”

“Yok, böyle iyiyim.”

Karan battaniyeyi alıp üzerimize bıraktı.

“Üşümesin bizimki.”

“Ben çocuk değilim,” dedim.

“Biliyorum. Ama benim kardeşimsin.”

Ona dönüp gülümsedim.

Demir de yanımıza geldi.

“Şu filmi bir izleyebilecek miyiz artık?”

Hepimiz güldük.

O akşam sıradan bir akşam gibi görünüyordu. Ama benim için çok değerliydi. Çünkü uzun zamandır ilk defa kendimi gerçekten bir ailenin içinde hissediyordum.

Gece odama çıktığımda telefonuma Adrian'dan mesaj geldi.

Adrian: Bugün güzeldi. Tekrar görüşmek isterim.

Ben: Ben de isterim.

Adrian: İyi geceler, Lina.

Ben: İyi geceler.

Telefonu bıraktıktan sonra kapım çalındı.

“Girebilir miyim?”

Eren'di.

“Gel ağabey.”

Yatağın kenarına oturdu.

“Bugün biraz dalgın gibiydin.”

“Adrian'ın babasının fotoğrafını görünce aklım karıştı.”

“Anlıyorum.”

“Ya bildiğimizden daha fazlasını biliyorsa?”

Eren bir süre düşündü.

“Öğreniriz. Ama sen hemen kötü şeyler düşünme. Adrian'ın ne bildiğini bile bilmiyoruz.”

“Bazen her şeyin içinden çıkamayacakmışız gibi geliyor.”

Eren elini omzuma koydu.

“Çıkacağız. Birlikte.”

Gözlerim doldu.

“İyi ki varsınız.”

Eren gülümsedi.

“Biz de iyi ki seni bulmuşuz, kardeşim.”

Ona sarıldım.

“İyi geceler ağabey.”

“İyi geceler, küçük kardeşim.”

Eren çıktıktan sonra yatağıma uzandım. Tam gözlerimi kapatacaktım ki telefonum yeniden titredi.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

“Adrian'a güveniyorsun. Peki babasının Selin'e neden yardım ettiğini biliyor musun?”

Mesajın altında bir fotoğraf vardı.

Selin, Rauf ve Alexander Veyl yan yana duruyordu.

Fotoğrafın arkasına yazılmış cümle ise dikkati