47. BÖLÜM – Veyl Ailesinin Sırrı

Sabah uyandığımda aklım yine dün gece gelen mesajdaydı.

“Adrian'a güveniyorsun. Peki babasının Selin'e neden yardım ettiğini biliyor musun?”

Mesajın altındaki fotoğrafı defalarca incelemiştim. Annem, Rauf ve Alexander Veyl aynı karedeydi. Fotoğrafın arkasında da 14 Eylül yazıyordu.

Üzerimi değiştirip aşağı indim. Mutfaktan Karan'ın sesi geliyordu.

“Demir, şu tabağı uzatır mısın?”

“Al. Ama ne yaptığını hâlâ anlamadım.”

“Yemek yapıyorum.”

Demir tabağa baktı.

“Buna yemek diyorsan mutfak konusunda konuşacak bir şeyim yok.”

Kapının önünde durup ikisini izledim.

“Günaydın.”

Karan hemen bana döndü.

“Günaydın! Gel, kahvaltın hazır.”

Masaya oturdum. Eren çayımı önüme bıraktı.

“Nasıl uyudun?”

“İyiydim. Ama aklım hâlâ o fotoğrafta.”

Demir telefonunu masaya koydu.

“Ben de biraz araştırma yaptım. Alexander Veyl'in adı eski kayıtlarda birkaç kez geçiyor. Fakat 14 Eylül'le ilgili belgelerin bir kısmı eksik.”

“Yani yine elimizde yarım bilgi var,” dedim.

“Maalesef.”

Karan önüme bir tabak bıraktı.

“Önce kahvaltını bitir. Sonra istersen bütün günü belge inceleyerek geçir.”

“Sen de her şeyi yemeğe bağlıyorsun.”

“Çünkü açken daha çok söyleniyorsun.”

Demir güldü.

“Bu konuda haklı.”

Ona ters ters baktım.

“İkiniz de çok komiksiniz.”

Tam o sırada Lara mutfağa girdi. Bize bakıp gülümsedi ve yanıma oturdu.

“Yine Lina'yla uğraşıyorsunuz.”

Karan omuz silkti.

“Bizim günlük görevimiz.”

Lara'nın gülümsemesi biraz daha belirginleşti. Onun yeniden aramıza karışmasına seviniyordum. Yaşadıklarını unutması kolay değildi ama artık yalnız olmadığını bilmesini istiyordum.

Kahvaltı boyunca dün bulunan fotoğrafı konuştuk.

Lara bir ara sessizce, “Annem o fotoğrafı neden saklamış olabilir?” diye sordu.

Kimse hemen cevap veremedi.

Babam mutfağa girdiğinde konuşmaya devam etti.

“Bugün Selma'yla yeniden konuşacağım. Bu kez konuyu kapatmasına izin vermeyeceğim.”

Lara başını kaldırdı.

“Ben de orada olmak istiyorum.”

Babam kızına baktı.

“İstersen olabilirsin.”

Kahvaltıdan sonra Adrian'ı aradım.

“Merhaba.”

“Merhaba Lina. Nasılsın?”

“İyiyim. Seninle konuşmam gerekiyor.”

Sesi biraz ciddileşti.

“Bir şey mi oldu?”

“Babanla ilgili bir fotoğraf bulduk. Sana göstermek istiyorum.”

“Tamam. Geliyorum.”

Telefonu kapattığımda Eren yanıma geldi.

“Adrian mı geliyor?”

“Evet. Babasıyla ilgili bir şeyler soracağım.”

Eren başını salladı.

“İyi yapıyorsun. Ama kendini hemen kötü bir şey olacağına inandırma.”

“Bazen kime güveneceğimi bilemiyorum.”

Eren omzuma dokundu.

“Her şeyi tek başına çözmek zorunda değilsin. Biz buradayız.”

Gülümsedim.

“Biliyorum ağabey.”

Adrian geldiğinde bahçede oturuyordum. Yanıma oturup yüzüme baktı.

“Anlat bakalım.”

Telefonumdan fotoğrafı açıp ona uzattım.

Fotoğrafa dikkatlice baktı.

“Bu babam.”

“Evet. Annem ve Rauf'la birlikte.”

Adrian fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.

“Bunu nereden buldunuz?”

“Lara, annesinin eşyalarının arasında bulmuş. Arkasında 14 Eylül yazıyor.”

Bir süre fotoğrafa baktıktan sonra telefonu bana geri verdi.

“Lina, babamın Arven ailesiyle geçmişten gelen bir bağlantısı olduğunu biliyorum. Ama ne olduğunu hiç anlatmadı.”

“Annemle tanışıyor muydu?”

“Bilmiyorum. Bir keresinde Selin isminden bahsettiğini duymuştum. O zaman bunun senin annen olduğunu bilmiyordum.”

“Ne söylemişti?”

Adrian biraz düşündü.

“Birini korumak için insanların bazen çok zor kararlar vermesi gerektiğini söylemişti. Sonra da konuyu değiştirmişti.”

“Rauf'u tanıyor muydu?”

“Onun adını da duydum. Ama babam Rauf hakkında konuşmayı sevmezdi.”

Başımı önüme eğdim.

“Demek ki herkes bir şey biliyor ama kimse anlatmıyor.”

Adrian sessizce beni dinledi.

“Babamla konuşacağım. Bu kez konuyu değiştirmesine izin vermeyeceğim.”

“Bana bilerek bir şey saklamadığını düşünüyorum.”

“Ben de sana yalan söylemek istemem, Lina. Bilmediğim bir şeyi biliyormuş gibi anlatamam.”

Ona baktım.

“Bunu anlıyorum.”

Bir süre başka şeylerden konuştuk. Sonra Adrian çantasından bir kitap çıkardı.

“Geçen gün bunu sana vermeyi düşünmüştüm ama fırsat olmadı.”

Kitabı elime aldım.

“Benim için mi?”

“Evet. Beğeneceğini düşündüm.”

Kapağına baktım. Gerçekten ilgimi çeken bir kitaptı.

“Teşekkür ederim. Çok güzelmiş.”

“Umarım seversin.”

Bir süre daha oturduk. Yanında kendimi rahat hissediyordum. Yaşadığım bütün karmaşanın arasında onunla sıradan şeylerden konuşabilmek iyi gelmişti.

Ayrılırken yeniden görüşmek istediğini söyledi.

“Ben de isterim,” dedim.

Eve döndüğümde ağabeylerim bahçedeydi.

Karan beni görür görmez seslendi.

“Hoş geldin. Görüşme nasıl geçti?”

“İyi geçti.”

Demir merakla sordu:

“Fotoğrafı gösterdin mi?”

“Evet. Babasını tanıdı. Ama o da pek bir şey bilmiyor.”

Eren yanıma oturdu.

“Yine de konuşması iyi olmuş.”

Karan gülümseyerek bana baktı.

“Peki kitap ne?”

Elimdeki kitabı gösterdim.

“Adrian hediye etti.”

Karan, Demir'e dönüp kaşlarını kaldırdı.

“Bak sen!”

“Karan, başlama.”

“Ben bir şey demedim ki.”

Demir araya girdi.

“Daha hiçbir şey demedi ama birazdan başlayacak.”

Hepimiz güldük.

O sırada Lara elinde eski bir fotoğrafla yanımıza geldi.

“Bunu annemin odasında buldum. Görmeniz gerekiyor.”

Fotoğrafı Demir'e uzattı.

Fotoğrafta Selma, Rauf ve tanımadığımız genç bir adam vardı.

Babam da yanımıza gelmişti. Fotoğrafa bakınca duraksadı.

“Bu Alexander Veyl.”

Şaşkınlıkla fotoğrafa yeniden baktım.

“Adrian'ın babası mı?”

“Evet. Onu daha önce görmüştüm.”

Demir fotoğrafı çevirdi.

Arkasında şu yazıyordu:

14 Eylül – Son görüşmemiz.

Eren kaşlarını çattı.

“Demek Alexander da o gün oradaymış.”

Babam başını salladı.

“Görünen o ki, Selin'in çevresindeki insanlar sandığımızdan fazlaymış.”

Lara fotoğrafa bakmayı sürdürdü.

“Annem neden bunu saklamış?”

Bu soruya yine kimse cevap veremedi.

Akşam yemeğinden sonra salonda toplandık. Babam Selma'yla konuşmak için odasına geçmişti. Başta seslerini net duyamıyorduk ama kısa süre sonra tartıştıkları belli oldu.

“Artık anlatman gerekiyor, Selma!”

“Ben de her şeyi bilmiyorum, Evren!”

“Bildiğin şeyleri bile bizden saklıyorsun.”

Bir süre sonra kapı açıldı. Babam dışarı çıktı. Selma da arkasından geldi.

Lara hemen ayağa kalktı.

“Anne, lütfen artık anlat.”

Selma kızına baktı.

“Lara, seni korumaya çalıştım.”

“Bunu hep söylüyorsun. Ama neyi neden sakladığını hiç anlatmıyorsun.”

Selma cevap vermedi.

Babam araya girdi.

“14 Eylül'de Selin'le bir söz verdiğinizi biliyoruz. Alexander da oradaymış. Artık bunun neyle ilgili olduğunu anlatmalısın.”

Selma bir süre hepimize baktı. Sonunda derin bir nefes aldı.

“O gün Selin'le bir kız çocuğunu korumak için söz verdik. Alexander da bize yardım etmeyi kabul etmişti. Rauf ise çocuğun güvende kalması için gerekli bağlantıları sağlayacaktı.”

Demir hemen sordu:

“Nasıl bir korumadan bahsediyoruz?”

“Çocuğun kimliği değiştirilmeyecekti. Yalnızca kullandığı isim gizli tutulacaktı.”

Kalbim hızlandı.

“Mira mı?”

Selma'nın bakışları bana çevrildi.

“Evet. Mira.”

“Peki o çocuk kimdi?”

Selma dudaklarını birbirine bastırdı.

“Bunu sana hemen anlatamam.”

Karan sabırsızlıkla öne eğildi.

“Yine mi aynı şey? Bir şey söyleyip devamını saklıyorsunuz.”

Eren ona sakin olmasını işaret etti.

Selma devam etti:

“Selin bazı şeyleri benden de saklıyordu. Alexander'ın yardımıyla çocuğun güvende kalmasını sağlayabileceğimizi düşünüyorduk. Ama sonrasında işler değişti.”

“Nasıl değişti?” diye sordum.

Selma gözlerini kaçırdı.

“Bilmiyorum. Selin bana her şeyi anlatmadı.”

Babamın yüzü asıldı.

“Peki Rauf nerede?”

“Bilmiyorum, Evren. Uzun zamandır ondan haber almadım.”

Lara annesinin yanına yaklaştı.

“Bana da mı hiçbir şey anlatmayacaksın?”

Selma kızının elini tuttu.

“Şimdi değil, kızım.”

Lara elini çekmedi ama yüzündeki hayal kırıklığı belliydi.

“Ben artık çocuk değilim anne.”

Selma bu kez cevap veremedi.

Gece odama çıktığımda bütün konuşmayı yeniden düşündüm.

Selma sonunda bir şeyler anlatmıştı ama hâlâ asıl sorunun cevabını bilmiyorduk.

Mira kimdi?

Annem neden o ismi saklamıştı?

Alexander Veyl'in yardımı neydi?

Telefon