48. BÖLÜM – Geçmişin Son Tanıkları

Sabah uyandığımda aklımda yine dün gece bulduğum kâğıt vardı.

15 Eylül.

Alexander Veyl'in bize anlatmadığı ne vardı? Selma neden hâlâ bazı şeyleri saklıyordu? Rauf neredeydi?

Üzerimi değiştirip aşağı indim. Salona girdiğimde Demir'in bilgisayarın başında olduğunu, Eren'le Karan'ın da yanında oturduğunu gördüm.

“Günaydın.”

Karan başını kaldırdı.

“Günaydın. Sonunda uyandın.”

“Ne oldu? Beni mi bekliyordunuz?”

“Tabii. Sensiz kahvaltıya başlamayız.”

Demir gözlerini bilgisayardan ayırmadan konuştu.

“Dün gece bulduğun kâğıtla ilgili bir şey buldum.”

Hemen yanına gittim.

“Ne buldun?”

Demir ekrandaki eski gazete haberini açtı.

“Şuna bak.”

Haberde 15 Eylül tarihli bir haber vardı:

Eski Arven arazisinde çıkan yangınla ilgili soruşturma başlatıldı.

Şaşkınlıkla Eren'e baktım.

“Burası bizim aileye mi aitmiş?”

Tam o sırada babam yanımıza geldi.

“Evet. Eskiden ailemize ait bir depo vardı orada.”

Demir haberi büyüttü.

“Yangın sırasında içeride bazı belgeler varmış. Bir kısmı kurtarılamamış.”

Karan kaşlarını çattı.

“Peki bunun bizim araştırdığımız olayla ilgisi ne?”

Demir başka bir belge açtı.

“Yangından bir gün önce Selin, Rauf ve Alexander Veyl aynı yerde görülmüş.”

Bir an hepimiz sustuk.

Babam ekrana dikkatle baktı.

“Selin bana oraya gittiğinden hiç bahsetmemişti.”

“Belki de saklamak istediği bir şey vardı,” dedim.

Demir başını salladı.

“Ben de aynı şeyi düşünüyorum.”

Biraz sonra kahvaltıya geçtik. Ama aklım hâlâ o haberdeydi.

Karan tabağıma biraz daha yiyecek koydu.

“Biraz ye. Sabah beri düşünüyorsun.”

“Pek iştahım yok.”

“İki lokma ye, sonra yine düşünürsün.”

Eren gülerek araya girdi.

“Karan'ın her soruna bir çözümü var.”

“En azından benim çözümlerim işe yarıyor.”

Lara da gelip masaya oturdu.

“Ben de sizinle gelmek istiyorum.”

Babam ona döndü.

“Nereye?”

“Eski depoya. Belki fotoğraflardaki yer orasıdır.”

Demir hemen konuştu.

“Önce oranın güvenli olduğundan emin olmalıyız.”

Lara başını salladı.

“Biliyorum. Ama annem de bu işin içinde. Ben de ne olduğunu öğrenmek istiyorum.”

Babam kısa bir süre düşündü.

“Peki. Hep birlikte gideriz. Kimse tek başına hareket etmeyecek.”

Karan bu kez bana döndü.

“Sen de duydun değil mi?”

“Ne duydum?”

“Tek başına hareket etmek yok.”

Gözlerimi devirdim.

“Tamam ağabey.”

Karan gülümseyerek önüme döndü.

“Güzel. Anlaştık.”

Öğleye doğru eski depoya gittik. Babam, Eren, Demir, Karan, Lara ve ben aynı araçtaydık.

Depo şehrin biraz dışında, uzun zamandır kullanılmayan bir arazideydi.

İçeri girdiğimizde etrafın ne kadar bakımsız olduğunu gördüm. Eski raflar devrilmiş, kutular bir kenara yığılmıştı.

Lara etrafa bakındı.

“Burada gerçekten yangın çıkmış mı?”

Demir duvarları incelerken cevap verdi.

“Öyle görünüyor. Yıllardır buraya kimse uğramamış.”

Eren yanıma geldi.

“İyi misin?”

“İyiyim. Sadece burası bana tuhaf bir şekilde tanıdık geliyor.”

“Daha önce geldiğini hatırlıyor musun?”

“Hayır. Belki de fotoğraflarda gördüğüm içindir.”

Birlikte deponun arka tarafına ilerledik. Orada eski bir dolap vardı. Kapağı sıkışmıştı.

Demir açmaya çalıştı ama başarılı olamadı. Karan da yanına geçti.

“Biraz daha çek.”

“Çekiyorum zaten.”

Yanlarına yaklaştım.

“Yardım edeyim mi?”

Karan hemen geri çekildi.

“Tabii. Ama dikkatli ol, üstüne düşmesin.”

“Merak etme.”

Birlikte uğraşınca dolabın kapağı açıldı. İçinden eski bir dosya yere düştü.

Demir dosyayı alıp üzerindeki işarete baktı.

“Üç hilal…”

Babamın yüzü ciddileşti.

“Bu işaretin burada ne işi var?”

Dosyayı açtık. İlk sayfada büyük harflerle şu yazıyordu:

Üç Hilalin Muhafızları – Koruma Protokolü

Eren sayfaları incelerken Demir okumaya başladı.

“Eski aile kayıtlarının korunması, belirli belgelerin saklanması ve bazı bilgilerin dışarı çıkmasının engellenmesi…”

Karan kaşlarını çattı.

“Buna koruma mı diyorlar?”

Demir sayfayı çevirdi.

“Şurada başka bir şey yazıyor.”

Yüksek sesle okudu:

“Koruma adı altında saklanan gerçek, bir gün korunması gerekenleri de tehlikeye atabilir.”

Lara bana baktı.

“Bunun anlamı ne?”

“Belki de başlangıçta gerçekten birini korumak istediler. Ama zamanla kendi çıkarlarını düşünmeye başladılar.”

Babam dosyayı eline aldı.

“Olabilir. İnsanlar bazen iyi bir amaçla yola çıkıp zamanla o amacı unutabiliyor.”

Son sayfayı çevirdiğimizde üç isimle karşılaştık:

Selin Arven.

Rauf Arven.

Alexander Veyl.

İsimlerin hemen altında kısa bir not vardı:

Son tanık Rauf'tur.

Demir başını kaldırdı.

“Demek bu işin sonunu öğrenmek için Rauf'u bulmamız gerekiyor.”

Depodan ayrılmadan önce Lara eski bir kutunun içinde fotoğraf buldu.

“Bir dakika, burada bir şey var.”

Fotoğrafı alıp bize gösterdi.

Annem, Alexander ve Rauf yan yana duruyordu. Fotoğrafın arkasında ise şu yazıyordu:

15 Eylül. Çocuğun güvenliği için son karar verildi.

Babam fotoğrafı eline aldı. Uzun süre baktı.

“Bu günü hatırlıyorum.”

Hepimiz ona döndük.

“Ne hatırlıyorsun baba?”

“Selin o gün eve çok geç gelmişti. Çok üzgündü. Ona ne olduğunu sorduğumda yalnızca bazı şeylerin yolunda gitmediğini söylemişti.”

“Başka bir şey söyledi mi?”

Babam biraz düşündü.

“Bir süre kimseye güvenmemem gerektiğini söylemişti. Özellikle de geçmişten gelen insanlara.”

Eren şaşkınlıkla ona baktı.

“Bunu neden daha önce anlatmadın?”

“Çünkü o zaman bunun neyle ilgili olduğunu bilmiyordum. Selin de daha fazla konuşmak istememişti.”

Lara fotoğrafı yeniden eline aldı.

“Arkasında başka bir şey daha var.”

Fotoğrafın köşesinde üç hilalin altında tek bir harf bulunuyordu:

Demir dikkatle baktı.

“Rauf olabilir.”

Eren hemen ekledi:

“Kesin konuşmayalım. Başka birinin baş harfi de olabilir.”

Babam başını salladı.

“Doğru. Önce emin olmamız gerekiyor.”

Eve döndüğümüzde hepimiz yorgunduk. Demir ve Eren çalışma odasına geçip bulduğumuz dosyayı incelemeye başladı.

Ben salona geçtiğimde Karan beni yanına çağırdı.

“Gel, biraz dinlen.”

Yanına oturup başımı omzuna yasladım.

“Bugün çok yoruldum.”

Karan saçımı hafifçe karıştırdı.

“Belli oluyor. Biraz ara ver artık.”

“Keşke bütün soruların cevabını bir anda öğrenebilsek.”

“Öğreneceğiz. Ama kendini bu kadar yıpratma.”

Bir süre sonra Eren de yanımıza geldi.

“Bugün iyi iş çıkardık.”

Demir kapıdan seslendi.

“Henüz işin başındayız. Rauf'u bulmadan hiçbir şey tamamlanmayacak.”

Karan ona baktı.

“Biraz da dinlenmeyi deneyebilirsin.”

“Ben iyiyim.”

Lara da salona gelip yanımıza oturdu.

“Bugün sizinle gelmek iyi geldi. Uzun zamandır ilk defa bir şeyleri birlikte yapabildiğimizi hissettim.”

Eren gülümsedi.

“Çünkü artık birlikteyiz.”

Lara başını salladı.

“Umarım bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz.”

Ona baktım.

“Olmaz. Yeter ki birbirimize karşı dürüst olalım.”

Akşam Adrian aradı.

“Lina, babamla konuştum.”

Hemen doğruldum.

“Ne söyledi?”

“Fotoğrafı görünce şaşırdı. Selin'i tanıdığını kabul etti.”

“Peki neden ona yardım etmiş?”

Adrian bir süre sustu.

“Babam, Selin'in bir kız çocuğunu korumaya çalıştığını söyledi. Ama çocuğun kim olduğunu söylemedi.”

“Mira olabilir mi?”

“Bilmiyorum. Bir de Rauf'la ilgili bir şey anlattı.”

“Ne?”

“Rauf'un o gün beklenmedik bir karar aldığını söyledi. Babam, onun herkesi korumak için ortadan kaybolduğunu düşünüyor.”

“Peki nerede olduğunu biliyor mu?”

“Hayır. Ama babamın eski bir mektubu varmış. Yarın onu bulup bana verecek.”

“Bize gösterebilir misin?”

“Elbette.”

“Teşekkür ederim, Adrian.”

“Lina…”

“Efendim?”

“Bütün bunların seni ne kadar yorduğunu biliyorum. Kendini ihmal etme, olur mu?”

Gülümsedim.

“Merak etme. Artık yalnız değilim.”

“Bunu duymak güzel.”

Telefonu kapattığımda içimde hem umut hem de endişe vardı. Belki de o mektup, aradığımız cevaplara bizi biraz daha yaklaştıracaktı.

Gece odama çıktığımda yatağıma uzanıp gün boyunca öğrendiklerimizi düşündüm.

Üç Hilalin Muhafızları'nın başlangıçta bir çocuğu korumak için bir araya gelmiş olabileceğini öğrenmiştik. Fakat sonrasında ne olmuştu?

Rauf neden ortadan kaybolmuştu?

Annemin verdiği son karar neydi?

Tam gözlerimi kapatacakken telefonum titredi.

Bilinmeyen bir nu