49. BÖLÜM – Gerçeğin Son Kapısı

Sabah uyandığımda dün gece Rauf’un eski evine gitmek için aldığımız adres hâlâ aklımdaydı.

Yıllardır peşinden koştuğumuz soruların cevaplarına belki de ilk kez bu kadar yaklaşmıştık. Ama içimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Bir yanım gerçeği öğrenmek istiyor, diğer yanım duyacaklarımdan korkuyordu.

Aşağı indiğimde herkes salondaydı.

Demir masanın üzerinde duran belgeleri inceliyor, Eren telefonundan bir şeyler araştırıyor, Karan ise mutfaktan getirdiği kahvaltılıkları masaya yerleştiriyordu.

Beni görünce Karan başını kaldırdı.

“Günaydın, küçük hanım. Sonunda uyandın.”

“Günaydın. Yine mi bana küçük hanım diyorsun?”

“Ne diyeyim? Evimizin en küçüğüsün.”

Demir gözlerini belgelerden ayırmadan araya girdi.

“Bazen en çok konuşan da kendisi oluyor.”

“Sen de sabah sabah başladın,” diye karşılık verdim.

Eren gülümseyerek yanıma geldi.

“Gel, otur. Bugün uzun bir gün olacak.”

Masaya oturduğumda Lara'nın sessizce bizi izlediğini fark ettim. Son zamanlarda aramızdaki mesafe azalmıştı ama hâlâ kendisini ailemizin bir parçası olarak görüp görmediğinden emin değildim.

Ona gülümsedim.

“Sen de gelsene.”

Lara kısa bir tereddütten sonra yanıma oturdu.

Karan hemen önüne bir tabak koydu.

“Al bakalım. Bugün kimse kahvaltıyı atlamıyor.”

Lara hafifçe gülümsedi.

“Emredersin.”

Bu küçük konuşma bile evdeki havayı biraz değiştirmişti.

Bir süre sonra babam salona girdi. Hepimize baktıktan sonra boş sandalyeye oturdu.

“Bugün Rauf'la konuşacağız,” dedi. “Ne duyarsak duyalım, birbirimizden ayrılmayacağız.”

“Baba, artık saklanan bir şey kalmasın,” dedim.

Gözlerini bana çevirdi.

“Ben de bunu istiyorum, kızım.”

Bu kez bana kızım demesi içimde tarif edemediğim bir sıcaklık bıraktı.

Kahvaltıdan sonra Selma da yanımıza geldi. Bir süredir konuşmaktan kaçındığı belliydi. Babam ona dönerek sordu:

“Selma, bize anlatmadığın başka bir şey var mı?”

Selma önce Lara'ya, sonra bana baktı.

“Var,” dedi sonunda. “Ama bunu anlatmak benim için de kolay değil.”

Lara'nın yüzü ciddileşti.

“Anne, artık susma. Hepimiz yeterince bekledik.”

Selma derin bir nefes aldı.

“14 Eylül'deki söz yalnızca bir çocuğu korumak için verilmişti. O çocuk Lina'ydı. Selin, onun bir süre Mira adıyla bilinmesini istemişti. Gerçek kimliği değiştirilmeyecekti. Sadece geçmişiyle ilgili bazı kayıtlar gizli tutulacaktı.”

“Peki neden?” diye sordum.

“Çünkü o dönem bazı insanlar ailenizin geçmişindeki bilgilere ulaşmaya çalışıyordu. Başta amaçlarının çocuğu korumak olduğunu söylemişlerdi. Fakat zamanla iş değişti. Kayıtları korumak yerine onları kendi çıkarları için kullanmaya başladılar.”

“Sen bunu ne zamandır biliyordun?” diye sordu Eren.

Selma gözlerini kaçırdı.

“Her şeyi bilmiyordum. Ama tehlikenin bitmediğini anlamıştım. Size anlatırsam daha büyük sorunlar yaşanacağından korktum.”

Lara'nın sesi kırıldı.

“Bizi korumak için mi sustun, yoksa kendini mi korudun?”

Selma cevap vermekte zorlandı.

“İkisi de olabilir. O zaman doğru olanı yaptığımı düşünüyordum. Şimdi aynı şeyi söyleyemiyorum.”

Lara başını eğdi. Ona hemen sarılmadı ama bu kez odadan da çıkmadı.

Ben de Selma'ya baktım.

“Bundan sonra bilmek istiyorum. Benimle ilgili hiçbir şeyi benden saklamayın.”

Selma başını salladı.

“Haklısın, Lina.”

Öğleye doğru kapı çaldı.

Gelen Adrian'dı. Yanında babası Alexander Veyl'in kendisine verdiği eski bir zarf vardı.

“Merhaba,” dedi. “Babamın mektubunu getirdim. Okumanız gerektiğini söyledi.”

Zarfı Demir'e uzattı.

Hepimiz masanın etrafında toplandık. Demir dikkatlice zarfı açtı ve mektubu okumaya başladı.

Mektupta şöyle yazıyordu:

15 Eylül.

Dün verilen sözün artık yeterli olmayacağını anladık. Üç Hilalin Muhafızları'nın amacı değişmişti. Bir zamanlar korumak istedikleri çocuğun güvenliğini düşünürken artık ailelerin kayıtlarını ve sırlarını kontrol etmeye çalışıyorlardı.

Selin bunu herkesten önce fark etti. Kayıtların tek bir yerde tutulmasının tehlikeli olduğunu söyledi. Bu yüzden bazı belgeleri farklı yerlere ayırdı.

Rauf, herkesin dikkatini başka yöne çekmek için ortadan kayboldu. Onun öldüğünü düşünenler oldu ama ben hiçbir zaman buna inanmadım.

Eğer bu mektup elinize ulaştıysa Rauf'un gerçeği anlatabilecek son kişi olduğunu bilmelisiniz.

Alexander Veyl.

Mektup bittiğinde odada bir süre kimse konuşmadı.

Demir kâğıdı masaya bıraktı.

“Demek Rauf gerçekten yaşıyor olabilir.”

“Peki nerede?” diye sordu Karan.

Tam o sırada telefonuma bir mesaj geldi.

Bilinmeyen numaradan gönderilmişti.

Rauf'u arıyorsanız eski evine gidin. Artık saklanacak bir yer kalmadı.

Mesajın altında bir adres vardı.

Babam ayağa kalktı.

“Hazırlanın. Gidiyoruz.”

Eski ev, şehrin kalabalığından uzak, yıllardır kimsenin uğramadığı bir yerdeydi.

Kapının önünde durduğumuzda içimdeki heyecan daha da arttı.

Babam kapıyı çaldı.

İlkinde cevap gelmedi.

İkinci kez vurduğunda içeriden ayak sesleri duyuldu.

Kapı yavaşça açıldı.

Karşımızda yaşlı, yorgun ama bakışları hâlâ dikkatli bir adam duruyordu.

Babam bir adım öne çıktı.

“Rauf?”

Adamın yüzü değişti.

“Evren…”

Babam bir süre konuşamadı.

“Sen… yaşıyorsun.”

Rauf başını hafifçe eğdi.

“Evet. Ama keşke her şey bu kadar kolay olsaydı.”

Bizi içeri davet etti.

Salona geçtiğimizde gözleri üzerimde durdu.

“Sen de Selin'in kızısın.”

“Lina,” dedim. “Benim adım Lina.”

Rauf'un yüzünde hüzünlü bir ifade belirdi.

“Biliyorum. Selin de senin hep Lina olarak kalmanı isterdi.”

Bu sözleri duyunca boğazım düğümlendi.

“Beni neden Mira diye çağırmış?”

Rauf karşımdaki sandalyeye oturdu.

“Mira, seni korumak için kullanılan bir isimdi. Annen gerçek kimliğini değiştirmek istemedi. Sadece seni arayanların geçmişine ulaşmasını zorlaştırmaya çalıştı. Mira adı, o dönemde seni saklamak için kullanılan bir işaretti.”

“Peki Üç Hilalin Muhafızları kimdi?”

Rauf ellerini birleştirdi.

“Başlangıçta ailelerin geçmişini ve tehlikede olan çocukları korumak amacıyla kurulmuş bir gruptu. Ancak zamanla bazı üyeleri bu gücü kendi çıkarları için kullanmaya başladı. İnsanların sırlarını öğrendiler, belgeleri sakladılar ve bu bilgileri aileleri kontrol etmek için kullandılar.”

Demir hemen sordu:

“Yani başından beri kötü değillerdi?”

“Hayır. Her şey bir anda değişmedi. Önce küçük tavizler verildi, sonra amaçlarından uzaklaştılar. Selin bunu fark ettiğinde artık çok geçti.”

Babamın sesi sertleşti.

“Peki Selin neden bize anlatmadı?”

“Çünkü sizi korumak istiyordu, Evren. Özellikle Lina'yı. Senin de bu işin içine çekilmeni istemedi.”

Gözlerimi Rauf'tan ayırmadan sordum:

“Annem beni neden herkesten sakladı?”

Rauf bir süre sustu.

“Çünkü senin sıradan bir hayatın olsun istiyordu. Geçmişteki insanların seni kendi hesaplarının içine çekmesini istemedi. Senin korkmadan büyümeni, kendi kararlarını vermeni istedi.”

Gözlerim doldu.

“Peki neden şimdi? Neden yıllar sonra tekrar peşime düştüler?”

“Çünkü Selin'in sakladığı kayıtları bulmak istiyorlardı. O kayıtların aileler üzerinde güç sağlayacağını düşünüyorlardı. Lara'yı kaçırmaları da sizi korkutup geri adım attırmak içindi.”

Lara'nın yüzü gerildi.

“Yani beni de bunun için mi kaçırdılar?”

Rauf ona döndü.

“Evet. Senin fotoğraflara ve bazı belgelere ulaştığını öğrenmişlerdi. Seni kullanarak Lina'ya ve ailesine ulaşabileceklerini düşündüler.”

Lara gözlerini indirdi.

Karan hemen yanına yaklaştı.

“Artık bitti. Buradasın ve yalnız değilsin.”

Lara ona küçük bir teşekkür gülümsemesi verdi.

Rauf daha sonra eski bir dosyayı masanın üzerine koydu.

“Selin, kayıtları dört parçaya ayırmıştı. Her biriniz için ayrı bir bölüm hazırladı. Eren, Demir, Karan ve Lina… Dört kardeşin de bu kayıtlarda bir payı var.”

Demir dosyayı açtı.

“Peki bunları neden ayrı ayrı sakladı?”

“Çünkü tek bir kişinin hepsine ulaşmasını istemiyordu. Birinizin elindeki bilgi eksik kalırsa diğerlerinin yardımı gerekecekti. Selin, sizin birbirinize güvenmenizi istiyordu.”

Eren başını salladı.

“Yani annemiz bu işi bize bırakmış.”

Rauf hafifçe gülümsedi.

“Evet. Ama bunu bir yük olarak görmeyin. O, birbirinizi bulmanızı ve birlikte hareket etme