50. BÖLÜM – Artık Evimdeyim

FİNAL

Sabah uyandığımda uzun zamandır hissetmediğim bir huzur vardı içimde.

Gözlerimi açar açmaz aklıma geçmişte yaşadıklarım gelmedi. İlk defa çözmem gereken bir sır, peşinden koşmam gereken bir cevap yoktu.

Her şey yavaş yavaş yerine oturmuştu.

Mira'nın kim olduğunu, annemin neden beni korumaya çalıştığını ve yıllardır saklanan gerçekleri öğrenmiştim. Rauf bulunmuş, kayıtlar ortaya çıkarılmıştı. Üç Hilalin Muhafızları'nın elindeki belgeler de yetkililere teslim edilmişti.

Artık geçmişin bizi yönetmesine izin vermeyecektik.

Yataktan kalkıp aşağı indim. Mutfaktan gelen sesleri duyunca gülümsemeden edemedim.

“Demir, onu bırak. Benim tabağımdan yiyorsun!”

Karan'ın sesiydi.

“Senin tabağın olduğunu nereden bileyim?”

“Çünkü az önce söyledim!”

“Duymamışım.”

Mutfağa girdiğimde Eren'in çayını içerek ikisini izlediğini gördüm.

“Günaydın,” dedim.

Eren başını kaldırdı.

“Günaydın, küçük kardeşim. Gel, otur.”

Karan hemen sandalyeyi çekti.

“Gel bakalım. Sana kahvaltı hazırladım.”

Demir tabağıma baktı.

“Umarım hazırladığı şeyler yanmamıştır.”

Karan ona ters ters baktı.

“Bir kere yaktık diye ömür boyu konuşacak mısın?”

“İki kereydi.”

Gülmeye başladım.

“Sabah sabah yine başladınız.”

Karan yanıma oturdu.

“Bizim evde sessizlik pek mümkün değil.”

“Fark ettim.”

Eren saçlarımı karıştırdı.

“Böyle daha güzel değil mi?”

Başımı salladım.

“Evet. Hem de çok güzel.”

Kahvaltı sırasında Lara da mutfağa geldi. Sessizce sandalyeye oturunca Karan önüne bir tabak koydu.

“Sen de ye. Aç kalma.”

Lara gülümsedi.

“Teşekkür ederim.”

Bir süre sonra bana döndü.

“Lina, bugün birlikte bir şeyler yapalım mı?”

“Olur. Ne yapmak istersin?”

“Bilmiyorum. Birlikte vakit geçirelim yeter.”

“Tamam. Bugün seninleyim.”

Lara'nın yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.

Eskiden aynı evde birbirimize yabancı gibi davranıyorduk. Şimdi ise birlikte plan yapabiliyorduk. Her şey bir anda değişmemişti ama aramızdaki kırgınlıklar yavaş yavaş azalıyordu.

Bunun için mutluydum.

Kahvaltıdan sonra babam salona geldi.

“Bugün annenizi ziyaret edelim mi?” diye sordu.

Bir an sustum.

Annem…

Onu özlediğimi her zaman biliyordum ama son zamanlarda mektuplarını okudukça bu özlem daha da artmıştı.

“Gidelim baba,” dedim.

Babam başını salladı.

“Hep birlikte gideriz.”

Karan ayağa kalktı.

“Ben de geliyorum. Zaten kimseyi yalnız bırakmaya niyetim yok.”

Demir ona baktı.

“Bunu her fırsatta söylemene gerek yok.”

“Var. Çünkü siz bazen unutuyorsunuz.”

Eren gülerek araya girdi.

“Tamam, hadi hazırlanın.”

Mezarlığa vardığımızda babam elindeki çiçekleri annemin mezarına bıraktı.

Ben de yanına çömeldim.

Bir süre hiçbir şey söylemeden mezar taşına baktım. Sonra parmaklarımla üzerindeki yazıya dokundum.

“Anne, geldim.”

Sesim biraz titredi.

“Artık her şeyi öğrendim. Neden Mira adını kullandığını da anladım. Beni korumak istemişsin. Keşke bunları sana sorabilseydim.”

Gözlerim doldu.

“Merak etme, yalnız değilim. Babam yanımda. Abilerim de hiç peşimi bırakmıyor.”

Arkamdan Karan'ın sesi geldi.

“Bırakmayız tabii.”

Dönüp ona baktım. Yanıma gelip çömeldi.

Eren de diğer tarafıma oturdu.

“Annen seni çok sevmiş, Lina. Bunu yazdıklarından anlamamak mümkün değil.”

Demir çiçekleri düzeltti.

“Onun hatırasını hep birlikte yaşatacağız.”

Babam bir süre sessiz kaldıktan sonra konuştu.

“Selin, sana verdiğim sözü tutacağım. Kızımızı yalnız bırakmayacağım.”

Elini tuttum.

“Baba, annem bizi böyle görseydi mutlu olur muydu?”

Babam gözlerime baktı.

“Çok mutlu olurdu, kızım. En çok da senin artık kendini güvende hissetmene sevinirdi.”

Başımı omzuna yasladım.

Annem geri gelmeyecekti. Bunu değiştiremezdim. Ama onu hatırlamak, sevgisini içimde taşımak için her zaman bir yolum olacaktı.

Mezarlıktan ayrılırken içimde hem hüzün hem de huzur vardı.

Eve dönüş yolunda telefonuma mesaj geldi.

Adrian'dandı.

Bugün görüşebilir miyiz? Seninle konuşmak istediğim bir şey var.

Mesajı okuyunca istemsizce gülümsedim.

Karan hemen fark etti.

“Kim yazdı?”

“Kimse.”

Demir arka koltuktan seslendi.

“Kimse sana mesaj atınca neden gülümsüyorsun?”

“Demir!”

Eren gülmeye başladı.

“Adrian mı?”

Cevap vermedim ama yüzüm her şeyi anlatmış olmalıydı.

Karan derin bir nefes aldı.

“Yine Adrian…”

“Abi, ne var?”

“Bir şey yok. Sadece merak ettim.”

Babam dikiz aynasından bana baktı.

“Görüşmek istiyorsan görüş kızım. Yeter ki kendini iyi hisset.”

“İyiyim baba.”

Karan hemen araya girdi.

“Ben de bir ara Adrian'la tanışmak istiyorum.”

“Zaten tanışıyorsunuz!”

“Bu sefer abi olarak konuşacağım.”

Demir başını salladı.

“Bence önce kendisiyle konuşmayı öğren.”

Hepimiz gülmeye başladık.

Öğleden sonra Adrian'la sahilde buluştuk.

Beni görünce gülümsedi.

“Merhaba, Lina.”

“Merhaba.”

Birlikte yürümeye başladık. Önce okuldan, kitaplardan ve günlük şeylerden konuştuk. Sonra Adrian biraz yavaşladı.

“Son zamanlarda çok şey yaşadın. Umarım artık daha iyisindir.”

“Öyleyim. İlk defa her şeyin biraz yoluna girdiğini hissediyorum.”

“Buna sevindim.”

Bir süre sessizce yürüdük.

Sonra Adrian bana döndü.

“Seninle vakit geçirmek hoşuma gidiyor. Bunu bilmeni istedim.”

Gülümsedim.

“Benim de seninle vakit geçirmek hoşuma gidiyor.”

“Belki birbirimizi daha yakından tanımaya devam edebiliriz.”

“Bence de.”

Adrian elini uzattı. Ben de elini tuttum.

Her şeyin hemen bir adı olmasına gerek yoktu. Birbirimizi tanımak, birlikte güzel zaman geçirmek ve ne hissettiğimizi anlamak istiyorduk.

O gün sahilde uzun süre yürüdük.

Eve dönerken yüzümdeki gülümseme hâlâ kaybolmamıştı.

Kapıdan içeri girdiğimde salondan Karan'ın sesi geldi.

“Geldi!”

Ayakkabılarımı çıkarırken ona baktım.

“Ne oldu?”

“Hiç. Nasıl geçti?”

“Güzeldi.”

Demir koltuktan başını kaldırdı.

“Bu kadar mı?”

“Evet, bu kadar.”

Eren gülerek yanıma geldi.

“Bırakın kızı, daha yeni geldi.”

Karan koltuğun yanındaki yeri gösterdi.

“Gel, otur. Film izleyeceğiz.”

“Ne izleyeceğiz?”

“Sen seç.”

“Gerçekten mi?”

Demir hemen itiraz etti.

“Yeter ki üç saatlik bir şey seçme.”

“Merak etme, seçmem.”

Lara da yanımıza geldi ve koltuğa oturdu.

“Ben de sizinle izleyebilir miyim?”

Karan ona baktı.

“Tabii ki. Bu nasıl soru?”

Lara gülümsedi.

Biraz sonra babam da çaylarla salona geldi. Herkes yerleşince film başladı.

Ben Eren'in yanına oturmuştum. Karan sürekli yorum yapıyor, Demir de onun söylediklerine itiraz ediyordu.

Bir ara başımı Eren'in omzuna yasladım.

“Ne oldu?” diye sordu.

“Bir şey yok. Sadece böyle oturmak istedim.”

Eren saçlarımı hafifçe okşadı.

“İstediğin kadar otur.”

Karan bizi görünce gülümsedi.

“Bizim küçük kardeşimiz yine şımardı.”

“Sen de sus artık!”

“Tamam, sustum.”

Birkaç saniye sonra yine konuşmaya başladı.

Hepimiz gülüyorduk.

O an fark ettim ki mutluluk bazen büyük şeylerde değildi. Aynı odada oturmak, birbirine takılmak, birinin çayını almak, diğerinin battaniyeyi paylaşmasıydı.

Benim özlediğim aile hayatı tam olarak buydu.

Gece odama çıktığımda annemin mektubunu çekmeceden çıkardım.

Bir kez daha okudum.

Sen yalnızca geçmişinden ibaret değilsin. Sen Lina'sın.

Mektubu göğsüme bastırdım.

“Merak etme anne,” diye fısıldadım. “Hayatıma devam edeceğim.”

Tam mektubu yerine koyarken kapım çalındı.

“Girebilir miyim?”

Babamdı.

“Gel baba.”

Yanıma oturdu.

“Bugün mutlu görünüyordun.”

“Öyleyim.”

“Adrian'la güzel vakit geçirdin galiba.”

Gülümseyerek başımı salladım.

Babam da gülümsedi.

“Mutlu olmanı istiyorum kızım. Ama ne yaşarsan yaşa kendini unutma.”

“Unutmam.”

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra ona sarıldım.

“Baba, iyi ki buradasın.”

Babam beni sıkıca kucakladı.

“Ben de iyi ki sen varsın.”

Kapıya yönelmeden önce alnımdan öptü.

“İyi geceler, kızım.”

“İyi geceler.”

Yatağıma uzandım. Aklımdan bütün yaşadıklarım geçti. Korkularım, kaybolduğum günler, bulduğum mektuplar, abilerimle ilk tanışmamız…

Ne kadar zor günlerden geçmiştim.

Ama sonunda aradığım şeyi bulmuştum.

Bir aile.

Beni olduğum gibi kabul eden, seven, kızan, benimle gülen insanlar…

Artık geçmişimden kaçmıyordum. Çünkü geçmişim ne kadar kar